De liberale cultuuroorlog: hoe ongewenste boeken op de index terechtkomen

Roberto Vivaldelli (2022)

Heeft de Amerikaanse uitgeverij een probleem met vrije meningsuiting? Dit is de titel van een artikel van journalist Pierluigi Battista dat in de Huffington Post is gepubliceerd. De vraag komt voort uit de controverse die de laatste weken is ontstaan naar aanleiding van de vermeende weigering van Random House om een verzameling essays van Norman Mailer uit te geven, die gepland was voor de honderdste geboortedag van de schrijver. Zoals de New York Times uitlegt, gaat het hier voor één keer niet om censuur: de collectie, die onuitgegeven geschriften uit Mailers archieven en uittreksels uit brieven, manuscripten en interviews bevat, werd aangekocht door de onafhankelijke uitgeverij Skyhorse nadat Random House, Mailers oude uitgever, een bod had geweigerd. Hoewel de zoon van de grote schrijver zei dat hij “teleurgesteld” was door het besluit, had de Cancel-cultuur er deze keer niets mee te maken.

Woke-hysterie en vrije meningsuiting

Een woordvoerster van Random House zei in een verklaring dat het “feitelijk onjuist is dat Random House een boek met geschriften van Norman Mailer heeft geannuleerd”, en voegde eraan toe dat het essay nooit onder contract heeft gestaan en dat Random House veel van het werk van de schrijver blijft uitgeven. Is de controverse voorbij? Natuurlijk niet. Zoals The Newt uitlegt, heeft het besluit van het bedrijf een nieuw debat aangezwengeld over de cancel-cultuur en de bedreiging van het vrije woord in de Engelstalige wereld en daarbuiten. Volgens veel waarnemers zijn uitgevers nu te bang om controverses uit te lokken of het mikpunt te worden van gemene campagnes in de sociale media en weigeren zij nu om provocerende of polariserende auteurs uit te geven.

En ze hebben gelijk. Skyhorse, een onafhankelijke uitgeverij, is een soort laatste toevluchtsoord geworden voor deze auteurs die het slachtoffer zijn van politieke correctheid en woke-hysterie. De afgelopen jaren heeft de uitgeverij titels overgenomen die door andere uitgevers in de steek waren gelaten, zoals de memoires van Woody Allen en een biografie van Philip Roth, die door W.W. Norton uit de handel was genomen nadat de auteur, Blake Bailey, was beschuldigd van aanranding en wangedrag. Aangeklaagd, niet veroordeeld. “Moeten we nota nemen van het bestaan van een veilige haven-uitgeverij als Skyhorse?” vraagt Pierluigi Battista in zijn artikel “Is er een probleem met de vrije meningsuiting bij de grote Amerikaanse uitgeverijen?”. Het antwoord is ja. Laten we eens kijken waarom.

Het debat over de cancelcultuur

Afgezien van het specifieke geval van Mailer, bestaat er een cancel-cultuur die een ernstig probleem vormt voor de vrije meningsuiting. De alomtegenwoordige opkomst van het salonneo-moralisme heeft vele uitgevers ertoe gebracht af te zien van de publicatie van boeken waarvoor reeds een contract is gesloten, uit vrees voor diverse repercussies en om voor het leven gebrandmerkt te worden door de kruisvaarders van de politieke correctheid. Om nog maar te zwijgen van het feit dat, te midden van een golf van censuur, na de controverse over de slechte vertegenwoordiging van minderheden in de boekenwereld, sommige uitgevers zich genoodzaakt zagen adviseurs aan te stellen die zich specifiek bezighielden met het thema inclusiviteit: HarperCollins UK, bijvoorbeeld, heeft begin 2021 Maheen Choonara aangesteld als “manager van diversiteit, inclusie en saamhorigheid”. Alleen al de aanwezigheid van een dergelijke figuur spreekt boekdelen over het uitgeversklimaat.

Het zijn zware tijden, vooral voor auteurs die politieke correctheid aanvechten. Zoals de Guardian opmerkt, riepen in april van dit jaar meer dan 200 S&S-werknemers in de VS de directie van het bedrijf op om een contract van zeven cijfers met de voormalige Amerikaanse vicepresident Mike Pence in te trekken. Niet echt een onbekende. Waarom niet? Hij stond aan de kant van de zo gehate Donald Trump. Het is ook voorgekomen dat sommige progressieve auteurs hebben besloten hun werk niet uit te geven bij uitgeverijen die persoonlijkheden in hun catalogus hadden die banden hadden met Amerikaans rechts. Roxane Gay, bijvoorbeeld, trok in 2017 een boekdeal met S&S in nadat laatstgenoemde besloot een titel van ‘alt-right’ provocateur Milo Yiannopoulos uit te geven (die vervolgens effectief werd geannuleerd).

Pankaj Mishra onthulde dat hij zijn uitgever, Penguin Random House India, had geschreven om hen te vragen de herdruk van een boek van premier Narendra Modi te heroverwegen tijdens de Covid-19 crisis in het land. Hachette heeft een contract met de feministische schrijfster Julie Burchill voor haar boek Welcome to the Woke Trials opgezegd wegens tweets die door sommigen als “islamofoob” werden omschreven, en medewerkers van dezelfde uitgeverij hadden gedreigd de samenwerking met Harry Potter-bedenkster J.K. Rowling stop te zetten wegens haar uitspraken tegen transgender-ideologieën.

Om nog maar te zwijgen van de oorlog die door het personeel van Penguin Random House Canada is verklaard tegen het nieuwste boek van de Canadese psycholoog en life coach Jordan Peterson, die het slachtoffer werd van een “fatwa” vanwege zijn stellingname tegen politieke correctheid. En zo verder. Auteurs die vaak aan de schandpaal worden genageld, niet om de kwaliteit van hun geschriften, maar omdat zij meningen verkondigen die tegen de liberaal-progressieve mainstream ingaan. Dat is genoeg om gecensureerd en “verwijderd” te worden, met alle respect voor de vrijheid van meningsuiting.

Het zijn niet alleen hedendaagse auteurs die het slachtoffer zijn van de cancel-cultuur. Hetzelfde lot is de grote klassiekers van de literatuur beschoren, zoals wij herhaaldelijk in de kolommen van deze krant en van Giornale.it hebben bericht. In februari vorig jaar kondigde de universiteit van Leicester haar voornemen aan om de literaire reus Geoffrey Chaucer met pensioen te sturen ten gunste van “meer ras- en gendergevoelige alternatieve modellen”. De universiteit motiveerde het besluit met de noodzaak “het leerplan te moderniseren en het meer relevant te maken voor de gevoeligheden en perspectieven van studenten Engelse literatuur”. Hetzelfde lot trof William Shakespeare, die in de molen van de cancel-cultuur belandde, zijn prachtige werken boycotte, herzag, decontextualiseerde. Afgelopen oktober nog organiseerde het beroemde Globe Theatre in Londen – het in 1997 herbouwde theater waar het gezelschap van Shakespeare optrad – een reeks “antiracistische seminars” om de werken van de Bard te ontleden en te overdenken. De aandacht ging vooral uit naar The Tempest, een werk uit de laatste fase van de productie van de Engelse toneelschrijver, dat in de Engelstalige wereld lange tijd als “racistisch” en “kolonialistisch” is bestempeld.

En hoe zit het met de avonturen van Tom Sawyer, Mark Twain’s klassieker? Democraten in New Jersey probeerden het boek te censureren en het uit het schoolprogramma te laten verwijderen. Het bezwaar is dat het een roman over racisme is, die zich afspeelt aan de oevers van de Mississippi in de 19e eeuw, met een van de hoofdpersonen die een weggelopen slaaf is, maar die racistische scheldwoorden bevat. En dus moet het worden onderdrukt, vergeten. Ook in het Democratische bolwerk New Jersey hebben twee Afro-Amerikaanse parlementsleden enige tijd geleden een resolutie ingediend waarin zij de schooldistricten verzoeken De avonturen van Huckleberry Finn, een ander juweeltje van Twain, te verwijderen wegens de “racistische uitlatingen” die het bevat en de “uitbeelding van racistische houdingen die storend kunnen zijn voor de leerlingen”.

Want de politieke commissarissen van de cancel-cultuur zullenvoor niets stoppen: alles wat door de “blanke man” en de “patriarchale cultuur” is voortgebracht, verdient volgens hun ideologisch, fundamentalistisch en totalitair standpunt te worden verwijderd. Zoals de Franse intellectueel Alain de Benoist uitlegt in zijn essay La nouvelle censure, “wordt censuur tegenwoordig gerechtvaardigd door het recht van minderheden om niet beledigd te worden. Deze minderheden zijn geen gemeenschappen of samengestelde lichamen in de traditionele zin van het woord, maar groepen van onsamenhangende individuen die, in naam van een vermeende afkomst of seksuele geaardheid van het moment, elke kritiek trachten te ontwapenen, enkel op grond van hun allergie voor stigmatisering.

Vertaling: elementen

Oorspronkelijke tekst: https://it.insideover.com/societa/la-guerra-culturale-dei-liberal-cosi-i-libri-indesiderati-finiscono-allindice.html

En: http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2022/01/13/la-guerre-culturelle-des-liberaux-comment-les-livres-indesirables-finissent.html



Categorieën:totalitarisme

Tags: , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s