De ondergang van Europa: een exacte en tegelijk relatieve realiteit

Carlos X. Blanco (2022)

De perceptie die wij in dit deel van de wereld hebben van het verval van onze beschaving is zowel exact als relatief.

Exact, omdat wij, West-Europeanen, onze meest gekoesterde waarden uiteen zien vallen, elke vorm van gezag, creativiteit en het leven van de geest zien verdwijnen. “Niets is meer zoals het vroeger was,” klaagt de curator. En om deze waarden weer op te bouwen en “de goede oude tijd” weer op te bouwen, kan de conservatief alleen maar denken aan oude recepten, eenvoudige verdedigingsreflexen, die niet werken, omdat de reactie geen recepten heeft die de tijd waarin zij leeft overstijgen, zij kan niet aan haar tijd ontsnappen zoals een vis niet uit zijn kom kan springen. De oude wereld zal nooit terugkeren, en het herstel van de beschaving is altijd een herstel vanuit een bepaalde conjunctuur, met oude wapens die in geen geval kunnen worden gebruikt om haar omver te werpen.

Een goede Spengleriaan zou inzien dat ons West-Europa een mislukking is, een mislukking die al was voorspeld door twee wereldoorlogen die resulteerden in het einde van een hegemoniale soevereiniteit, een onvermijdelijk einde na de wijdverspreide moordpartijen en de definitieve ontgoocheling en diskrediet van Europa voor de rest van de volkeren op aarde; een rampzalig resultaat veroorzaakt door de liberale levenswijze. In het door de Verenigde Staten bezette deel werd ons de liberale manier van leven opgedrongen. Dit gebeurde na de systematische blokkade en ontmanteling van de volksbewegingen, revolutionaire krachten, communistische partijen, enz. De Amerikaanse manier van leven werd het te bereiken ideaal en de officiële cultuur van alle naties, niet alleen die welke verslagen waren (Duitsland, Italië) maar ook die welke theoretisch hadden gezegevierd, ook al waren ze zo goed als vernietigd en gedelegitimeerd (Groot-Brittannië en Frankrijk). De moord op Carrero Blanco, voorbestemd om Franco’s regime na diens dood een nieuwe toekomst te geven, leverde Spanje over aan de American Way of Life.

Een consumptiemaatschappij en een liberaal parlement, naar behoren gecontroleerd (gemakkelijk te verwezenlijken, aangezien vanaf het begin “parlementarisme” werd gepropageerd om gecontroleerd te worden) door de plutocratische machten, beloofden van West-Europa een ideale afspiegeling te maken van zijn bezettende macht, d.w.z. een afspiegeling van het Yankee-imperium. Eén ingrediënt ontbrak om het spiegelbeeld perfect te maken: de nabootsing van het multi-etnische en multiculturele aspect. Daartoe moesten de Europese cultuur en mentaliteit bereid zijn “de kosten te betalen” van de kolonisatie van de voorheen onderdrukte landen. Het in diskrediet brengen van de Europees-westerse mogendheden, leeggebloed in de ‘laatste’ wereldoorlog van 1939-1945, leidde tot de dekolonisatiebeweging en de instroom uit de pas bevrijde landen, niet van autochtone blanken (repatriëring) maar van nu gedekoloniseerde autochtonen, die van de metropool toegang eisten tot banen, onderwijs, huisvesting en alle andere mogelijkheden van het leven in een rijke wereld. Europa zou zo een nieuw Amerika worden, een continent gemaakt “voor emigratie en met emigratie”. Het is natuurlijk niet hetzelfde om in een onontgonnen of dunbevolkt gebied uit verschillende contingenten en te midden van territoriale immensiteiten een natie te “maken” (zoals Canada, de Verenigde Staten, Argentinië), als om een continent met een laag geboortecijfer, maar dichtbevolkt met inboorlingen “in te vullen”, zoals in West-Europa het geval is. De “amerikanisering” van Europa was een noodzakelijk onderdeel van de realisatiebehoeften van het transnationale Yankee-kapitaal, dat een radicale culturele “reset” van de westerse volkeren eiste, zodat zij zich voortaan ondubbelzinnig konden openstellen voor een nieuwe ultra-consumeristische manier van leven, de Amerikaanse manier van leven, die het afzien van biologische voortplanting en de invoer van goedkope arbeidskrachten impliceert.

Onze decadentie is exact, zodra wij een verzameling zijn van militair bezette (er is geen eigen Europees defensiebeleid) en cultureel gekoloniseerde landen (gekoloniseerd is vooral de cultuur van Europees links, dat het marxisme heeft afgezworen en het postmodernisme, het deconstructivisme en het “geslachtsgebonden” van Franse oorsprong heeft omarmd, maar door de Yankee-universiteiten is neergehaald).

Het is dan ook niet verwonderlijk dat wij Europeanen, met name degenen die door de mondialisering worden getroffen (arbeiders, zelfstandigen, boeren), niet weten hoe wij ons moeten toerusten met een eigen beleid en een oriëntatie voor de betrekkingen met de andere volkeren in de wereld, of zij nu binnen of buiten onze grenzen leven. Ons onderwijssysteem is een puinhoop, het heeft het Grieks-Romeinse en christelijke erfgoed uit ons geheugen gewist en beginselen als gezag en inspanning, die voor de werkende mens van essentieel belang zijn om het hoofd boven water te houden, ontworteld.

Het ontbreekt ons aan moraal en toekomstperspectief. Wij worden ultra-geclassificeerd: wij verliezen onze klassenstatus (het precieze “Europese proletariaat” is niet meer te achterhalen) en degenen die zichzelf als zodanig beschouwen, missen de instrumenten om te weten aan welke kant zij moeten vechten, tegen wat en tegen wie.

Het is een relatieve perceptie. Wij zien onze achteruitgang op een relatieve manier. De niet-eurocentrische visie zou ons in staat stellen te zien dat er een multipolaire wereld aan het ontstaan is. De 20e eeuw is de eeuw van het verval van het Westen. Geleidelijk aan zullen we zien hoe deze beschaving zich prostitueert naarmate de Amerikaanse “bescherming” zich terugtrekt, om de meest uiteenlopende redenen: poging tot Amerikaanse concentratie in de zone van de Stille Oceaan, in coalitie met secundaire spelers (Australië, Japan, thalassocratische overblijfselen van het Verenigd Koninkrijk, enz.), meningsverschillen met de EU, een “unie” die steeds meer uiteenvalt, en gedwongen (door pure overleving of historisch noodlot) tot nauwe contacten met Rusland en China, leveranciers van energie en industrieproducten. Rusland en China, twee machtspolen die essentieel zijn voor het overleven van Europa, als handelspartners en, wie weet, als redders of absorberende rijken, uit onze schipbreuk, en dat ondanks de hindernissen die de Yankees opwerpen?

De niet-eurocentrische wereld groeit. De “milieuvriendelijke” valstrikken die het Yankee-imperium met zijn globalistische en unipolaire roeping voor de opkomende blokken wil uitzetten, zullen van geen enkel nut zijn. Het Empire kan niet langer de ontwikkeling conditioneren van landen die ook streven naar industrialisatie en een hoger consumptieniveau willen bereiken. De dagen van “liberalisme voor anderen en protectionisme voor mij” zijn voorbij. Duizenden Greta Thunbergs kunnen nu landen op de kusten van China, India, Latijns-Amerika, Afrika… en niemand, behalve de dwazen en de goed gefinancierde “collaborateurs” van het Imperium, zal in staat zijn om dit discours op te volgen. Laat het duidelijk zijn dat niemand naar hen zal luisteren. De controle over de energie  door de Amerikaans-Arabische monopolisten, die nodig is voor de nationale industrialisatie in Europa loopt ten einde. Het zou zelfs in Europa kunnen eindigen, waar de landen die nog over industrieel potentieel beschikken (Duitsland bijvoorbeeld) “uit de dogmatische slaap” van de Groene-Yankee ideologie zouden kunnen ontwaken en de weg van de Realpolitik zouden kunnen hervatten.

Vertaling: elementen

Oorspronkelijke tekst: Le déclin de l’Europe: une réalité exacte et, en même temps, relative : Euro-Synergies (hautetfort.com)



Categorieën:Metapolitiek

Tags: , , , ,