Gesprek met Guillaume Durocher: “De oude Grieken hadden een sterk besef van het belang van hun voorgeslacht en hun etnisch-civiele identiteit”.

Opgetekend door Andrej Sekulovic (2022)

Guillaume Durocher is auteur, essayist en vertaler, met belangstelling voor geschiedenis en politiek. Hij schrijft voor verschillende alternatieve mediasites zoals Occidental Observer, The Unz Review, Counter Currents en anderen. Hij heeft onlangs ook zijn eerste boek gepubliceerd, The Ancient Ethnostate: Biopolitical Thought in Classical Greece. Wij spraken met hem over zijn nieuwe boek en de huidige sociaal-politieke problemen in Europa en de VS.

Als auteur en vertaler hebt u geschreven en vertaald voor verschillende websites van alternatieve media. Om te beginnen, vertel ons iets over de belangrijkste onderwerpen van uw werk.

Ik schrijf op het kruispunt van geschiedenis en politiek. Voor de laatste betekent dit vooral de politiek van Frankrijk en de Europese Unie. Wat de geschiedenis betreft, heb ik veel gereisd. Ik heb geschreven over de Franse geschiedenis, het fascisme en, meer recentelijk, de oude Grieken. Ik behoor tot degenen die geloven dat de geschiedenis een noodzakelijke en uitstekende basis is voor moreel denken en politiek handelen. Door de geschiedenis leren wij van de menselijke ervaring als geheel, beginnen wij ons collectieve traject te begrijpen, en leren wij van vroegere worstelingen en ervaringen die ons kunnen voorbereiden en sterken in onze eigen inspanningen.

Wie zijn uw favoriete auteurs en schrijvers?

Ik heb veel te danken aan veel auteurs. Wanneer een schrijver mij treft, wanneer ik het gevoel heb dat hij of zij echt inzicht heeft dat ontbreekt in het gewone discours, dan verslind ik het. Ik gebruik deze ader tot ik geen energie meer heb. Er zijn er te veel om op te noemen. Maar voor het hedendaagse ben ik dank verschuldigd aan Kevin MacDonald en Dominique Venner, voor het antieke aan Marcus Aurelius en Aristoteles. Ik zou daaraan willen toevoegen dat wij allen zorgvuldig alles moeten leren wat wij kunnen uit het “boek van het leven”, onze eigen subjectieve ervaring.

U hebt onlangs uw eerste boek gepubliceerd, The Ancient Ethnostate: Biopolitical Thought in Classical Greece. Kunt u ons een korte samenvatting van dit boek geven?

Dit boek is het resultaat van een confrontatie: tussen mijn eigen status als ketter in het tijdperk van het liberaal-egalitarisme en mijn lezingen van de oude Griekse klassieken, van Homerus tot Aristoteles. Ik ontdekte dat de Grieken resoluut biopolitiek waren en daar geen geheim van maakten. Zij waren enorm trots op en zich bewust van hun Griekse etnisch-burgerlijke identiteit, beschouwden het baren en grootbrengen van kinderen als een familiale en sociale plicht, en propageerden waarden van krijgshaftigheid en solidariteit om te zegevieren in conflicten met andere groepen.

Kortom, dit is een analyse van het Hellenisme door de lens van het Darwinisme. Het is een ongeforceerde lezing. Het lijdt geen twijfel dat latere westerse tradities – Romeinse, christelijke, liberale – in deze zin veel minder biopolitiek zijn geweest.

Meer in het algemeen is dit boek een inleiding tot de antieke Griekse waarden en het politieke denken, en de opmerkelijke mentaliteit die hen in staat stelde zich te ontwikkelen, te overleven en te gedijen in de gewelddadige wereld van het antieke Middellandse Zeegebied. Wij moeten ons allen spiritueel losmaken van de moderne liberale veronderstellingen, die samenlevingen en culturen beoordelen op grond van individuele keuze en fictieve gelijkheid, de geest van aanspraak. Verfris u door een gesprek met de oude Grieken: hun geest was er een van uitmuntendheid, vervulling en het algemeen welzijn goed begrepen!

Veel “mainstream” historici beweren dat “ras” een relatief “modern” concept is, onbekend in het oude Griekenland of Rome. Kunt u ons hier iets meer over vertellen, wat was de houding van de oude Grieken ten opzichte van hun raciale of etnische identiteit?

De Grieken hadden een zeer sterk besef van het belang van hun voorgeslacht en hun etnisch-burgerlijke identiteit. Het is gewoon alomtegenwoordig, van Homerus tot Aristoteles. Deze identiteiten waren gelaagd en concentrisch: een Griek was lid van zijn patrilineaire familie, zijn stad, zijn stam (Dorisch, Ionisch…), en tenslotte een Helleen. De meest in het oog springende identiteit verschilde naar gelang van de context, maar in alle gevallen werd de identiteit in hoofdzaak bepaald door gemeenschappelijk bloed en cultuur. In geval van conflicten met vreemdelingen, zoals de Perzen en de Carthagers, geloofden de Grieken dat zij zich moesten verenigen om hun ras en beschaving te verdedigen tegen gemeenschappelijke bedreigingen.

Dus de Grieken waren zich zeer bewust van raciale verschillen en hun eigen identiteit in die zin?

De Grieken hadden ook al vroeg raciale ideeën. Zij dachten dat de geografie het karakter van een ras kon veranderen en erfelijke eigenschappen kon doen ontstaan. Van Ethiopiërs werd bijvoorbeeld gedacht dat ze zwart waren vanwege de hitte van de zon. De Grieken ontwikkelden geen systematische rassentheorieën zoals de moderne Europeanen, maar dit is niet verwonderlijk, aangezien het kolonialisme inhield dat de moderne Europeanen voortdurend werden geconfronteerd met radicaal verschillende mensen. In het oude Middellandse Zeegebied daarentegen waren de raciale en etnische verschillen geleidelijk en minder opvallend.

Toch werden de Grieken getroffen door de fysieke verschillen van de zwarte Afrikanen die ze af en toe tegenkwamen. De Grieks-Romeinen maakten soms grappen over zwarte mensen, waarvan sommige zijn toegeschreven aan Diogenes de Cynicus. Het is opvallend hoe ver raciale ideeën teruggaan, lang voor het Europese kolonialisme. Middeleeuwse Arabische en Perzische denkers, bijvoorbeeld, hebben lange tijd opvattingen over zwarte mensen gehad die zeer vergelijkbaar waren met die van Europeanen.

Nu de Amerikaanse samenleving steeds meer gepolariseerd lijkt, suggereren sommige rechtse schrijvers dat de ontbinding van het Amerikaanse rijk in verschillende etnostaten de beste oplossing zou zijn. Bent u het met dit standpunt eens en, belangrijker nog, denkt u dat het in de toekomst een reële mogelijkheid zou kunnen worden?

Ik maak hier geen aanspraak op inzicht. Het lijkt duidelijk dat de federale regering van de VS niet door patriottische krachten kan worden overgenomen. Als zodanig lijkt een deling de meest wenselijke optie en, gezien de hysterische mate van polarisatie, zelfs een steeds aannemelijker optie. Zeker voor Europa zou de ineenstorting van de Verenigde Staten een belangrijke vector van het liberale globalisme van het oude continent doen verdwijnen en een enorme druk leggen op de Europese staatslieden om betere geopolitieke keuzes te maken.

Rood Amerika (d.w.z. Republikeins Amerika) en het “Flyover Country”, dat door de kustliberalen zo wordt veracht, lijkt zijn autonomie steeds meer te doen gelden. Indien afscheiding zou plaatsvinden, is het van cruciaal belang dat de nieuwe leiders etnisch bewust, politiek daadkrachtig en zich bewust zijn van de eigenaardige, vreemde en fluctuerende omstandigheden van onze eeuw. Amerikaanse leiders zouden de memoires van Lee Kuan Yew, de overleden premier van Singapore, kunnen raadplegen, die grootse ideeën had over de wijze waarop een natie in een tijdperk van transformatie moet worden opgebouwd en in stand gehouden.

Massamigratie is al tientallen jaren een groot probleem voor Europa. Naast de voortdurende migratie over de Middellandse Zee zijn we ook getuige van een nieuwe “migratiecrisis” aan de Poolse grenzen, uitgelokt door de Wit-Russische president Loekasjenko, die de Polen beschuldigen van “hybride oorlogsvoering”. Wat is uw mening over de huidige grenscrisis tussen Polen en Wit-Rusland?

De EU heeft aanstoot genomen aan de frauduleuze verkiezingen in Wit-Rusland en heeft, naar ik meen, sancties opgelegd, onder meer op verzoek van Polen en Litouwen. De Wit-Russische regering nam wraak door de regio te overspoelen met migranten uit het Midden-Oosten. Dit is het zoveelste voorbeeld van instabiliteit, veroorzaakt door een Wilsoniaans buitenlands beleid dat geen alternatieve regeringsvormen duldt. Wij moeten de demo-liberale obsessies – waarvan de gevolgen vaak zeer schadelijk zijn – achter ons laten en ons inzetten voor stabiliteit en samenwerking tussen alle Europeanen.

Binnen de Europese Unie is er een permanent conflict tussen Brussel en de V4 en enkele andere Centraal-Europese landen. Met name Hongarije, en sinds kort ook Slovenië, worden door Brussel en de internationale pers bekritiseerd. Meestal beweren zij dat er een gebrek aan mediavrijheid is in deze landen. Hoe ziet u deze aanvallen of beschuldigingen, en deze groeiende kloof tussen Oost- en Midden-Europa enerzijds en West-Europa anderzijds?

Er is duidelijk een enorme culturele kloof tussen West-Europa en Midden- en Oost-Europa vandaag. Dit komt hoofdzakelijk doordat westerlingen zijn geradicaliseerd en extreme interpretaties van de mensenrechten hebben aangenomen, waarin het biologische geslacht, heteronormativiteit en de etnische grondslagen van de natiestaat worden ontkend. Velen ontkennen de legitimiteit van wettelijke grenzen in het algemeen. Regeringen moeten worden beoordeeld naar de mate waarin zij de belangen van hun bevolking dienen. In zoverre is het duidelijk dat de Westeuropese regimes gefaald hebben en niet in een positie verkeren om over hun Midden- en Oosteuropese buren te oordelen.

U hebt ook veel over de Franse politiek geschreven, dus misschien kunt u ons vertellen hoe u aankijkt tegen de recente aankondiging van Eric Zemmour dat hij kandidaat zal zijn bij de presidentsverkiezingen in Frankrijk volgend jaar?

Het is een spannend moment. De toespraak van Éric Zemmour is gewoon opmerkelijk in de politiek van Frankrijk en het Westen in zijn geheel. Zijn belangrijkste campagnefocus is expliciet verzet tegen de Grote Vervanging (nota van de vertaler: omvolking). Er zijn echter gebreken in Zemmour’s retoriek. Hij blijft assimilatie propageren – wat in dit stadium onmogelijk en onwenselijk is – en maakt een onhoudbaar onderscheid tussen moslims en de islam. Maar over het geheel genomen is dit een buitengewone ontwikkeling.

Denkt u dat Zemmour kan winnen?

Zemmour maakt kans om de presidetsverkiezing te winnen. We kunnen natuurlijk niet zeggen hoe hij zou regeren – hij heeft geen ervaring op dit gebied en veel zal afhangen van de onvoorspelbare machtsdynamiek. We kunnen er zeker van zijn dat het grootste deel van de media en de “culturele” industrie voortdurend met hem in oorlog zullen zijn. Toch kunnen we met recht hopen dat een Zemmour-president liever zou bloeien zoals Orbán of Salvini (tot een parlementaire coup tegen hem), dan zou ploeteren zoals Trump. Natuurlijk zijn er risico’s op mislukking en teleurstelling, maar wie niet waagt, die niet wint! Zo is het leven!

Als we het over “omvolking” hebben, komt de naam van Richard Coudenhove von Kalergi meestal naar boven….

Het water is hier troebel om twee redenen: Ten eerste, Kalergi is een complex persoon. En ten tweede, hij was de boeman van de nationaal-socialistische beweging. Hij stond aan het hoofd van de belangrijkste “maatschappelijke” organisatie die in het interbellum opriep tot Europese eenheid en werd erkend als geestelijke voorvader van de EU door in 1950 als eerste de Karel de Grote-prijs van de stad Aken in ontvangst te nemen.

Veel identitaire groepen en websitesvermelden het Kalergi-plan en zijn “visie” van een nieuwe mens van gemengde rassen, geleid door de nieuwe Europese “aristocratie”. Maar u hebt een zeer interessant artikel over dit onderwerp geschreven, waarin u betoogt dat Kalergi weliswaar een “pacifist” en “kosmopoliet” was, maar dat er positieve aspecten aan zijn ideeën zaten, en dat de waarheid iets ingewikkelder in elkaar zit.

Kalergi voorspelde het ontstaan van een kosmopolitische mensheid van gemengde rassen en was uiterst filosemitisch (hij zag de Joden als een superieur volk dat in staat was Europa geestelijk te leiden). Tegelijkertijd schreef hij in de jaren twintig artikels tegen de invoer van Afrikanen in Europa. Kalergi had ook een aristocratische en niet bepaald democratische gevoeligheid. Dus flirtte hij een tijdje met Mussolini’s Italië. Uitgerekend aan Julius Evola gaf hij in 1933 een opmerkelijk interview, waarin hij opriep tot de uitbreiding van het fascisme naar Europa “omdat het een wijze mengeling uitdrukt van het aristocratisch autoritaire principe met wat gezond kan zijn in het democratische principe”. We zien dus dat geschiedenis ingewikkeld is!

Mijn indruk is dat Kalergi opportunistisch was, of misschien zeer ruimdenkend. Ik denk niet dat hij een erg duidelijk plan voor Europa had, hoewel hij Zwitserland vaak als model noemde. Deze kosmopolitische, “pan-Europese” burgerbewegingen hebben de neiging om nietszeggend te zijn. Hoe dan ook, hoewel Kalergi de Karel de Grote-prijs heeft gewonnen, heeft de EU in wezen haar eigen traject gevolgd – ongeacht wat Kalergi bepleitte – gedreven door economie en liberale idealen, met hier en daar een vooruitgang als gevolg van de Frans-Duitse politiek en de eeuwige kleinste gemene deler.

Dank u voor dit gesprek. Tenslotte, vertel ons eens, als iemand die regelmatig Europese aangelegenheden volgt en erover schrijft, hoe goed kent u ons land, Slovenië, en heeft u een laatste boodschap voor Sloveense lezers en activisten?

Ik ben nog nooit in Slovenië geweest, maar ik ken enkele Slovenen en het valt mij op dat zij meer op hun Oostenrijkse buren lijken dan op de Balkanvolkeren. Ik dring er bij de Sloveense patriotten op aan zich niet te laten intimideren door de rijkdom, het prestige en de culturele opdringerigheid van de westerse liberalen: blijf trouw aan uw instincten en aan uw land! Geen enkele dwaasheid duurt eeuwig.

Vertaling: elementen

Oorspronkelijke tekst: https://tradicijaprotitiraniji.org/2021/12/16/guillaume-durocher-ancient-greeks-had-a-very-strong-sense-of-the-importance-of-their-ancestry-and-ethno-civilizational-identity/

En: Guillaume Durocher : “Les Grecs de l’antiquité avaient un sens très fort de l’importance de leur ascendance et de leur identité ethno-civilisationnelle” : Euro-Synergies (hautetfort.com)



Categorieën:Identiteit

Tags: