Immigratie: de cijfers liegen niet

Jean-Yves Le Gallou (2021)

Hoeveel buitenlanders komen Frankrijk elk jaar binnen? En wat is het nettosaldo van de binnenkomsten nadat de vertrekken zijn geteld? Hoeveel buitenlanders zijn er vandaag in Frankrijk? Hoeveel zijn er illegale immigranten? En wat is het aandeel van immigranten en afstammelingen van immigranten van buiten Europa in de Franse bevolking? Wat is het aandeel van geboorten van niet-Europese herkomst in kraamafdelingen? Tot slot, wat is de last van buitenlanders en mensen van immigrantenafkomst voor de overheidsbegrotingen (veiligheid, onderwijs, huisvesting, gezondheid)?

Dit zijn de vragen die het vaakst en terecht worden gesteld. Maar de antwoorden zijn niet gemakkelijk te vinden!

Overheidsstatistieken (INSEE, INED, ministeries van Binnenlandse Zaken, Financiën en Sociale Zaken) zijn vaak niet homogeen, en zelfs niet onderling consistent. Ze zijn vaak oud, zelfs heel oud. En zij zijn bijna altijd onvolledig, zelfs partijdig: het gewicht van de politieke en mediamacht op het statistisch apparaat is aanzienlijk. En om te worden uitgenodigd om op radio en televisie te verschijnen, moet een “deskundige” solide garanties van politieke correctheid bieden. Dit bracht de dissidente demografe Michèle Tribalat ertoe om in een boek Les Yeux grand fermés de ses patrons et collègues aan de kaak te stellen.

André Posokhov, een wijze spoorzoeker in de jungle van de statistieken, schreef zijn boek zonder oogkleppen.

Hij gidst de lezer doorheen een wildgroei van cijfers en administratieve onnauwkeurigheden.

Hier zijn zijn conclusies (cijfers voor Frankrijk):

Aantal buitenlanders dat in 2019 binnenkomt: meer dan 600.000.

Netto immigratiesaldo na telling van de uittredingen in 2019: meer dan 400.000.

Aantal reguliere buitenlanders in Frankrijk: reguliere immigranten van buitenlandse nationaliteit (4,2 miljoen) + In Frankrijk geboren buitenlanders (0,7 miljoen) = bijna 5 miljoen.

Aantal illegale immigranten volgens de schattingen van André Posokhow: 1,3 miljoen.

Totaal aantal buitenlanders: 4,9 miljoen + 1,3 miljoen = meer dan 6 miljoen.

Aantal en aandeel van immigranten en nakomelingen van reguliere niet-Europese immigranten in de Franse bevolking:

– Aantal niet-Europese immigranten: meer dan 5 miljoen

– Aantal nakomelingen van immigranten van derde landen: meer dan 4,5 miljoen

– Totaal derde landen: bijna 10 miljoen

– Aandeel in de Franse bevolking van 67 miljoen inwoners eind 2019: bijna 15%

Aantal en aandeel van geboorten van niet-Europese herkomst in kraamafdelingen: meer dan 30% volgens de INSEE-oorsprongstatistieken (zonder de derde generatie), bijna 40% volgens de sikkelcelscreening op pasgeborenen.

Dit is precies, dit is klinisch. Ook al heb ik de cijfers in dit voorwoord “afgerond”. Niet uit luiheid, maar uit een gevoel van urgentie: om ons eraan te herinneren dat cijfers niet de werkelijkheid zijn, maar een eenvoudige benadering van een complexe wereld.

Lezers van goede wil zullen overtuigd worden door het immense werk van André Posokhow, ook al is het mogelijk vraagtekens te zetten bij, of zelfs kritiek te leveren op, deze of gene interpretatie of hypothese.

Immigratie: wie de realiteit niet ontkent, wordt als “extremist” gekwalificeerd

Natuurlijk zullen de militanten van de politieke correctheid en de conformisten die hen volgen, niet nalaten conclusies die als “extremistisch” worden beschouwd, aan de kaak te stellen. Het is een klassieker in het genre. Als het over immigratie gaat, wordt iedereen die de realiteit niet ontkent als “extremist” bestempeld, of zelfs als “rechts-extremist”, of zelfs als samenzweringstheoreticus. Dit is geen reden om geïntimideerd te zijn.

Ik volg deze immigratiekwesties nu al meer dan 45 jaar. Ik heb verschillende boeken gepubliceerd en het schrijven van andere werken aangemoedigd, zoals dat van Pierre Milloz, afgestudeerd aan ENA, inspecteur-generaal van de industrie, essayist, bekroond met de René Cassin-prijs voor een van zijn werken, auteur van de eerste baanbrekende studie over de kosten van de immigratie. Deze studies zijn allemaal, of bijna allemaal, verguisd. De werkelijkheid heeft echter altijd de cijfers overtroffen die, toen zij werden gepresenteerd, als alarmistisch werden beschouwd.

Kosten van immigratie: van het verslag Milloz naar het verslag Posokhow

In 1990 veroorzaakte het “Milloz-rapport” opschudding door de extra kosten van buitenlanders op 211 miljard Franse frank (32 miljard euro) te ramen. De methodologie was onverbiddelijk. Het was gebaseerd op de bestudering van het evenwicht tussen de door buitenlanders betaalde belastingen en premies enerzijds en de ontvangen kosten en diensten anderzijds. De regering van Cresson kondigde aan dat zij onmiddellijk een tegenstudie zou laten uitvoeren om de naar voren gebrachte cijfers te weerleggen. Pas in 1998 reageerden Pierre-André Taguieff en Michèle Tribalat op Pierre Milloz in een boek getiteld Face au Front national: arguments pour une contre-offensivité. Een laat en moeizaam onderzoek…

De kwestie van de extra kosten van vreemdelingen en de last van immigratie blijft vandaag belangrijker dan ooit. Het is de verdienste van André Posokhow dat hij ertoe heeft bijgedragen dat dit opnieuw in de schijnwerpers kwam te staan door in 2013 het Posokhow-rapport te publiceren, waarin de extra kosten van immigratie op 63 miljard euro werden vastgesteld (84 miljard als rekening wordt gehouden met de schuldenlast die wordt veroorzaakt door begrotingstekorten die aan immigratie kunnen worden toegeschreven). Ook hier werd het cijfer ofwel genegeerd ofwel betwist, maar vandaag durft niemand nog te beweren dat immigratie een budgettaire opportuniteit is. Het bewijs? De Europese Unie probeert de last van de illegale “migranten” over de verschillende landen te verdelen!

Het is wachten op de conclusies van de komende studie van André Posokhow, die een nieuw inzicht zal verschaffen in de kosten van immigratie.

Aantal immigranten: de vrijwillige blindheid van de politieke en mediaklasse

Alvorens de kosten van immigratie te kwantificeren, moet eerst het aantal immigranten worden geëvalueerd. Ook dit onderwerp is onderwerp van controverse door de moedwillige blindheid van de politieke klasse en de media. Sta me toe hier een anekdote te vertellen.

Op 26 oktober 1985 veroorzaakte het dagblad Le Figaro een schandaal door een gesluierde Marianne op de omslag te zetten, met haar ogen nauwelijks zichtbaar. De titel van de krant was: “Immigratiedossier: zijn we over dertig jaar nog Frans? Het dossier beloofde onder meer “de geheime cijfers die in de komende dertig jaar de nationale identiteiten in gevaar zullen brengen en het lot van onze beschaving zullen bepalen, voor het eerst onthuld”. Dit was op 26 oktober 1985.

Het schandaal was immens, de reacties talrijk en de collectieve verontwaardiging was zelden gezien.

Georgina Dufoix, toenmalig minister van Sociale Zaken, hekelde het “Hitleriaanse” karakter van de methode. Mgr. Vilnet, de voorzitter van de Franse bisschoppenconferentie, sprak met kerkelijke eensgezindheid over “ongerechtvaardigde angsten” en “onaanvaardbare minachting” die “immigranten en Fransen verhinderden een gemeenschappelijke toekomst op te bouwen”. Philippe Séguin zei: “In Le Figaro Magazine doe ik alleen kruiswoordraadsels en ik lees vooral de dossiers over immigratie niet”.

Voorzichtig had Le Figaro voorgesteld zijn dossier te bewaren. Ik heb dat advies opgevolgd. De herontdekking drie decennia later is stichtelijk. Louis Pauwels en Jean Raspail, verguisd in 1985, hadden gelijk. Met de hulp van de demografen Gérard-François Dumont en Philippe Bourcier de Carbon hadden zij geraamd dat in 2015 36,8% van de geboorten in Frankrijk in niet-Europese gezinnen zou plaatsvinden. De voorspellers van het systeem keken op hen neer. Het was in het beste geval een overdrijving, in het slechtste geval misschien een racistische fantasie! Welnu, dat is precies het cijfer dat in 2015 werd gemeten (op basis van het percentage pasgeborenen dat werd gescreend op sikkelcelziekte). De realiteit is gelijk aan de prognose.

Op de omslag werd het dossier van het tijdschrift Figaro geïllustreerd met een volledig gesluierde vrouw. Dit veroorzaakte een oproer. Het was “buitensporig”, “alarmistisch”, zelfs “extremistisch”. Gelukkige tijden! Vandaag de dag zijn het helaas de straten van veel steden die “buitensporig” zijn geworden. En dit is zo verontrustend dat men geen “extremist” hoeft te zijn om het te constateren.

Helaas zijn de methodes van desinformatie in 40 jaar niet veranderd, ze zijn zelfs geperfectioneerd! Dissidenten worden gedemoniseerd of doodgezwegen.

Het opmerkelijke werk van André Posokhow ontsnapt niet aan deze regel: laat dit niet demoniseren of doodzwijgen!

Vertaling: elementen

Oorspronkelijke tekst: https://www.polemia.com/limmigration-vue-par-andre-posokhow-les-yeux-grand-ouverts-les-chiffres-en-bandouliere/



Categorieën:Identiteit, Politiek, totalitarisme

Tags: , , , ,