Separatisme wint aan populariteit in de Verenigde Staten

Stefano Magni (2021)

Na de overwinning van Joe Biden, lijken de Verenigde Staten meer verdeeld dan ooit. En het verlangen naar afscheiding, dat nooit helemaal is verdwenen, blijft groeien. Veel dreigementen, voor en na de verkiezingen, zijn nog steeds niet uitgekomen. De acteur Robert De Niro bijvoorbeeld dreigt naar Molise te verhuizen wanneer de Republikeinen winnen of zouden kunnen winnen. Maar dat doet hij nooit. De burgers (en landgenoten) van Ferrazzano wachten nog steeds op hem. Na de herbenoeming van George W. Bush in 2004 vroegen de noordoostelijke staten van de Verenigde Staten om door Canada te worden geannexeerd, waardoor zij na bijna drie eeuwen zouden terugkeren naar de Britse kroon. Maar ze zijn er nog steeds. De politieke polarisatie in de VS is in de afgelopen vijf regeringen echter aanzienlijk toegenomen en explodeerde toen Biden de verkiezingen van 2020 won met het grootste aantal kiezers in decennia. Nog een teken van ernstige ongerustheid overigens, want de VS is een land waar onthouding traditioneel de overhand heeft door passief vertrouwen.

Secessie in cijfers

Uit verschillende peilingen blijkt een grote verdeeldheid in de Amerikaanse samenleving. Een van de meest verontrustende, gepubliceerd door Bright Line Watch en afgelopen zomer uitgevoerd in samenwerking met het gerenommeerde YouGov Institute, signaleert verschillende symptomen van polarisatie. Er is een groeiende perceptie van gevaar van de andere partij, en dus een groeiende angst bij de Republikeinen dat de Democraten, eenmaal aan de macht, de regels van het spel zullen veranderen om aan de macht te blijven. En onder meer conservatieve kiezers is de overtuiging dat de verkiezingen van 2020 vervalst zijn, wijdverbreider dan eerder werd gedacht. Een van de meest controversiële kwesties is de wens tot afscheiding. De opiniepeilers waarschuwen dat dit zo’n extreem en onwaarschijnlijk scenario is dat men van de respondenten geen “serieuze” reactie, ingegeven door diep en rationeel denken, mag verwachten. Deze gegevens moeten dus met een korreltje zout worden genomen. Maar in sommige gevallen zijn de resultaten zo opvallend dat ze serieus moeten worden genomen. In het “Zuiden” bijvoorbeeld, dat de staten van de voormalige Confederatie omvat (Texas, Oklahoma, Arkansas, Louisiana, Mississippi, Alabama, Georgia, Florida, South Carolina, North Carolina, Virginia, Kentucky en Tennessee), bereikt de wens tot afscheiding 44%. En onder Republikeinse kiezers is dat een indrukwekkende 66% (maar ook 50% onder “onafhankelijken” die zich met geen van beide grote partijen identificeren).

Zelfs in 2012, toen Barack Obama tot president werd herkozen, promootten particuliere burgers uit zuidelijke staten online petities waarin werd opgeroepen tot afscheiding. Toen al overtroffen de ingezamelde handtekeningen alle verwachtingen. In Louisiana, Alabama, Florida, Tennessee, Georgia en Texas werden de 25.000 handtekeningen verzameld die nodig zijn om een petitie bij het Witte Huis in te dienen en een reactie van de president te krijgen. In Texas werden 126.000 handtekeningen verzameld in slechts een paar weken, onmiddellijk na de stemming. De regering-Obama liet zich niet meeslepen: zij antwoordde eenvoudigweg dat een eis tot afscheiding onverenigbaar was met de Amerikaanse grondwet.

Hoewel de meest recente voorbeelden voornamelijk Republikeinse staten betreffen die de legitimiteit van een Democratische president niet aanvaarden, is de kwestie van afscheiding een zaak van beide partijen. Zelfs in de staten aan de Stille Oceaan (Alaska, Californië, Oregon, Washington) zijn de Democraten meer voorstander van de echtscheiding: 47% van de aanhangers van de ezelpartij zegt voorstander te zijn, geen meerderheid, maar een groot genoeg minderheid om de krantenkoppen te halen.

Vertrouwen in de democratie

Deze cijfers zijn nog significanter wanneer ze worden vergeleken met een andere opiniepeiling, ook uitgevoerd door Bright Line Watch, die het vertrouwen in de democratie meet van aanhangers van beide partijen. De Republikeinen hebben van 2017 tot 2020 meer vertrouwen in het democratische systeem gekregen, veel meer dan het gemiddelde publiek in zijn geheel en zeker veel meer dan de Democraten. Maar plotseling: de verkiezingen van november 2020 hebben de rollen omgedraaid, met Democraten die vertrouwen hebben in het systeem en Republikeinen die sceptisch zijn. Als men niet meer gelooft in de veerkracht van het nationale democratische systeem, wendt men zich uiteraard tot de eigen territoriale democratie: met een groeiende vraag naar afscheiding.

In tegenstelling tot de mainstream media en denktanks, neemt het libertarische Mises Instituut de secessie-hypothese serieus. Zij ziet er ook geen probleem in. Libertariërs daarentegen zijn trouw aan de oorspronkelijke geest van de Amerikaanse Revolutie, namelijk de afscheiding van de Amerikaanse koloniën van de Britse kroon. Na de verkiezingen van 2020 herhaalde het Mises Instituut zijn standpunt: “Verre van een verenigende factor te zijn, dient de centralistische staat alleen om gewapende blokken van kiezers tegen elkaar op te zetten. De verdeeldheid groeit naarmate de federale macht onverbiddelijk toeneemt, en de presidentsverkiezingen van 2020 zijn slechts een symptoom van de verdieping van deze verdeeldheid. Hoeveel erger kan het worden? Dat valt nog te bezien. Na de omstreden overwinning van Joe Biden zal het land zich wellicht in verschillende onafhankelijke politieke eenheden moeten opsplitsen, wil het verdere sociale desintegratie vermijden. De libertariërs van Mises stellen daarom afscheiding voor als een middel om de gemoederen tot bedaren te brengen en de orde te herstellen, niet als een vorm van sociale wanorde.

Dit perspectief zou echter moeilijk ingang vinden, aangezien de Burgeroorlog (1861-65), met zijn 600.000 doden, een blijvende ban wierp op elk idee van scheiding. Een vreedzame afscheiding zou slechts “de facto” kunnen geschieden, met afzonderlijke wetten van het ene grondgebied op het andere, veel meer dan het pluralisme dat het federale stelsel van de VS reeds toestaat. En er zijn altijd meer politieke argumenten die geweld kunnen uitlokken: over abortus, het homohuwelijk, het recht om wapens te dragen, binnenkort ook over hernieuwbare energie (en de daaruit voortvloeiende “decarbonisering”) en, in deze twintig maanden van pandemie, zelfs over gezondheidsmaatregelen tegen Covid, liggen de twee Amerika’s steeds verder uit elkaar. Territoriale scheiding, al was het maar de facto en niet de jure, zou een aantrekkelijker alternatief kunnen worden dan een oorlog tussen buren.

Vertaling: elementen

Oorspronkelijke tekst: https://it.insideover.com/politica/negli-usa-cresce-la-voglia-di-secessione.html

En: http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2021/11/17/le-desir-de-secession-grandit-aux-usa-6349845.html



Categorieën:Geopolitiek, Identiteit, Verenigde Staten

Tags: , , , ,