Diego Fusaro: “Meer dan Gramsci, leven we vandaag in een subculturele hegemonie”

Gesprek opgetekend door Francesco Subiaco (2021)

Revolutionair, humanistisch, nationaal-populair. Dit is Antonio Gramsci, een van de grootste denkers van de twintigste eeuw, die in zijn Gevangenisboekjes een humanistische hervorming van het marxisme doorvoerde, waarbij hij brak met alle determinisme en mechanisme. Hij bevestigde dat de geschiedenis zonder mensen geen vooruitgang boekt. Een terugkeer naar de humanistische cultuur, naar de revolutionaire visie op cultuur en school in de vorming van een nieuwe Leonardo da Vinci, die in staat is het atomisme en de entomologische specialisatie van de hedendaagse mens te boven te komen. Een filosofie van de praxis die het project van een hegemonie nastreeft, gebaseerd op de sentimentele band tussen het volk en de elite, het nationale en het populaire, die goed wordt weergegeven in het nieuwe boek van Diego Fusaro. Een grootse exegese van de denker uit Sardinië die de hoeksteen wordt voor het interpreteren van onze maatschappij en het ontcijferen van de machtsverhoudingen die inherent zijn aan de ficties van de consumptiemaatschappij.

Wat maakt Gramsci’s denken zo relevant in onze tijd?

Naar mijn mening is hij om verschillende redenen bijzonder relevant, maar vooral ontologisch, omdat hij de neoliberale mystiek van de noodzakelijkheid deconstrueert, de opvatting dat de wereld gespeend is van alternatieven, maar van een dode positiviteit, die moet worden aanvaard als een gegeven en onbetwistbare machtsrelatie. Terwijl voor Gramsci elke visie het product is van een proces, van een praxis, van een voortdurende geschiedenis. Het bestaande ontmaskeren en het de dimensie van mogelijkheid en transformerende wil teruggeven.

Wat is het belangrijkste verschil tussen het liberaal-progressieve wereldbeeld, dat zich ontwikkelt door politieke correctheid, en de Gramsciaanse visie?

Gramsci theoretiseerde het concept van hegemonie naast vele andere fundamentele concepten in de Gevangenisnotities. Heerschappij is overheersing plus instemming. Dat wil zeggen, overheersing die wordt uitgeoefend via instemming en cultuur. Vandaag de dag leven wij echter in een subculturele hegemonie, die geen gebruik maakt van culturele hegemonie zoals die van de burgerlijke en liberale ideologie van het begin van de twintigste eeuw, maar van een subcultuur die bestaat uit mediaspektakel en het opheffen van cultuur. Zij wordt uitgeoefend door het idee zelf van cultuur te ontkennen door middel van politieke correctheid, hetgeen resulteert in een ethisch gecorrumpeerde en geannuleerde cultuur.

Is politieke correctheid de superstructuur van de globale neo-kapitalistische wereld?

Het presenteert zichzelf zeker als de superstructuur van de globale wereld. Het gaat over tot de ideologische heiliging van de door het financieel kapitalisme ingevoerde verhoudingen. Het moet alle nationale soevereiniteit bestrijden en denigreren tot het punt waarop het als fascisme wordt gedefinieerd, en dit voor zijn eigen doeleinden, en vervolgens moet het het gezin vernietigen door alle sociale banden te verbreken om alleen consumenten te creëren, door het gezin van meet af aan te delegitimeren als zijnde homofoob, paternalistisch en seksistisch, dit alles door middel van politieke correctheid. Dat wordt dus de heiligverklarende factor van massa-immigratie, of massadeportatie, die via het humanitarisme de handel in nieuwe slaven legitimeert, die zeer goedkope arbeidskrachten worden die door het kapitaal worden uitgebuit.

Wat is de relatie tussen Gramsci en Marx en welk deel van het marxisme onderzoekt Gramsci?

Gramsci’s grote verdienste bij het lezen van Marx is dat hij hem bevrijd heeft van het naturalisme, van het fatalisme. Hem laten zien als een seismische breuklijn tussen Duits idealisme en Angelsaksisch positivisme. Gramsci ontwikkelt in Marx de praxis-component, die van Feuerbachs stellingen, van het idealisme. Die het determinisme loslaat in naam van een visie op de geschiedenis gemaakt door mensen. De Oktoberrevolutie laten zien als een revolutie tegen het kapitaal, zowel in de zin van een anti-kapitalistische revolutie, als van een voluntaristische revolutie tegen de kapitalistische visie van Marx in Das Kapital.

Gramsci hervormde Hegel en evolueerde van actualisme naar een filosofie van de praxis. Wat bedoelt Gramsci met een filosofie van de praxis en hoe ver staat die af van de visie van Gentile?

De stelling die ik in mijn boek heb ontwikkeld is dat Gramsci’s marxisme een actueel marxisme is. Het idee van het essentiële als praxis heeft een diepe band met de filosofie van Gentile, omdat de daad van het denken werkelijk is. Het brengt een filosofie naar voren van de onreine daad, tegenover de reine daad van het denken van de heidenen. Een visie die filosofie terugbrengt naar het concrete en het reële. Want, zoals ik in het boek zeg, Gramsci is voor Gentile wat Marx is voor Hegel.

Vertaling: elementen

Oospronkelijke tekst: https://culturaidentita.it/diego-fusaro-altro-che-gramsci-oggi-viviamo-unegemonia-subculturale/

En: Diego Fusaro : “Plus que Gramsci, nous vivons aujourd’hui dans une hégémonie subculturelle” : Euro-Synergies (hautetfort.com)



Categorieën:Filosofie, Metapolitiek

Tags: , , , , , ,