Groene agenda en/of terugkeer naar steenkool: Biden’s ‘zwarte’ en ‘groene’ tegenstrijdigheden

Alfredo Jalife Rahme (2021)

Het ernstige probleem met het zogenaamde “mondiale leiderschap” van de Verenigde Staten met hun maatregelen ter bestrijding van de klimaatverandering gedurende bijna een kwart eeuw is de geopolitisering van de “groene agenda”. Het Kyoto-protocol bijvoorbeeld, dat in 1997 werd ondertekend door Clinton, met zijn zelfingenomen vice-president Al Gore – die zichzelf de hoogste milieuactivist van de Melkweg waant – werd in maart 2001 ronduit verworpen door Baby Bush. Bill Clinton en Baby Bush gooiden elkaar de afwijzingsbal toe omdat het hun land 4 triljoen dollar zou kosten om het uit te voeren.

Evenzo heeft Trump het klimaatakkoord van Parijs van 2016 – ondertekend door het duo Obama/Biden – verworpen, dat voor een groot deel de operationele matrix vormt van COP26, dat 25 vroege vergaderingen heeft gekend met striemende kakofonische overdrijving, maar zonder resultaat. Noch de G20-top in Rome, noch de COP26-top in Glasgow (Schotland) hebben geprofiteerd van de onvervangbare aanwezigheid van de andere twee grootmachten van de “nieuwe tripolaire (wan)orde”, China en Rusland, waardoor elke inherent niet-bindende resolutie wordt gedelegitimeerd, zelfs als tsaar Vladi Poetin (https://reut. rs/2Y8TKOw) en Mandarijn Xi (https://bit.ly/3CFxsmL) hebben beiden deelgenomen aan teleconferenties waarin zij blijk hebben gegeven van flexibiliteit om, naar gelang van de omstandigheden in elk land, de onloochenbare klimaatverandering te temperen.

Het probleem van Biden is niet mondiaal, zelfs niet in zijn vijandigheid tegenover China, Rusland en Saoedi-Arabië, maar binnenlands, waar zijn eigen Democratische medegelovige, senator Joe Manchin – voor West Virginia, de op één na grootste steenkoolproducerende staat na Wyoming, om nog maar te zwijgen van de schaliegasvoorraden – zijn idyllische groene agenda dwarsboomt, die ook nefast is voor de olieproducerende staten Texas en Oklahoma. Het blijkt en benadrukt dat Biden het ene aanprijst, terwijl hij het tegenovergestelde doet, zoals met het verhogen “voor het eerst in zeven jaar” van de “hoeveelheid elektriciteit in de VS opgewekt” door afschuwelijke steenkool, volgens de Britse Daily Mail (10/31/21), die zeer dicht bij MI6 staat, en die zegt dat de geloofwaardigheid van de belaagde president ernstig is aangetast.

Door de torenhoge kosten van aardgas – waar Mexico overigens al sinds de onvoorstelbare naïviteit van López Portillo mee te maken heeft – “is hij (Biden) teruggekeerd naar steenkool” (mega!), aldus de Amerikaanse Energy Information Administration.

Insiders wijzen erop dat de opkomst van het gebruik van steenkool in de VS “het resultaat is van een beleid dat aardgas demoniseert”. Zowel van Biden als van Bill Gates is bekend dat zij een geopolitieke oorlog voeren tegen aardgas om het leiderschap van Rusland, Iran, Qatar en Turkmenistan te ondermijnen (https://bit.ly/3GNUb2b). Een andere kwestie is dat aardgas de belangrijkste producent van elektriciteit in de VS blijft, vóór steenkool, waarvan de productie tot op heden met 22% is gestegen, kerncentrales (koploper in deze categorie), ruim vóór de opkomende wind/zonne-energie en waterkracht (https://bit.ly/31kb701).

Verrassend genoeg onthult de pro-“groene” globalistische krant, de New York Times, Biden’s flagrante tegenstrijdigheid dat, terwijl hij “aandringt op schone energie, hij ernaar streeft de olieproductie te verhogen” (megastiek!). Biden zelf merkte op dat “het ironisch lijkt dat hij energierijke landen oproept om de olieproductie op te voeren” terwijl hij “de wereld smeekt om de klimaatverandering te beteugelen” (https://nyti.ms/3q1ZWDI).

Volgens de New York Times vertelde Darren Woods, hoofd van Exxon Mobil, aan een panel van het Huis van Afgevaardigden dat “we op dit moment niet over voldoende alternatieve energiebronnen beschikken”, zodat “olie en gas ook in de nabije toekomst nodig zullen blijven”.

Jonge Europeanen die de milieuagenda omarmen, zijn niet bereid de decarbonisatie van de planeet uit te stellen en te overwegen, terwijl Biden zijn grootste critici in zijn eigen partij heeft, om nog maar te zwijgen van de meerderheid van de Republikeinen. Misschien zullen de echte routekaart en het tijdschema voor COP26 worden bepaald bij de cruciale verkiezing van de gouverneur van Virginia, niet in Glasgow of Rome.

Vertaling: elementen

Oorspronkelijke tekst: https://www.jornada.com.mx/2021/11/03/opinion/016o1pol & https://www.alfredojalife.com/2021/11/03/las-negras-contradicciones-verdes-de-biden/



Categorieën:Geopolitiek, Internationaal

Tags: , , , , , , , , , , ,