Rusland: een bedreiging genaamd Turan

Pietro Emanueli (2021)

Turan is die verloren plaats, het land van wolven en sjamanen, waarvan wordt gezegd dat het de wieg is geweest van een groot aantal Euraziatische volkeren en stammen, waaronder Turken, Magyaren, Mongolen, Bulgaren, Finnen en Japanners. Gelegen in de wilde en magische steppen van het hart van Centraal-Azië, is de Turan een mythologische plaats waarvan de herinnering is blijven voortleven in de verhalen van wijzen en verhalenvertellers, en waarvan de charme de erosie van de tijd en de transformatie van deze nomadenvolken in naties heeft weerstaan.

Vandaag, in het tijdperk van de samensmelting van identiteiten waar de geschiedenis heeft stilgestaan – zoals in het seniele en steriele Westen – en de heropleving van identiteiten waar de geschiedenis nooit heeft stilgestaan – de hele rest van de wereld – is deze geospirituele ruimte die Turan wordt genoemd weer in de mode gekomen, heeft zij haar macht over geheel Eurazië gemanifesteerd en is zij een van de grote katalysatoren geworden van het historische verschijnsel van de multipolaire overgang.

Turan is de drijvende kracht achter de politieke agenda van Fidesz, die Hongarije in de richting van Anatolië, Centraal-Azië en het Verre Oosten leidt. Turan is een van de drijvende krachten van de Turkse Raad. Turan is een van de pijlers van het herrezen Ottomaanse Rijk. En Turan is ook een historische bron van zorg voor Rusland. Want het zijn de Turken die Moskou hebben ingenomen in 1382 en 1571. De Turaniërs zijn degenen die tijdens en na de Grote Oorlog in de Kaukasus en Centraal-Azië in opstand kwamen tegen het Kremlin. En de Turaniërs zijn degenen die nu, net als in het verleden, de nachtmerrieachtige implosie van de Federatie tot leven helpen brengen.

De lange geschiedenis tussen Moskou en Turan

Turan is de plaats tussen mythe en werkelijkheid die, vandaag net als in de voorbije eeuwen, dient als het voorouderlijke platform voor het exceptionalisme van de grote Turkse natie. Een natie die, in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, niet in Anatolië is geboren en daar ook niet ophoudt, maar een groot deel van Eurazië doorkruist, van Gagaoezië tot Mongolië, en het immateriële motief vormt dat sinds onheuglijke tijden de identiteitsimpulsen van de zestien grote Turkse rijken en hun nakomelingen heeft aangewakkerd. Een natie die historisch gezien het Rusland van de tsaren en de christen-vrezende dwazen als een vijand beschouwde die moest worden onderworpen, en waarvan zij de hoofdstad tweemaal tot de grond toe heeft afgebrand: in 1382 en in 1571.

Het verstrijken van de tijd, van de eeuwen, heeft niets veranderd aan het complexe karakter van de verhouding tussen de Turkse volkeren en de erfgenamen van Rurik, noch heeft het de bovennatuurlijke macht van Turan aangetast, die integendeel en (on)voorspelbaar, aan het begin van dat wereldwijde conflict van beschavingen dat de Grote Oorlog was, Rusland zou hebben overspoeld met de kracht van een tsunami. Een strijdmacht die tussen 1914 en de onmiddellijke naoorlogse periode verschillende vormen zou aannemen, waaronder het formidabele Islamitische Leger van de Kaukasus onder leiding van Enver Pasja en getheoretiseerd door Max von Oppenheim, de Centraal-Aziatische opstand van 1916 en de Basmachi-opstand in Turkestan (hieronder, Basmachi’s en vlag van de opstand).

Dit gebeurde in de context van de periodieke schermutselingen tussen Rusland en Turkmenistan in het interbellum, met name de opstand van Basmachi – een voorloper van wat er in de jaren tachtig in Afghanistan zou gebeuren, Gezien de aanwezigheid van islamitische fundamentalisten die in een anti-Sovjet-logica worden gesteund door de Britten en de Turken – dat de leiding van het Kremlin de strijd tegen het aloude en onveranderlijke schrikbeeld zou veranderen in een grenzeloze, soms irrationele obsessie, waarbij wordt getracht de explosieve lading van de bom te verminderen door middel van goelags, russificatieprocessen en volksverhuizingen.

De schaduw van het hakenkruis over het land van Turan

In de interbellum Sovjet-Unie waren alle burgers gelijk, maar sommigen waren meer gelijk dan anderen. Degenen in wier aderen het bloed stroomde van de wolfsmensen uit de Turan- en Ergenekon-vallei, en die daarom werden geïdentificeerd als etnisch Turks, stonden aanzienlijk meer bloot aan overheidstoezicht en de beschuldiging spionnen te zijn, vijfde colonnes in dienst van buitenlandse mogendheden die vastbesloten waren het Rijk te fragmenteren door etnisch-religieus separatisme.

Stalins anti-Turkse paranoia zou het Kremlin tot fortuin strekken in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog, toen het onzichtbare leger van geheime agenten verspreid over de Transkaukasus en Siberië de implosie van het multi-etnische Sovjetrijk voorkwam, complotten verijdelde en ernstige aanvallen op de nationale eenheid verijdelde. Het was in deze paranoïde context dat, naast andere opmerkelijke gebeurtenissen, de noodlottige deportatie van de Krim-Tataren plaatsvond, waarvan de Sovjet-dictator vreesde dat zij onder Turks en Duits leiderschap in opstand zouden komen.

Aan de andere kant van Europa, om precies te zijn in Berlijn, wilde Adolf Hitler de Turks-Turkse bom daadwerkelijk gebruiken, door deze te doordrenken met islamitisch nationalisme om zijn macht te vergroten, omdat hij overtuigd was van het dodelijke potentieel ervan en ernaar verlangde Rusland als historische actor te vernietigen door middel van een proces van “geïnduceerde Indianisatie”, gebaseerd op de leer van de Oost-Indische Compagnie. Door middel van Turan zou, volgens de Führer, het pluralistische rijk dat de Sovjet-Unie was, kunnen worden omgevormd tot een Babel-achtige lappendeken van volkeren, geloofsovertuigingen en stammen, overgeleverd aan een verdeel-en-heerser.

Het was in de context van de Turkse dromen van de Führer, waarin Rusland werd voorgesteld als het Indië van Duitsland, dat een reeks gebeurtenissen plaatsvond, waarvan de belangrijkste de volgende zijn

    – De opneming van de Oeral in het plan voor Oost-Europa (Generalplan Ost), dat was gebaseerd op het concept van een “levende muur” (lebendige Mauer) om Europa voorgoed van Azië te scheiden.

    – De uitwerking van het project Turkestan Reichkommissariat door Alfred Rosenberg, op voorstel van een onbekende Oezbeek met de naam Veli Kayyun Han, met als doel Centraal-Azië los te weken van de Sovjet-Unie door pan-Turkse en pan-Islamistische bewegingen aan te wakkeren. In de oorspronkelijke plannen zouden ook Altai, Tatarstan en Basjkirië deel uitmaken van de entiteit.

    – Het ontwerp van het Reichkommissariat Kaukasus, waarvan Hitler het beheer aan Turkije had willen delegeren in geval van overwinning op de Sovjets.

    – De wervingscampagnes waren gericht op de Turkstalige inwoners van de Sovjet-Unie, hetgeen leidde tot de oprichting van talloze regimenten bestaande uit vrijwilligers uit Centraal-Azië (Osttürkischer Waffen-Verband der SS, Turkistanische Legion), Azerbajdzjan (Légion Aserbaidschanische, SS-Waffengruppe Aserbaidschan, enz.) en de Noordelijke Kaukasus (Kaukasus). ) en de Noordelijke Kaukasus (Kaukasisch-Mohammedaans Legioen, Kaukasischer-Waffen-Verband der SS, Nordkaukasisch Legioen, Kalmücken-Kavallerie-Korps, enz).

   – Uitgaande van het aantal gevormde bataljons en hun omvang waren de wervingscampagnes van nazi-Duitsland bijzonder succesvol in Azerbajdzjan, Tsjetsjenië, Dagestan, Ingoesjetië en zelfs het boeddhistische Kalmykië, waar ten minste vijfduizend mensen trouw zwoeren aan de nazi’s.

Niet enkel Hitler, niet enkel een herinnering aan het verleden

In zijn streven om de voorouderlijke dimensie van het Turanisme, bij voorkeur doordrenkt met Panturkistische en Islamistische elementen, te instrumentaliseren, zou Hitler niets nieuws hebben uitgevonden. Hij zou er hoogstens genoegen mee hebben genomen lessen te trekken uit het korte maar intense epos van Enver Pasja en de scepter over te nemen van de scherpe oriëntalisten van de Kaiser, onder wie von Oppenheim en Werner Otto von Hentig.

Werner Otto von Hentig, een diplomaat, zou tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog een lange reis hebben ondernomen door de Kaukasus, Iran, Afghanistan en Russisch Turkestan om de haalbaarheid te beoordelen van een grootschalige “etnische opstand” die door sjeik Abdureshid Ibrahim in Berlijn werd voorgesteld. Teruggekeerd met een rapport vol namen, cijfers en allerlei details, eigen aan geschiedenis, geloof en geografie, zou de diplomaat de zaak hebben gesteund om de Turks-Duitse Jihad uit te breiden tot de Russische dominions met een islamitische meerderheid.

Von Hentig werd door de keizer ontvangen, hij ontving ook vertegenwoordigers van de Tataarse gemeenschap in Duitsland, die bereid waren een regiment te organiseren om naar Kazan te zenden, maar de tijd liet hem niet toe het werk van zijn vriend Oppenheim te voltooien. Op 11 november van datzelfde jaar maakte het uitgeputte keizerrijk inderdaad een einde aan de oorlog met de wapenstilstand die te Compiègne werd ondertekend.

Twee decennia na het einde van de Eerste Wereldoorlog, en vervolgens bij het aanbreken van de Tweede, waren het niet alleen de nazi’s die het islamitisch-Turkse programma van de Kaiser herstelden, want ook de Japanners besteedden personele en economische middelen aan een plan om de Turan nieuw leven in te blazen. Een plan dat de naam Kantokuen droeg en waarbij de geheime agenten van de Zwarte Drakenvereniging naar de diepten van Centraal-Azië en Siberië werden gezonden. De gelijktijdige oorlog met de Chinese revolutionairen en de opening van het Pacific Front zouden de strategen van keizer Hirohito er echter toe gedwongen hebben Turan te schrappen van de prioriteiten van de Japanse buitenlandse agenda. De rest is geschiedenis.

Schrijven en praten over de haat-liefde verhouding tussen Rusland en Turkije is meer dan belangrijk – het is onmisbaar – omdat er in de controlekamers van de VS, Turkije (en zelfs China) nog steeds geheime oorlogsgenieën schuilen in wier gedachten Rusland geïndianiseerd zal moeten worden – Zbigniew Brzezinski docet – en omdat het Kremlin nooit is opgehouden over zijn schouder te kijken naar dit “gevaar uit het Oosten”, waarbij we met het Oosten niet (alleen) China bedoelen, maar die Turks-Turkse microkosmos die zich uitstrekt van de Krim en Tatarstan tot Yakutia en die nooit volledig getemd is en zal worden. En de nieuwe lente van etno-separatisme die Rusland omhult, van de Tataars-Transkaukasische gebieden tot diep in Siberië, is hiervan het bewijs: wanneer Turan roept, antwoorden de wolven.

Vertaling: elementen

Oorspronkelijke tekst: http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2021/10/31/russie-une-menace-appelee-turan.html

en: https://it.insideover.com/storia/russia-una-minaccia-chiamata-turan.html



Categorieën:Geopolitiek, Geschiedenis

Tags: , , , , , , , , ,