De pseudoreligie van olie en gas

Aleksandr Doegin (2021)

De gasprijzen in Europa zijn geëxplodeerd en hebben recordhoogten bereikt. Dit ondanks de onophoudelijke aanvallen op Nord Stream 2 en de publiciteit die de groene agenda probeert op te dringen. De kostprijs van duizend kubieke meter aardgas ligt momenteel rond de 1.500 dollar, wat betekent dat de prijs in de afgelopen twee jaar is vervijfvoudigd. Deskundigen zeggen echter dat de prijzen zullen blijven stijgen, tot 2000 dollar in de winter. Anderzijds is Europa gedwongen steenkool uit Rusland in te voeren.

Het is natuurlijk verleidelijk om sarcastisch te zeggen dat we nu getuige zijn van de heldendaden van Greta Thunberg, maar dat is irrelevant en we zouden er beter aan doen ons te concentreren op veel diepere vragen, zoals waarom we een industriële beschaving hebben gecreëerd die is gebaseerd op olie en gas, of wat voor goeds de industrialisatie en de triomf van machines en technologie ons hebben gebracht. Wat voor zin heeft het te leven in een technische beschaving die niet kan overleven zonder de voortdurende extractie van een dikke, zwarte vloeistof, geboren uit de miljoenen lijken van kleine wezens die duizenden jaren geleden zijn verdwenen, of die zware, stinkende, atmosferisch schadelijke ondergrondse lucht nodig heeft?

Bij het aanbreken van het nieuwe tijdperk is de mensheid het machinetijdperk binnengetreden, en op dit moment is de mensheid onderworpen aan de kracht van olie en gas, omdat wij anders niets zouden kunnen produceren. Zowel Gazprom als Rosneft – en soortgelijke bedrijven in het buitenland – zijn vertegenwoordigers geworden van een nieuwe religie waarin gas en olie de ultieme waarheid zijn, de maat van alle dingen en de definitie zelf van macht. Onze geschiedenis is volledig gereduceerd tot de ontginning van hulpbronnen en wij zijn bereid ons aan deze realiteit te onderwerpen. Alle oorlogen van vandaag zijn oorlogen om natuurlijke hulpbronnen en vooral om olie. Gas über alles.

Walgen we niet van dit alles? De mechanische industriële beschaving kent alleen waarden die zo zwart zijn als olie en zo stinken als gas. Beide stellen de kleuren en geuren van de hel voor: de rivieren van de hel en de geur van zwavel. Igor Letov zegt in zijn album The Russian Experimental Field openlijk dat van nu af aan “de eeuwigheid naar olie ruikt”. Dit is de eeuwigheid waar Svidrigailov het over heeft (1): de eindeloze velden waarin de eeuwige zoektocht naar hulpbronnen ons heeft gebracht en waar de tijd zich uitstrekt als een donkere rivier zonder eindigheid, zonder doel of genade.

Waarom verheugen wij ons dan over de stijgende benzineprijs? De patriot verheugt zich altijd over de triomfen van zijn land, maar dit gebeurt alleen wanneer het land – vooral zijn autoriteiten en elite – een doel, een idee, een ethiek en een esthetiek heeft die met de waarheid verbonden zijn. Het is weerzinwekkend en zelfs vernederend om een land dat gebaseerd is op de winning van natuurlijke hulpbronnen, en dat vooral overspoeld wordt met oliedollars en roebels uit de gaswinning, als model te nemen, om nog maar te zwijgen van gerimpelde oude Gazprom-functionarissen als toonbeeld van “het leven is perfect”. Het patriottisme daarentegen verheugt zich over de triomf van het kruis, de militaire overwinning, de werken van een genie, gelukkige gezinnen en gezonde baby’s die opgroeien en melk drinken. Het fluiten van zwavelhoudende lucht uit een pijpleiding die gas verbrandt en in de atmosfeer brengt omdat het door Filistijnen en Europese immigranten wordt verbruikt, maakt geen deel uit van onze nationale trots, of zou dat althans niet moeten zijn.

Daarom hebben wij een andere beschaving nodig, die niet gebaseerd is op technologie, maar op het existentiële, het ontologische, het esthetische en op een menselijk en supra-menselijk principe. Wij doen geen beroep op de ecologie, want degenen die deze vandaag propageren, zijn dezelfde die deze technische wereld, die zij nu aan hun nieuwe behoeften hebben aangepast, hebben bedacht en geschapen. We moeten de ecologie die door de volgelingen van Soros en andere globalisten wordt gepropageerd niet vertrouwen. De groene economie is niets anders dan een vorm van subversie en heeft niets anders ten doel dan de mensheid verder te verrotten. Deze groene economie is er vooral op gericht de belangrijkste rivalen van het Westen te verzwakken en in een nadelige positie te brengen. Dat is haar spel. We mogen ons echter niet laten misleiden door de keuze die vandaag voor ons ligt: ofwel universele broederschap en de Grote Groene Groei van de wereld, ofwel applaudisseren voor de stijgende gasprijs in Europa.

We begrijpen dat de prijzen zullen stijgen, maar gaan we iets moois en subliems doen met dit geld? Gaan we iets moois maken of liefdadigheidswerk doen met het geld dat we ontvangen? Gaan we het onderzoek naar de Russische Logos financieren of gaan we de plattelandsgemeenschappen en kleine parochies steunen die over ons grondgebied verspreid liggen?

Niets van dit alles zal worden gedaan en de Gazprom-bureaucraten zullen, samen met de rest van de ontaarde Russische elite, de winst die zij maken gebruiken om nieuwe steden en lelijke, opzichtige, te dure landhuizen te bouwen. Dit is de realiteit.

De verkwisting van natuurlijke hulpbronnen is geen echt alternatief voor de subversieve en totaal valse projecten die door de groene economie worden voorgesteld. De economie moet niet groen zijn, maar menselijk en een echt geestelijk en cultureel perspectief hebben, d.w.z. onderworpen zijn aan de hogere waarden die zij geacht wordt te dienen. De Russische econoom Sergej Boelgakov zei dat de economie creatief moet zijn, omdat arbeid de mens boven zichzelf verheft en een goede en mooie wereld schept die de voorschriften van God volgt. Boelgakov noemde dit Sophia of de Wijsheid van God. De economie moet dit doel hebben en daarom mooi en subliem zijn. Dit alles heeft niets te maken met het dilemma van de Grote Wederopbouw of de stijging van de gasprijs.

Het doel van de mens is deze wereld te verheffen en de Hemel vrijelijk haar stralen te laten werpen op deze duistere wereld. De moderne economie is een helse economie, maar ecologie is niet het echte alternatief.

Vertaling (uit het Frans): elementen

Oorspronkelijke tekst: https://www.geopolitica.ru/es/article/la-pseudo-religion-del-petroleo-y-el-gas

En: La pseudo-religion du pétrole et du gaz : Euro-Synergies (hautetfort.com)

Voetnoot:

Arkadi Ivanovitsj Svidrigailov is één van de centrale personages in Fjodor Michailovitsj Dostojevski’s roman Misdaad en Straf.



Categorieën:Geopolitiek

Tags: , , , , , , , , ,