Zemmour, de nieuwe Messias

Philippe Huysmans (2021)

 Als nauwlettend waarnemer van de Franse politiek gedurende tientallen jaren, heb ik steeds meer de indruk dat, hoewel de geschiedenis zich niet herhaalt, zij de ongelukkige neiging heeft haar gerechten te herhalen. Dat is normaal, zult u zeggen, want het is tenslotte in de oudste potten dat de beste soep wordt gemaakt.

De strategie van de regering om elke echte oppositie systematisch uit de weg te ruimen bestond er dus in haar te demoniseren of kartonnen tegenstanders te creëren die te zijner tijd gemakkelijk te verslaan zullen zijn.

Een van de meest emblematische gevallen is ongetwijfeld de verkiezing van 2002, een meesterwerk in zijn soort, waarbij Jacques Chirac in de tweede ronde tegenover Jean-Marie Le Pen kwam te staan, tot groot ongenoegen van Lionel Jospin, die in de eerste ronde werd afgezet. Weg met de beschamende kandidaat en een verpletterende overwinning voor Chirac, die zich maar al te graag herkozen zag met een score die de Communistische Partij van de Sovjet-Unie ten tijde van Brezjnev waardig was (82,21%).

De verkiezingen van 2012 markeerden de intrede van Marine Le Pen in de dans, na de terugtrekking van Papounet le menhir, die oud begon te worden en al vroeg had begrepen dat hij nooit het hoogste ambt zou bereiken. Hetzelfde geldt voor zijn dochter, in feite, als zij aan de lijn van het Nationaal Front was gebleven. Maar men liet haar geloven dat zij, indien zij een heroriënteringstraject zou volgen, met name betreffende de Joodse gemeenschap, de Holocaust en tenslotte het Zionisme, respectabiliteit zou kunnen opeisen en zich bij de presidentskandidaten zou kunnen voegen. Zij vergiste zich, omdat zij niet besefte dat het er in feite om ging patriottisch rechts voor eens en voor altijd te vernietigen, door het te dwingen alles af te zweren, door nauwgezet zijn ideologische basis te vernietigen.

De verkiezingen van 2017 blijven daar de perfecte illustratie van. Eerst wordt de echt gevaarlijke kandidaat (François Fillon) geliquideerd op basis van een vals dossier, daarna worden de gebruikelijke eikels opgezet tegen het “wonder” Macron, dit nieuwe genie uit de Karpaten, zo jong en zo schattig. Blijven over Marine Le Pen, Mélenchon (al 40 jaar officiële verliezer), en Benoît Hamon, die het charisma heeft van een rauwe tartiflette. Alles gaat zoals gepland, Marine Le Pen bevindt zich in de tweede ronde en wordt in schoonheid gelamineerd, met name tijdens een debat dat de annalen zal ingaan als een briljante demonstratie van het onbeschaamde imperialisme van de kop van de peilingen van het Front National. Onbekwaamheid of onderwerping, op dit niveau van gelijkenis, wordt het moeilijk te onderscheiden.   Deze keer hebben de patriotten niet verloren, ze zijn bedrogen.

Hadden de kandidaten die tegen Macron waren ook maar de minste kans, wetende dat de hele media de kant van Macron hadden gekozen? Nee, geen, het was de kandidaat van het seraglio, voortgestuwd door de oligarchie die eigenaar is van de gehele geschreven pers en de opiniepeilingsinstituten.

Vandaag, tegen de achtergrond van sociale onvrede, maar ook in de context van een heuse staatsgreep gepleegd door westerse regeringen onder het mom van een zogenaamde gezondheidscrisis, had het heel anders kunnen lopen, zozeer zelfs dat president Macron gehaat wordt door een meerderheid van de bevolking.

Zal Macron kandidaat zijn in 2022?

Om de waarheid te zeggen, het lijkt onwaarschijnlijk, zo sterk is de afwijzing van zijn persoon. Laten we zeggen dat hij licht verkoold is en naar zwavel ruikt, zijn goede meesters zullen niet aarzelen hem op te offeren als een oude Kleenex. Hij is nooit iets anders geweest dan een wegwerp-president, die de opdracht kreeg hervormingen door te voeren, de ene nog impopulairder dan de andere, alvorens terug te keren naar de stal. Wedden dat hij een andere baan zal vinden in de particuliere sector, waarom niet in het bankwezen of in de raad van bestuur van een farmaceutisch bedrijf, bijvoorbeeld.

Vaststellen van prioriteiten

Als er iets is dat mij beangstigt in deze presidentiële campagne, dan is het wel hoe gemakkelijk het is om de echte oppositie af te leiden door opnieuw te zwaaien met het geratel van de grote vervanger. Is de grote vervanging een fantasie? Zeker niet, het is een realiteit die steeds tastbaarder wordt, en die steeds minder geaccepteerd wordt door een meerderheid van de Fransen die geconfronteerd worden met bestaansonzekerheid en onzekerheid. Maar is dit de prioriteit? Vergeet niet dat massale immigratie geen uitgemaakte zaak is, het werd gewild door opeenvolgende regeringen, bijna overal in het Westen. Het is een creatie van de macht, een instrument met een doel: naties vernietigen ten voordele van ontwortelde bevolkingsgroepen die nergens aanspraak op kunnen maken, een enorme kudde van consumentenslaven onder de heerschappij van de miljardair-bourgeoisie. Het model is communisme voor de massa’s en ultraliberalisme voor de oligarchie, het slechtste van twee werelden.

Ondertussen zijn we de afgelopen 19 maanden getuige geweest van de vestiging van een ware tirannie, van een vrijgevochten macht die zich bevrijd heeft van alle democratische belemmeringen met de steun van de media aan het roer.

Als u niet begrijpt dat de instelling van een dictatuur slechts een middel is om de instelling van het door mij genoemde maatschappijmodel op te leggen, bent u verloren. Als u niet in staat bent u te verzetten tegen de grote vervanging zoals die is, denkt u dan serieus dat u in staat zult zijn u te verzetten tegen wat dan ook als u eenmaal in een dictatuur zit?

Zemmour als Frankrijk’s redder

Als verkiezingen iets zouden veranderen, zouden ze al lang verboden zijn, zei Coluche. Dit is ook mijn mening. Niettemin, als u blijft denken dat deze maskerade tot een positief resultaat kan leiden, zijn er nog twee of drie vragen te stellen.

Op het internet circuleert tegenwoordig een zinnig gezegde dat erop neerkomt dat als de persoon die het verzet belichaamt door de pers wordt gesteund, hij niet het verzet kan zijn. En te oordelen naar de media-aandacht voor het personage, is het moeilijk te geloven dat hij iets anders zou zijn dan een radertje in het systeem.

Wat de redder in nood betreft: hebt u de moeite genomen naar zijn standpunten te luisteren, afgezien van zijn dada van nul-immigratie? Hij is voor het verhogen van de pensioenleeftijd. Wat de pseudo-gezondheidscrisis betreft, is het nog erger: hij steunde de gezondheidspas, en als hij de dun verhulde inentingsplicht onelegant vond, was hij niet tegen een goede grote inentingsplicht voor iedereen in de wet.

Hebt u een probleem met zijn neiging om alleen Marine Le Pen frontaal aan te vallen, en niet de machthebbers die door Macron worden belichaamd? Vindt u zijn tirades over nul-immigratie geloofwaardig, ook al is hij een overtuigd Europeaan, wetende dat in het Franse recht internationale overeenkomsten, waaronder de Europese grondwet, zelfs boven de grondwet staan?

Laten we het hebben over zijn aanhangers, die veel gelijkenis vertonen met die welke Macron naar de voorgrond van het podium hebben gestuwd? Zullen we het hebben over de tienduizenden accounts die op sociale netwerken als paddestoelen uit de grond zijn geschoten, allemaal gerund door de “enthousiaste jongeren” die de wonderbaarlijke kandidaat steunen? Wie kan zich zo’n communicatiecampagne veroorloven als hij niet eens een officiële kandidaat is?

Geloven dat hij iets anders zou zijn dan het ultieme wapen van een wanhopig systeem is volgens mij het beste recept voor een mega-kater na de presidentsverkiezingen.

Conclusie

Mijn conclusie is niet om te behagen: je speelt niet met valsspelers, je gooit de tafel om.

En jullie moeten weten dat niemand de vrijheden die jullie vandaag zijn afgenomen zal teruggeven. U zult hard moeten vechten om ze terug te krijgen of u zult moeten berusten in onderdrukking. Het enige waar de machthebbers doodsbang voor zijn, is solidariteit. Als burgers dat samen onthouden, kunnen ze gemakkelijk tirannie wegvegen. Demonstraties zijn goed, een algemene staking is beter! Wanneer zullen we een algemene burgerlijke ongehoorzaamheid zien? Wat konden de autoriteiten daartegen doen?

Ik herinner me dat een kleine, graatmagere man van drie turf hoog erin slaagde het machtigste koloniale rijk van die tijd te dwingen India onafhankelijkheid te verlenen!

Vertaling: elementen

Oorspronkelijke tekst: http://www.zejournal.mobi/index.php/news/show_detail/24289

En: http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2021/10/09/france-le-nouveau-messie.html



Categorieën:Politiek

Tags: , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s