Gesprek met “Ego Non”

Gesprek opgetekend door The Conservative Enthusiast (2021)

Wie bent u?

“Ik ben Belg, ik ben 24 jaar oud en ik ben dit jaar klaar met mijn studie filosofie. Een paar maanden geleden ben ik een politiek filosofiekanaal begonnen op YouTube.”

Wat is uw achtergrond? Uw jeugd, uw studies, uw reeds voltooide projecten en uw vroegere successen?

“Ik ben opgegroeid in de stad Luik, in het Waalse en Franstalige deel van België. Toen ik als kind de antieke wereld ontdekte, op de schoot van mijn moeder, door de grote verhalen van de Griekse mythologie, is de liefde voor schoonheid en grootsheid diep in mij geworteld. De Griekse cultuur is inderdaad niet onbelangrijk, zij deelt u voor altijd en eeuwig het gevoel mee van een hiërarchie van waarden tegenover welke moderne slogans verschijnen als wat zij werkelijk zijn: simulacra van waarden.

Gepassioneerd door de Europese cultuur, leerde ik Engels, Duits en Russisch als tiener. Op 18-jarige leeftijd, voordat ik aan de universiteit begon, besloot ik enkele maanden in Duitsland en Rusland door te brengen om mijn kennis van deze talen te perfectioneren en de mentaliteit van deze landen te ontdekken. Deze ervaring heeft ongetwijfeld bijgedragen tot de consolidatie in mij van een diep Europeanisme. Na mijn terugkeer begon ik filosofie te studeren in België – en ook in Fribourg, Zwitserland, gedurende een jaar. Ook al had ik voordien reeds belangstelling voor het politieke denken, toch was het tijdens deze universiteitsjaren dat ik mijzelf echt intellectueel op eigen kracht vormde, door alle oude boeken te lezen die ik in de boekwinkels van de hoofdstad kon vinden. Het was ook in die tijd, nu drie jaar geleden, dat ik gedoopt werd en me bekeerde tot het katholicisme.”

Wat heeft u ertoe gebracht uw project te starten? Wat waren de stappen die je daar hebben gebracht?

“Om je de waarheid te zeggen, het idee om video’s te maken is pas heel recent bij me opgekomen, ik had er daarvoor nauwelijks over nagedacht. Het kwam voort uit de spijt dat bepaalde concepten of belangrijke ideeën van het rechtse politieke denken niet voldoende bekend of gemobiliseerd waren. Dit was mij vooral opgevallen bij sommige concepten van Guillaume Faye, zoals het “archeofuturisme” (waaraan ik mijn eerste video heb gewijd), die volgens mij een bredere verspreiding verdienen”.

Kunt u meer in detail uitleggen wat uw projecten inhouden, wat uw aanpak is en waarom u doet wat u doet?

“In elk van mijn video’s probeer ik een concept of een belangrijk idee van een auteur te belichten, waarbij ik telkens probeer het op de een of andere manier te koppelen aan een hedendaagse politieke kwestie. Ik beweer niet neutraal te zijn, integendeel.

De keuze van de ideeën die ik presenteer weerspiegelt uiteraard een politieke oriëntatie, ook al deel ik niet noodzakelijk alle gedachten van de auteur over wie ik het heb. Ik streef dus een dubbel doel na:

1) De intellectuele nieuwsgierigheid van het publiek wekken door het kennis te laten maken met bepaalde auteurs of ideeën

2) Een nieuwe invalshoek bieden om een hedendaags politiek vraagstuk opnieuw te overdenken of toe te spitsen

Men heeft inderdaad vaak kritiek op de waanideeën en excessen van het linkse, progressieve en egalitaire denken. Kritiek is gezond en vaak zelfs heilzaam, maar het lijkt mij dat wij ook moeten weten hoe wij deze excessen van bovenaf, bij wijze van spreken, kunnen overwinnen. Geconfronteerd met het eigen wereldbeeld van links, dat totaal is, moeten wij ook een totaal wereldbeeld weten aan te bieden. Laten we een specifiek voorbeeld nemen: links is in essentie egalitair. Moeten we er genoegen mee nemen de excessen van het egalitarisme aan de kaak te stellen, terwijl we gelijkheid als een onaantastbare waarde handhaven? Of moeten we eerder laten zien dat de schoonheid van de wereld en de ontwikkeling van de menselijke persoon niet zonder ongelijkheid kunnen? Dit is wat ik probeerde te doen met mijn video over Nicholas Berdiaev’s “filosofie van de ongelijkheid” in het bijzonder.”

Wat zijn uw belangrijkste inspiratiebronnen, invloeden en referenties?

“Ze zijn talrijk en divers. Sinds ik oud genoeg was om me voor filosofie te interesseren, heb ik altijd geprobeerd het beste te halen uit de auteurs die ik las, los van enige kapelgeest. Wat het politieke denken betreft, zijn de stromingen die de grootste invloed op mij hebben gehad echter de Duitse conservatieve revolutie, de historische Action Française, de Russische denkers van de negentiende en twintigste eeuw (C. Leontiev, Dostojevski, Berdiajev, Solzjenitsyn, enz.) en filosofen van de zuivere politieke theorie, zoals Machiavelli, Vilfredo Pareto en Carl Schmitt. Daar komen natuurlijk nog vele andere, van elkaar verschillende denkers bij, zoals Proudhon of Joseph de Maistre, maar ik zou vooral Guillaume Faye willen noemen, wiens recente ontdekking van het werk voor mij in velerlei opzicht doorslaggevend is geweest”.

Wat betekent conservatisme? Waarom is dat vandaag belangrijk?

“Conservatief, dat is een slecht begin voor een woord,” grapte Thierry Maulnier. In feite, zoals met elk label, hangt het allemaal af van hoe je het definieert. Conservatisme, als een eenvoudig verlangen om de status quo te handhaven, om de opmars van de vooruitgang te vertragen, is gedoemd om achter te blijven bij degenen die geschiedenis schrijven. Deze vorm van conservatisme, lauw en koud, is van weinig belang en ik begrijp zelfs dat zij een vorm van weerzin opwekt bij allen die naar grootheid streven.

Aan de andere kant is er een meer nobele en radicale definitie van conservatisme waarmee ik mij volledig kan vereenzelvigen. In dit verband zou ik Arthur Moeller van den Bruck willen citeren: “Wij leven om een erfenis na te laten. Hij die niet gelooft dat wij het doel van ons bestaan vervullen in de korte tijd, in de minuut die voorbijgaat, is een conservatief. Als de linkse gelooft dat het leven een doel op zich is, gelooft de conservatieve dat één leven niet genoeg is om de dingen tot stand te brengen die de geest en de wil van een mens willen bereiken. Hij erkent de bemiddelende kracht van het heden bij het doorgeven van het verleden aan de toekomst en ziet de opeenvolging van generaties bezig met het opbouwen van hun geschiedenis en hun natie. In dit opzicht kan geen enkel waarachtig politiek denken zonder dit conservatisme: men moet zichzelf zien als een doorgangspunt, als een punt dat het verleden met de toekomst verbindt, zich geraakt voelen door de geest van zijn volk door de eeuwen heen, om geroepen te zijn tot de politiek. Bovendien is het conservatisme, zoals Moeller van den Bruck het ziet, een dynamische en creatieve kracht, die noodzakelijkerwijs actief is tegenover de vernietiging die door het egalitaire en liberale denken wordt aangericht. Daarom schreef hij met grote nauwkeurigheid: “Vroeger probeerden de conservatieven de revolutie tegen te houden, nu moeten wij het voortouw nemen”. De uitdaging voor het huidige conservatisme bestaat er volgens mij dan ook niet in een louter defensieve houding aan te nemen, maar de teugels van onze historische bestemming weer in handen te nemen door er een nieuwe geest in te leggen”.

Wat vindt u van de huidige context van de samenleving in Frankrijk, in Europa? En op een wereldwijde schaal?

“Laten we er geen doekjes om winden: Europa is in levensgevaar, omringd door talloze bedreigingen: een grote omvolking die gepaard gaat met een “grote deculturatie” die ons verhindert te zien wat ons in het gezicht staart, een dramatische vergrijzing en een demografische achteruitgang van de Europese bevolking, een verdwijning van de meest voor de hand liggende vitale instincten ten voordele van suïcidaal collectief gedrag, een onophoudelijk “verval van moed”, enz. Deze “convergentie van rampen”, volgens de uitdrukking van Guillaume Faye, wijst a priori op een zeer duistere toekomst voor Europa (en deze zelfde constatering geldt min of meer voor alle westerse landen). 

Ondanks al deze objectieve redenen om het ergste te vrezen, lijkt deze crisistijd mij echter ook een periode van herbevestiging, een kans voor ons om opnieuw op nieuwe grondslagen te beginnen. Onze beschaving zou natuurlijk kunnen verdwijnen, maar zij zou zich ook opnieuw kunnen vestigen op een sterkere basis dan voorheen. Daarom is de inzet de kaars waard en moeten wij ons meer dan ooit in de strijd werpen.”

Als u 5 dingen zou moeten noemen waaraan iedere Fransman op individueel niveau serieus zou moeten werken, wat zouden dat dan zijn?

Een familie stichten of consolideren: deze taak is zowel vanuit collectief als individueel oogpunt van cruciaal belang. Op collectief niveau is het absoluut noodzakelijk dat de demografische trend die Europa doormaakt, wordt omgebogen. Maar zo’n redenering kan erg abstract lijken. Op individueel niveau is het stichten van een gezin ook, en zelfs in de eerste plaats, een manier om zich als persoon te ontplooien. Als we leven om een erfenis achter te laten, zoals ik al eerder zei, moeten we erfgenamen hebben om voor te vechten. Veel mensen, bevangen door wanhoop en pessimisme, vragen zich af of het nog wel de moeite waard is om te doen. Zij zouden zich deze vraag zeker niet stellen als zij kinderen hadden.

Herinnering aan de schoonheid: een van de kenmerken van het hedendaagse tijdperk die mij het meest opvallen, is de cultus van de lelijkheid. Lelijkheid is overal doorgedrongen, in de architectuur, in de mode, in de kunst, in de taal, in de muziek, enz. Maar onze strijd is evenzeer ethisch als esthetisch. Wij moeten een weg belichamen die even rationeel als mooi is; inhoud kan niet worden bereikt zonder de juiste vorm.

Leer minstens één vreemde taal: naast het evidente nut dat dit met zich meebrengt, stelt kennis van vreemde talen ons in staat mentaal te ontsnappen en het discours dat wij in ons land horen te relativeren. Als het om andere Europese talen gaat, kunnen wij bovendien broederschapsbanden smeden met Europeanen van andere horizonten.

Ons groeperen in gemeenschappen: gezien de demografische achteruitgang die wij meemaken, moeten wij bereid zijn in grote delen van ons grondgebied in een minderheid te leven en dus bereid zijn elkaar te helpen. Aangezien de samenleving bovendien grotendeels baadt in onverdraaglijk links gedachtegoed in strikte zin, kunnen eenzaamheid en isolement degenen die onze ideeën delen tot waanzin drijven zonder ze te kunnen uiten. Een bekend gezegde luidde vroeger: “Een eenzame christen is een christen in gevaar”. Dit geldt ook vandaag voor allen die niet denken volgens de conformistische mal van de tijd.

Ons opnieuw inlijven in het lange Europese geheugen: tegen de etnomasochismen van alle pluimage, zowel van links als van rechts, gaat het erom ons onze geschiedenis, onze identiteit en onze cultuur opnieuw toe te eigenen. De verschillende Indo-Europese mythologieën, de klassieke filosofie, de christelijke religie en de westerse wetenschap maken allemaal deel uit van de Europese ziel en haar grootsheid. De buitensporige simplificaties die deze of gene dimensie van onze geschiedenis trachten te negeren, zijn het resultaat van een intellectuele blindheid die moet worden overwonnen.

Kunt u uw gevoelens over de jeugd van tegenwoordig met ons delen?

“Het is dubbel en paradoxaal. Enerzijds heeft de breuk in de transmissieketen een jeugd voortgebracht die totaal ongeschoold, apathisch, conformistisch en diep doordrenkt van zelfhaat is. Maar anderzijds wekt deze grote culturele leemte bij een aanzienlijk deel van diezelfde jeugd ook een vurig en oprecht verlangen om het erfgoed waarvan zij verstoken zijn gebleven, terug te krijgen. Dus zijn er nu meer mensen bereid hun beschaving te verdedigen in de nieuwe generatie dan in de oude. En dit feit is zeer bemoedigend.”

Veel jonge Fransen willen zich opnieuw met hun erfgoed verbinden, wat is volgens u de beste manier om dat te doen?

“Door rechtstreeks te putten uit het beste wat onze beschaving heeft voortgebracht: de muziek van Vivaldi, Schubert en Wagner, de literatuur van Shakespeare, Racine, Schiller en Poesjkin, of de grote Vlaamse schilderkunst bijvoorbeeld. Dit zijn slechts enkele van de vele voorbeelden, want de Europese beschaving is alleen al op artistiek gebied zo rijk dat een mensenleven niet genoeg zou zijn om er omheen te gaan!”

Wat zijn volgens u de grootste gevaren voor de Europese beschaving?

“Het meest urgente gevaar is zonder twijfel de verandering van mensen. Net zoals China niet langer China zou zijn indien de Chinezen werden vervangen door Peruanen, zou een Europa zonder Europeanen niet langer Europees zijn. Ik schaam me ervoor dit te moeten zeggen, maar in tegenstelling tot het Cartesiaanse adagium is gezond verstand niet langer de gewoonste zaak van de wereld. Dit is uiteraard niet het enige gevaar waarmee onze beschaving wordt geconfronteerd, maar het is wel het gevaar dat vereist dat wij zo snel en doeltreffend mogelijk reageren voordat het te laat is.

Naast deze primaire, concrete en tastbare bedreiging is er echter een groot probleem stroomopwaarts dat de oplossing ervan in de weg staat. Dit is wat Solzjenitsyn “het verval van de moed” noemde. Europeanen lijken in een vorm van lethargie te zijn beland, alsof niets hen meer raakt. Als de uitdrukking “westerse decadentie” enige betekenis heeft, dan moeten we het volgens mij zoeken in dit verlies van alle vitale energie.”

Wat zijn de voornaamste hoop en hefbomen om deze bedreigingen het hoofd te bieden?

“Door voorbij het stadium van analyse te gaan naar dat van geloof en mythe, in de Soreliaanse betekenis van de term. Wij moeten in staat zijn een visie op de wereld voor te stellen die sterk genoeg is om de harten en de verbeelding te grijpen van allen die niet willen sterven, en hen aan te moedigen op te staan. Het gebrek aan moed en de algemene apathie van “ons te laten leven” waar de stroom ons brengt, zullen wij slechts overwinnen wanneer wij redenen hebben om opnieuw te leven en te sterven. Daarvoor zullen we in de komende jaren een elite moeten kunnen opbouwen die de weg vooruit kan wijzen”.

Welke persoonlijkheden, auteurs, initiatieven of organisaties zijn volgens u vandaag de dag de aandacht waard?

“Ze zijn te talrijk om allemaal op te sommen. Uit principe kijk ik met sympathie naar al diegenen die op de een of andere manier de Europese beschaving verdedigen. Ik begrijp en betreur zelfs de ruzies van de kapel die zich steriel verzet tegen de verschillende kampen van rechts, vooral wanneer men ziet hoe ongelooflijk groot het vermogen van links is om zich – al is het maar tijdelijk – tegen ons te mobiliseren. Het is inderdaad een schande dat links ons kan aanwijzen als hun voornaamste vijand, terwijl wij, de lezers van Carl Schmitt, dat niet met hen kunnen doen.

Niettemin zou ik een aantal persoonlijkheden of initiatieven willen noemen die mijn bijzondere belangstelling hebben. In de Franstalige context is er in de eerste plaats het Ilias-Instituut, waarvan de strijd “voor het lange Europese geheugen” volgens mij een juiste en coherente lijn belichaamt, evenals de Nouvelle Librairie, die de hartstochtelijke lezer die ik ben, met dankbaarheid gadeslaat. Alexandre Cormier-Denis uit Quebec volg ik ook met belangstelling, en dan is er Daniel Conversano, die de grote verdienste heeft dat hij op pragmatische wijze een intelligent Europees communitarisme voorstelt en die ernaar streeft rechtse ideeën af te stoffen op een manier die vaak tonisch en strijdlustig is. Tot slot zou ik de naam willen noemen van Robert Steuckers, voor wie ik veel respect heb en wiens geopolitieke beschouwingen meer bekendheid verdienen bij de jongere generatie.

In het buitenland zijn er slechts enkele persoonlijkheden of organisaties die mijn aandacht trekken: Götz Kubitschek in Duitsland, een van de oprichters van het Institut für Staatspolitik, een denktank van de Duitse Neue Rechte, evenals van het tijdschrift Sezession en van de “Antaios Editions”, die auteurs heruitgeven zoals C. Schmitt, de gebroeders Jünger, O. Spengler, maar ook recente Franse auteurs zoals Renaud Camus, Jean Raspail of Dominique Venner.  In Rusland ben ik geïnteresseerd in het werk van Pavel Tulajev en zijn tijdschrift Atheneum (Атеней). Ik kijk dan met enthousiasme en nieuwsgierigheid naar de snelle ontwikkeling van Konstantin Malofejevs conservatieve en nationalistische televisiezender Tsargrad TV (Царьград ТВ) en die van de denktank Katehon (Катехон)”.

Is er een onderwerp dat volgens u vandaag verwaarloosd wordt of waarvan u vindt dat het niet genoeg aan bod komt in de media of het publieke debat?

“Vrijwel elk onderwerp dat de moeite waard is om over te praten, wordt terzijde geschoven in het publieke debat, en nog meer in de westerse academische wereld, waar onbeduidendheid de gouden regel lijkt te zijn geworden.”

Kunt u ons een boek, film of muziek noemen waarvan u vindt dat ze u vertegenwoordigen, of waar u om geeft?

Richard Wagner’s Tannhäuser, wiens muziek mijn wereldbeeld voor altijd veranderde.

“Dostoyevsky’s De Idioot

“Victor Fleming’s Gone with the Wind

Wat denkt u te kunnen betekenen voor iemand die u ontdekt?

“Trouw aan de woorden van Bergson, volgens welke men ernaar moet streven te handelen als een man van gedachten en te denken als een man van daden, hoop ik het publiek een gedachte aan te reiken die niet abstract is, maar die tot doel heeft terug te leiden tot daden. Alle ware en vruchtbare gedachten worden in feite geboren uit actie en keren daarnaar terug. Denken zonder handelen stelt niet veel voor, maar evenzo leidt handelen zonder denken evenmin tot iets. Dit is mijn ambitie. Het is aan het publiek om me te vertellen of ik op het juiste spoor zit.”

Wat zijn uw plannen voor de toekomst? In de komende weken en maanden, op korte termijn, maar ook uw visie op lange termijn.

“Ik ga mijn momentum voortzetten met dezelfde soort video’s die ik al heb gemaakt. Maar zodra ik wat meer tijd heb, ben ik van plan de inhoud van mijn kanaal te diversifiëren door andere soorten video’s aan te bieden, evenals interviews met enkele intellectuelen die ik interessant vind.”

Waar kunnen mensen je volgen? Op welke media of welk netwerk bent u het meest actief?

Op YouTube eerst: https://www.youtube.com/channel/UC5fzl79Ep4fWSmQnDUI468w

Op Telegram: https://t.me/EgononOfficiel

Op Twitter: https://twitter.com/EgoNon3

Op Instagram: https://www.instagram.com/ego.non/

Een conclusie?

Laten wij, voor zover wij kunnen, trachten altijd trouw te blijven aan onze beginselen en nooit, zoals Solzjenitsyn, concessies doen aan wat wij als de waarheid beschouwen. De kracht van de hedendaagse egalitaire ideologieën ligt voornamelijk in de inertie en het conformisme van de massa’s. De strijd begint dus in ons dagelijks leven, in ieder van ons. Laten wij met trots zeggen: “Etiam si omnes, ego non; zelfs als allen het doen, ik niet!”

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2021/07/11/entretien-avec-ego-non-par-the-conservative-enthusiast.html

En: https://conservativeenthusiast.com/interview-tce-23-ego-non/



Categorieën:Metapolitiek

Tags: , , , , , , , ,