Barkhane: militair succes, politieke nederlaag

Bernard Lugan (2021)

Het 139e nummer van het tijdschrift l’Afrique réelle is zojuist verschenen, met als centraal thema Barkhane, een militair succes, een politieke mislukking. Hier is het hoofdartikel van Bernard Lugan.

Frankrijk is eraan gewend: het leger behaalt overwinningen die door zijn regering systematisch worden omgezet in politieke nederlagen. Dat was het geval in Algerije, daarna in Rwanda en vandaag in de BSS, waar Emmanuel Macron het einde van operatie Barkhane heeft aangekondigd.

Sindsdien hebben de media bijna unaniem de aandacht gevestigd op de vermeende mislukking van deze militaire operatie, die zowel onjuist als misleidend is.

In een gebied zo uitgestrekt als een deel van Europa, waar hooguit minder dan 5 000 man tegelijk werden ingezet, de helft om doorgangs- of verbindingswegen te beschermen, met beperkte en soms zelfs verouderde middelen, was de missie van Barkhane niet om een oplossing te bieden voor eeuwenoude etno-raciale problemen. Anderzijds voldeed zij perfect aan de drievoudige opdracht die haar was opgedragen:

1) De terroristische bewegingen ontwrichten, hun vrijheid van handelen beperken, hun samenklontering verhinderen, hun leiders uitschakelen. In dit opzicht waren de resultaten van de Altor gevechtsgroep van het 2e REP (2de regiment parachutisten van het Vreemdelingenlegioen, nota van de vertaler) in de “Drie Grenzen” regio, ver van de basiskampen, opmerkelijk.

2) De grens tussen Libië en Niger zo luchtdicht mogelijk maken, om te voorkomen dat het jihadisme uit de Sahel zich vanuit de Libische broedplaats opnieuw uitbreidt.

3) De hergroepering van gevestigde jihadistische eenheden voorkomen.

Vrede stichten behoorde niet tot Barkhane’s missie. Het vestigen van veiligheid vereist de opbouw van staten, legers en besturen, d.w.z. herkolonisatie… wat vandaag uit den boze is.

In plaats van na te denken over oplossingen die op de realiteit zijn gebaseerd, hebben de Franse beleidsmakers slechts één remedie kunnen voorstellen: verkiezingen. Dit systeem op basis van “één man, één stem” is echter in de eerste plaats een etno-mathematisch systeem dat automatisch de macht toekent aan de talrijksten, in dit geval aan de sedentaire zwarte zuiderlingen, hetgeen de nomaden niet kunnen aanvaarden.

In Algerije brak een woedende polemiek uit over de achtergrond van het vraagstuk van de Kabylen. Noureddine Aït Hamouda, voormalig afgevaardigde van de Berberse partij RCD (Rally voor Cultuur en Democratie) en zoon van kolonel Amirouche, de emblematische leider van het Kabylische maquis van Willaya III, die op 29 maart 1959 sneuvelde in de strijd, noemde onder meer emir Abd el-Kader en de presidenten Boumediene en Bouteflika “verraders”.

In 2008 had Nouriddin Aït Hamouda reeds de door het ONM (Nationaal Bureau van de Moujahidine) gelegitimeerde valse moujahidine aan de kaak gesteld, waarvan 9/10de volgens hem bedriegers waren, alsook het cijfer van 1,5 miljoen doden ten gevolge van de onafhankelijkheidsoorlog. De levende werken van het “Systeem” werden aangevallen, op klacht van het ONM werd Noureddine Aït Hamouda in de gevangenis gezet.

Het zal voor een wanhopig “Systeem” steeds moeilijker worden te verbergen dat het de erfgenaam is van de opstellers van de staatsgreep die in 1962 de GPRA (Voorlopige Regering van de Algerijnse Republiek) omver wierp en de hoofdzakelijk Berberse strijders van het binnenland verdreef om het Arabisch-islamitische regime van de FLN te vestigen (zie over dit onderwerp mijn boek Algérie, l’histoire à l’endroit).

Vertaling : rv

Oorspronkelijke tekst en bron van de afbeelding: https://www.breizh-info.com/2021/07/12/167460/lafrique-reelle-barkhane-une-reussite-militaire-un-echec-politique/



Categorieën:Internationaal

Tags: , , , , , , , ,