Rinkeby of het paradigma van het falen van het multiculturalisme in Zweden

Enric Ravello Barber (2021)

Voor de Zweden is Rinkeby vandaag synoniem met misdaad, onveiligheid, immigratie en islamitisch fundamentalisme, maar dat was niet altijd zo. Rinkeby werd in 1347 gesticht als een kleine stad aan de rand van Stockholm. Het bereikte zijn hoogtepunt in de 16e en 17e eeuw, maar de afhankelijkheid van de hoofdstad nam toe. In 1965 werd het een district van Stockholm. Vanaf 1971 begon een toenemend aantal immigranten in Zweden aan te komen.

Om de mobiliteit en het comfort van deze nieuwe gasten te vergemakkelijken, werd in 1975 een metrostation geopend. Tegenwoordig is 89,1% van de bevolking van Rinkeby van buitenlandse afkomst; in dit metrostation zijn geen Zweedse burgers te bekennen: hun leven is er niet veel waard.

De naam van het district heeft aanleiding gegeven tot de uitdrukking “Rinkebysvenska” (Rinkeby-Zweeds). Deze term wordt gebruikt om het migranten-Zweeds aan te duiden dat hier wordt gesproken.

Rinkeby kan echter niet “arm” genoemd worden. Openbare bibliotheken, moskeeën en islamitische culturele centra – allemaal betaald door de Zweedse belastingbetaler, die zich dus opoffert – maken deel uit van het normale landschap van deze voorstad. Het percentage schotelantennes is het hoogste van Scandinavië, evenals het werkloosheidscijfer – meer dan 70% – maar dit verontrust de inwoners niet, want de verzorgingsstaat die door de autochtone Zweden in het leven is geroepen, zorgt ook voor hen.

Vrijwel 100% van hen ontvangt een of andere vorm van overheidssteun. Zoals een jonge Zweedse burger ons vertelde, is het ergste dat de meesten van hen papieren en certificaten vervalsen – de Zweedse bureaucratie heeft een buitensporig naïef vertrouwen in de “oprechtheid” van de aangevers – om drie of vier uitkeringen of subsidies tegelijk te kunnen ontvangen, meestal om redenen die volgens de letter en geest van de wet onverenigbaar zijn. De Scandinavische verzorgingsstaat was helemaal niet ontworpen voor andere soorten “mentaliteiten”. De multiculturalisering van de welvaartsstaat zal leiden tot zijn onvermijdelijke val.

Het “miljoen-programma” of sociaal-democratische onzin

Rinkeby is geen alleenstaand geval. Het voorbeeld van Rosengard in Malmö – waar 84% van de bevolking buitenlands is – is veelzeggend. In deze voorstad, ook bekend als het getto staat een van de grootste moskeeën van Zweden op enkele meters van een permanent lege kerk die in schril contrast staat met de religieuze ijver van het exponentieel groeiend aantal moslims. Het moskeeterrein wordt aangevuld met scholen en kindercentra waar, onvermijdelijk, het meest gedragen kledingstuk voor vrouwen de islamitische hoofddoek is.

Rinkeby en Rosengard maken deel uit van het Mijonprogrammet of “miljoenprogramma”. Dit was een plan dat tussen 1965 en 1974 door de sociaal-democratische regering werd opgesteld en dat voorzag in de bouw van een reeks moderne wijken, waarbij traditionele huizen werdeafgebroken en vervangen door moderne gebouwen van dubieuze urbanistische smaak, geïnspireerd op het model van de ter ziele gegane Duitse Democratische Republiek. Het doel was een miljoen nieuwe, betaalbare woningen te creëren om de “goede democratische burgers” te huisvesten.

De infantiele sociaal-democratische utopie stuitte al snel op de realiteit. In plaats van goede democratische burgers” waren het hoofdzakelijk islamisten en immigranten die het merendeel van deze voorsteden bevolkten, hetgeen de sociaal-democratische leiders niet verontrustte. In hun utopische waan waren die ervan overtuigd dat zij van deze immigranten goede “verwesterde” burgers zouden maken.

Het is ditzelfde absurde “bonisme” dat ten grondslag ligt aan de waarschuwing van de Zweedse veiligheidsdienst (SAPO) dat Zweden een rekruteringsbasis voor islamitische groeperingen zou kunnen worden. De afgelopen jaren zijn in dit land honderden mensen gearresteerd als terreurverdachten, aldus Svenska Dagbladet. Ze hadden allemaal een Zweeds paspoort en waren in een van deze voorsteden geboren.

De nieuwe moslimpartij van Zweden ronselt Turkse stemmen

 De etnisch-religieuze stem zal in de komende jaren de politieke sleutel zijn. Islamitische immigrantengemeenschappen zullen steeds meer stemmen op islamitische partijen die geleidelijk aan de macht zullen winnen op lokaal en regionaal niveau, waar immigranten de demografische meerderheid vormen.

Deze week werd in Stockholm de nieuwe moslimpartij Nyanset voorgesteld, die als doel heeft om bij de volgende verkiezingen in 2022 in het Zweedse parlement te komen; hiervoor heeft zij 4% van de stemmen nodig, wat gemakkelijk kan worden bereikt door de stem van de in Zweden gevestigde Turkse gemeenschap te mobiliseren. Nyanset is de tweede moslimpartij in West-Europa, opgericht met de steun van de Turkse president Erdogan, na zijn eerste politiek-religieuze oprichting Denk. Deze islamistische formatie wist in 2017 met drie parlementsleden het Nederlandse parlement binnen te komen en zal die bij de verkiezingen van dit jaar opnieuw valideren.

Zeer binnenkort zullen al deze partijen aanwezig zijn in de parlementen van West-Europa en in het Europees Parlement in Straatsburg. De islamisering van Europa zal een zeer sterke institutionele politieke steun hebben. Voeg daarbij de indrukwekkende groei van de bevolking door immigratie en geboortecijfers en enkel wie ziende blind is denkt dat er dan nog houden aan is.

Wij autochtone Europeanen zijn nog steeds de demografische meerderheid, we kunnen het nog steeds voorkomen. Maar niet lang meer.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2021/07/05/nouvelles-de-suede.html

Bron: https://www.enricravellobarber.eu/2021/06/



Categorieën:Europese Unie, Identiteit, Politiek

Tags: , , , , , ,