Soevereiner Iran: gemakkelijkere toenadering tot Rusland en China

Pepe Escobar (2021)

Tijdens zijn eerste persconferentie als met 62% van de stemmen verkozen president heeft Ebrahim Raeisi, geconfronteerd met een woud van microfoons, alles uit de kast gehaald en geen ruimte voor verbeelding gelaten.

Over de JCPOA, of Iran nuclear deal, de kwestie waar het Westen volledig door geobsedeerd is, was Raeisi duidelijk: de Verenigde Staten moeten onmiddellijk terugkeren naar het JCPOA dat Washington eenzijdig heeft geschonden, en alle sancties opheffen.

De JCPOA-onderhandelingen in Wenen zullen worden voortgezet, maar de toekomst van Iran zal niet afhangen van de uitkomst.

Het Iraanse programma voor ballistische raketten is absoluut niet-onderhandelbaar in het kader van het JCPOA en zal niet worden ingeperkt.

Op de vraag van een Russische journalist of hij president Biden zou ontmoeten indien in Wenen een akkoord zou worden bereikt en alle sancties zouden worden opgeheven – een belangrijke “indien” – antwoordde Raeisi met een volmondig “neen”.

Van cruciaal belang is dat Raeisi in principe voorstander is van het herstel van het JCPOA zoals dat in 2015 werd ondertekend, zoals Ayatollah Khamenei heeft opgedragen. Maar als de schertsvertoning van Wenen voor onbepaalde tijd doorgaat en de Amerikanen blijven aandringen op het herschrijven van het akkoord door er andere gebieden van de Iraanse nationale veiligheid in op te nemen, is dit een definitieve rode lijn.

Raeisi erkende dat hij voor enorme interne uitdagingen staat, namelijk de Iraanse economie weer op de rails krijgen, de neoliberale dynamiek van het aftredende team afleren en de wijdverspreide corruptie bestrijden. Het feit dat de opkomst voor de verkiezingen slechts 48,7% bedroeg, tegenover een gemiddelde van 70% bij de vorige drie presidentsverkiezingen, toont aan dat de taak moeilijk zal zijn.

De koers van het buitenlands beleid van Iran is echter ondubbelzinnig: het zwaartepunt ligt bij de “blik naar het oosten”-strategie, die nauwere samenwerking met China en Rusland inhoudt, waarbij Iran een belangrijk knooppunt wordt van de Euraziatische integratie of, in de Russische visie, het partnerschap voor een groter Eurazië.

Zoals professor Mohammad Marandi van de Universiteit van Teheran mij uitlegde, “zal er een oriëntatie zijn naar het oosten en naar het zuiden. Iran zal zijn betrekkingen met China en Rusland verbeteren, ook vanwege de druk en de sancties van de VS. De gekozen president Raeisi zal in een betere positie verkeren om deze banden aan te halen dan de vertrekkende regering. “

Marandi voegde daaraan toe: “Iran zal de nucleaire overeenkomst niet opzettelijk ondermijnen als de Amerikanen – en de Europeanen – de volledige uitvoering ervan nastreven. Buurlanden en landen in de regio zullen ook een prioriteit zijn. Iran zal niet langer op het Westen wachten.

Marandi maakte ook een tamelijk genuanceerd onderscheid dat de huidige situatie te wijten was aan “een grote fout” van het Rouhani-team, maar “niet de schuld van Dr. Zarif of het ministerie van Buitenlandse Zaken, maar van de regering als geheel. “Dit impliceert dat de regering-Rouhani alles heeft gezet op JCPOA en totaal niet voorbereid was op het ‘maximale druk’-offensief van Trump, dat de facto de hervormingsgezinde Iraanse middenklasse heeft gedecimeerd.

In één woord: in het Raeisi-tijdperk, komt er een einde aan het “strategisch geduld” met de Verenigde Staten. In de plaats komt een actief beleid.

Een essentieel kruispunt van de BIB en de EEREU

Degenen die het verhaal van de “internationale gemeenschap” beheersen, hebben op Raeisi gereageerd met spreekwoordelijk spottende en/of duivelse bijnamen: loyaal aan de “repressieve machine” van de Islamitische Republiek, een “hardliner”, een schender van de mensenrechten, een massamoordenaar, een anti-Westerse fanatiekeling, of gewoon “moordenaar”. Amnesty International heeft zelfs opgeroepen tot een onderzoek naar hem als dader van misdaden tegen de menselijkheid.

De feiten zijn prozaïscher. Raeisi, geboren in Mashhad, heeft een doctoraat in de jurisprudentie en de grondslagen van het islamitisch recht, alsmede een ander diploma in de jurisprudentie van het seminarie in Qom. Hij heeft gediend als lid van de Vergadering van Deskundigen en als hoofd van de rechterlijke macht.

Hij is misschien niet blootgesteld aan de westerse levenswijze, maar hij is niet “anti-westers”, omdat hij gelooft dat Iran met alle naties moet omgaan. Maar het buitenlands beleid moet de richtlijnen van Khamenei volgen, die zeer duidelijk zijn. Zonder Khamenei’s wereldbeeld te begrijpen, is elke analyse van de Iraanse complexiteiten een nutteloze sport. Voor de essentiële achtergrond, verwijs ik u naar mijn e-boek over Perzische miniaturen, uitgegeven door Asia Times.

Het begint allemaal met de grondgedachte van een Islamitische Republiek, gesticht door Ayatollah Khomeini, die werd beïnvloed door Plato’s Republiek en door de Rechtvaardige Stad van de politieke moslimfilosoof al-Farabi (ook beïnvloed door Plato).

Op de 40e verjaardag van de Islamitische Revolutie heeft Khamenei zijn visie op het buitenlands beleid geactualiseerd, met een duidelijke kaart voor de toekomst. Dit boek is een must om te begrijpen waar het in Iran om gaat. Een uitstekende analyse van Mansoureh Tajik laat zien hoe het systeem streeft naar evenwicht en rechtvaardigheid.  Khamenei is duidelijk in zijn bewoordingen:

“Vandaag is de uitdaging voor de Verenigde Staten de aanwezigheid van Iran aan de grenzen rond het zionistische regime en de ontmanteling van de onwettige invloed en aanwezigheid van Amerika in West-Azië, de verdediging door de Islamitische Republiek van de Palestijnse strijders in het hart van de bezette gebieden, en de verdediging van de heilige vlag van Hezbollah en het Verzet in de gehele regio. Was het probleem van het Westen destijds te voorkomen dat Iran zelfs de meest primitieve wapens voor zijn verdediging kocht, thans bestaat de uitdaging erin te voorkomen dat Iraanse wapens, militaire uitrusting en drones Hezbollah en het Verzet in de gehele regio bereiken. Dacht Amerika destijds het islamitische systeem en de Iraanse natie te kunnen verslaan met de hulp van enkele uitverkochte Iraanse verraders, thans heeft het een brede coalitie nodig van tientallen vijandige, maar machteloze regeringen om Iran te bestrijden. En dat mislukt.”

Wat de politiek van de grote mogendheden betreft, is de “blik naar het oosten”-politiek van Iran ontwikkeld door Khamenei – die zijn volledige steun heeft gegeven aan het 400 miljard dollar kostende alomvattende strategische partnerschap tussen Iran en China, dat rechtstreeks verband houdt met het Zijderoute-initiatief, en ook het lidmaatschap van Iran in de door Rusland geleide Euraziatische Economische Unie (EAEU) steunt.

Iran zal dus, als knooppunt van Euraziatische verbindingen, zijn eigen geopolitieke en geo-economische toekomst vormgeven. Niet het Westen, zoals Marandi aangaf.

China zal investeren in de Iraanse banksector, telecommunicatie, havens, spoorwegen, volksgezondheid en informatietechnologie, om nog maar te zwijgen van de bilaterale overeenkomsten over de ontwikkeling van wapens en de uitwisseling van inlichtingen.

Op het Russische front zal de impuls komen van de ontwikkeling van de Internationale Noord-Zuid Transportcorridor (INSTC), die rechtstreeks concurreert met een Oost-West-landcorridor die op elk moment kan worden getroffen door extraterritoriale sancties van de VS.

Iran heeft al een interim-vrijhandelsovereenkomst met de EAEU, die sinds oktober 2019 van kracht is. Een volledige overeenkomst – met Iran als volwaardig lid – zou binnen de eerste maanden van het Raeisi-tijdperk kunnen worden gesloten, met aanzienlijke gevolgen voor de handel van de zuidelijke Kaukasus tot Zuidwest-Azië in ruimere zin, en zelfs Zuidoost-Azië: Vietnam en Singapore hebben reeds vrijhandelszones met de ESEU.

De retoriek van de VS over het “isolement” van Iran houdt niemand in Zuidwest-Azië voor de gek – zoals blijkt uit de ontwikkeling van de interactie met China en Rusland. Daar komt nog bij dat Moskou van mening is dat “de sfeer er is om de dialoog te verdiepen en de contacten op het gebied van defensie te ontwikkelen”.

Dit is dus waar het tijdperk Raeisi toe leidt: een sterker verbond tussen het Iraanse sjiisme, het socialisme met Chinese kenmerken, en het partnerschap voor een groter Eurazië. En het is geen slechte zaak dat geavanceerde Russische militaire technologie in alle stilte de evolutie van dit schaakbord in de gaten houdt.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2021/06/24/un-iran-plus-souverain-va-favoriser-son-rapprochement-avec-la-russie-et-la.html

En http://thesaker.is/a-sovereign-iran-will-move-closer-to-russia-china/



Categorieën:Geopolitiek

Tags: , , , , , ,