De kracht van reset: Geopolitieke tendensen convergeren op alle continenten

Gaston Pardo (2021)

Toen Generaal Dwight D. Eisenhower President van de Verenigde Staten was, hield hij op 5 januari 1957 een toespraak voor het Amerikaanse Congres. Een toespraak van groot internationaal belang die destijds door de regeringen van vele landen in overweging werd genomen. Het belangrijkste onderdeel van deze toespraak was de bewering dat er een machtsvacuüm in het Midden-Oosten bestond, als gevolg van de verzwakking van het Britse gezag in die regio, dat de Verenigde Staten moesten opvullen.

Dit onderwerp was zowel theoretisch als praktisch van opzet. De ontwikkeling van de politiek als bestuursleer en van de internationale betrekkingen die de geopolitiek beheersen, loopt altijd parallel met de ontwikkeling van de wetenschap, in zoverre zij de toepassing is van de banden die tussen mensen en sociale gemeenschappen bestaan, van het denken van een tijdperk.

Daarom is het nuttig te kijken naar de agenda van de twee politieke partijen die in de Verenigde Staten actief zijn en de implicaties daarvan in onze 21e eeuw.

De Republikeinse Partij is historisch gezien de partij van de industriële bourgeoisie die in opstand kwam tegen de katoeneigenaars en is vandaag niet verder gevorderd dan de Democratische Partij.

In het PPO wordt landbouwplanning over een lange periode voorgesteld. Zij stelt ook dat de staat zich niet mag mengen in conflicten tussen werknemers en werkgevers of in collectieve overeenkomsten. De RP is voorstander van de Amerikaanse militaire macht en de wereldwijde expansie daarvan, waarbij gestreefd wordt naar gelijkheid voor alle burgers, op voorwaarde dat de financiële en militaire elites onaantastbaar blijven.

De Democratische Partij van haar kant vertegenwoordigt nationale minderheden en een deel van de kiezers in het Zuiden en Noordoosten (het gebied dat Joe Biden zijn triomf bezorgde). De DP stelt de verdediging van de burgerrechten en de strijd voor ontwapening voor, hoewel de Zuidelijke Democraten lynchpartijen waren.

Deze machtsstructuur is afhankelijk van electorale schommelingen die soms de een bevoordelen en soms de ander benadelen. Maar het vacuüm waarmee beide partijen thans in hun binnenlands en buitenlands beleid worden geconfronteerd, wordt bepaald door de rassenconflicten die op het wereldtoneel zijn verschenen als een onuitwisbare afdruk van onze tijd. Het is een van de factoren van het gebrek aan controle waarvan de regering Eisenhower het Verenigd Koninkrijk meer dan 60 jaar geleden de schuld gaf.

De Spaanse militaire inlichtingenwetenschapper Josep Baqués kondigt in zijn essay Reflexiones sobre el Net Assessment como herramienta analítica aan dat hij ernaar streeft om complexe situaties met succes aan te pakken. Deze methode werd toegepast door de Nixon regering. Men herinnert zich dat Nixon vice-president was van de Eisenhower regering. De methode wordt vandaag geanalyseerd op de website van de Universiteit van Granada: Gesi.

Het vierde van de tien punten van de methode is het vaststellen van een doelstelling, die de verdediging van de status quo kan zijn, maar ook het streven naar hegemonie (op regionaal of wereldniveau) wanneer dit wordt beschouwd als de voorwaarde om revisionistische machten te ontmoedigen. Punt 10 geeft aan dat de netto evaluatie fundamenteel inductief is en ongevoelig voor de theoretische kaders van de geopolitiek en de internationale betrekkingen. Laten we het resultaat daarvan onderzoeken in verschillende moderne geopolitieke situaties waarin de gevolgde strategie neigt naar “het vermijden van een nederlaag”.

De Yankee “Afrikaanse leeuw” is op zoek naar een nieuwe prooi, volgens een journalistiek werk van Manlio Dinucci, gepubliceerd in Voltaire Network (04.06.21) :

Geconfronteerd met de mislukking van de tenuitvoerlegging van AfriCom op Afrikaanse bodem, heeft het Pentagon ervoor gekozen de Amerikaanse strijdkrachten voor Afrika en Europa samen te brengen onder één enkel commando, dat in Wiesbaden, Duitsland, is gevestigd. De Verenigde Staten zouden over deze troepen beschikken om een nieuwe territoriale verdeling in Afrika op te leggen die de landen van de Europese Unie zouden moeten aanvaarden en erkennen. Met andere woorden, de in Wiesbaden gevestigde militaire leiding van de VS zal het buitenlands beleid van de Europese Unie bepalen.

De grote roerganger, de dirigent van de transatlantische postmoderniteit, Joe Biden, is oprecht bezorgd over de duidelijke ontsporing van de beweging die het asland van het systeem heeft voorgesteld op gang te brengen. De militaire manoeuvres en de terugtrekking van de Verenigde Staten uit Afrika naar Oost-Azië. Voor het Chinese milieu.

Turkije in de Hoorn van Afrika

Ana Pouvreau vertelt: “De Turkse president Recep Tayyip Erdoğan wil van zijn land een grootmacht maken vanaf 2023, het honderdjarig bestaan van de Turkse republiek. De Hoorn van Afrika, die strategisch gelegen is in de corridors waar de maritieme stromen die Afrika, Azië en Europa verbinden, samenkomen, is een belangrijk doelwit om dit streven te bevorderen. Turkije herrijst na tien jaar de lijn van de Ottomaanse roerganger Recep Tayyip Erdoğan te hebben gevolgd, met een speciale vermelding voor zijn voormalige minister van Buitenlandse Zaken van 2009 tot 2014, Ahmet Davutoglu, wiens als neo-Ottomaans omschreven buitenlands beleid invloed heeft uitgeoefend op de ruimten die zich in het verleden onder de heerschappij van het Ottomaanse Rijk bevonden”.

 In de Hoorn van Afrika, in het noordoosten van dit continent dat grenst aan het Arabisch Schiereiland en profiteert van een strategische positie in de buurt van Bab el-Mandeb, grijpt Turkije elke gelegenheid aan om zijn invloed uit te breiden door humanitaire, economische en veiligheidsbijdragen.

Leonid Savin onderzoekt de nieuwe strategie van het Pentagon in een artikel dat in het Italiaans is gepubliceerd in geopolitica.ru (06.06.19): Zijn nieuwe publicatie in juni 2021 is veelbetekenend omdat de geopolitieke ontketening waarvan wij getuige zijn in Noord-Afrika, Midden- en Oost-Europa en het Verre Oosten ongetwijfeld een convergerende betekenis heeft.

De Russische auteur stelt dat “het Pentagon officieel zijn nieuwe strategie voor de Indo-Pacifische regio heeft gepresenteerd. Hoewel veel van deze documenten onlangs zijn gepubliceerd, bijvoorbeeld in de cyberstrategie, werd opgemerkt dat de directeur van het Pentagon de institutionalisering van een ander aandachtsgebied heeft aangekondigd.”

Het begrip “Indo-Pacifische regio” is relatief nieuw en de term is pas vorig jaar in doctrinaire documenten opgedoken (2018 – noot van de auteur). Zoals in de preambule van de strategie staat, blijft dit het “prioritaire theater” van het Amerikaanse ministerie van Defensie (cf. dedefensa.org (30.05.21)

De Verenigde Staten hebben in verschillende verklaringen aangekondigd dat zij elke mogelijkheid van rechtstreekse verdediging van Taiwan vergeten. Zij geven er de voorkeur aan plannen op te stellen voor guerrilla-oorlogsvoering door Taiwanese groepen, om op te treden wanneer Chinese troepen Taiwan zijn binnengevallen. De Stay-Behind techniek kwam eind jaren ’40 in Europa in zwang, toen een Sovjet-offensief werd gevreesd maar niet plaatsvond.

Uit een reeks door de Verenigde Staten aangekondigde maatregelen blijkt dat hun leger een nieuw militair beleid van afvalligheid en heimelijke actie tegen de Chinezen heeft opgelegd, waarbij de risico’s van een rechtstreekse confrontatie zoveel mogelijk worden vermeden omdat zij (het Amerikaanse leger) ervan overtuigd zijn dat zij (het Amerikaanse leger) zullen verliezen. De zaak wordt rechtstreeks behandeld door het Pentagon, waarbij Biden zijn hand overspeelt in dergelijke zaken (nationale veiligheid).

In een artikel over dit onderwerp belicht RT.com het dystopische karakter van het standpunt van de VS, waarin oorlogszuchtige verklaringen die het schijnbeeld van een strategie van geweld voeden, worden afgewisseld met de beschrijving van deze strategie waarbij de voorkeur wordt gegeven aan clandestiene guerrilla-operaties die aan de Taiwanezen worden overgelaten om waar mogelijk op te treden, om nog maar te zwijgen van de vage belofte van guerrilla-acties in de periferie van China’s land. Daarom zullen ze agressieve retoriek combineren met een operationele beschrijving van guerrillatactieken, waarbij elke open confrontatie met Amerikaanse troepen wordt vermeden. “De Verenigde Staten zijn sinds 2018 begonnen met het organiseren van de instelling van het nieuwe US Indo-Pacific Command (USINDOPACOM), en tijdens de ASEAN-top in augustus van datzelfde jaar heeft minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo 300 miljoen dollar toegezegd om de regionale veiligheid te versterken en transnationale dreigingen tegen te gaan.”

Op 20 mei heeft het Europees Parlement de ratificatie bevroren van de investeringsovereenkomst tussen de EU en China, die in december door de Europese Commissie werd gesloten na zeven jaar onderhandelen. De resolutie wordt met een overweldigende meerderheid van stemmen (599 stemmen voor, 30 tegen en 58 onthoudingen) goedgekeurd.

Officieel is het een reactie op Chinese sancties tegen leden van het Europees Parlement, die Beijing heeft aangenomen toen Chinese functionarissen aan EU-sancties werden onderworpen nadat zij beschuldigd waren van schending van de mensenrechten, met name die van de Oeigoerse bevolking, beschuldigingen die China van de hand wijst. Het Europees Parlement zegt nu dat de Chinese sancties onwettig zijn omdat zij in strijd zijn met het internationaal recht, terwijl de Europese sancties wettig zijn omdat zij gebaseerd zijn op de verdediging van de mensenrechten, die door de VN worden erkend.

Maar wat gaat er werkelijk schuil achter de dekmantel van “verdediging van de mensenrechten in China”? Het is de door de Verenigde Staten geïnitieerde en georkestreerde strategie om Europese landen op te nemen in een coalitie tegen Rusland en China. De fundamentele hefboom van deze operatie is het feit dat 21 van de 27 landen van de Europese Unie ook lid zijn van de NAVO, die op haar beurt de bevelen van de Verenigde Staten opvolgt.

In de frontlinie tegen China, evenals tegen Rusland, staan de Oosteuropese landen, die beide lid zijn van de NAVO en de Europese Unie. Deze landen, die meer met Washington dan met Brussel verbonden zijn, vergroten de invloed van de Verenigde Staten op het buitenlands beleid van de EU.

Maar niet alle NAVO-leden staan op hetzelfde niveau. Onder de tafel stemmen Duitsland en Frankrijk met de VS in overeenkomstig hun respectieve belangen, terwijl Italië zwijgend gehoorzaamt, zelfs indien deze gehoorzaamheid zijn nationale belangen schaadt. Dat stelt NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg in staat om, zoals hij op 21 mei deed na zijn ontmoeting met de Franse president Emmanuel Macron, te verklaren dat “wij de op regels gebaseerde internationale orde zullen steunen tegenover de autoritaire druk van landen als Rusland en China.”

Voltaire Network (11.06.21) meldt dat “African Lion”, de grootste militaire oefening in Afrika, gepland en geleid door het Amerikaanse leger, van start is gegaan. “African Lion” omvat grond-, lucht- en zeemachtacties in Marokko, Tunesië, Senegal en aangrenzende zeeën – van Noord-Afrika tot West-Afrika en van de Middellandse Zee tot de Atlantische Oceaan – met deelneming van 8.000 militairen (waarvan de helft Amerikaanse soldaten) en ongeveer 200 pantservoertuigen, zelfrijdend geschut, vliegtuigen en oorlogsschepen. Deze “Afrikaanse leeuw” zal naar verwachting 24 miljoen dollar kosten en zal aanzienlijke gevolgen hebben.  Met een in Washington opgesteld en besloten politiek plan vindt de “Afrikaanse Leeuw” dit jaar voor het eerst plaats in de Westelijke Sahara, d.w.z. op het grondgebied van de Arabische Democratische Republiek Sahrawi (SADR), die door meer dan 80 lidstaten van de VN wordt erkend, maar waarvan Marokko het bestaan ontkent en met alle middelen bestrijdt.

 Rabat is van mening dat Washington met het uitvoeren van de “Leeuw van Afrika” in de Westelijke Sahara zijn erkenning van Marokko’s soevereiniteit over de Westelijke Sahara opnieuw heeft bevestigd. Bijgevolg heeft de Marokkaanse regering Algerije en Spanje verzocht afstand te doen van wat zij omschrijft als “hun vijandigheid ten aanzien van de territoriale integriteit van Marokko”. Spanje, dat Marokko ervan beschuldigt het Polisario Front (de bevrijdingsbeweging die de SADR bestuurt) te steunen, neemt dit jaar niet deel aan de Afrikaanse Leeuw, terwijl Washington zijn volledige steun aan Marokko herhaalt, en het zelfs omschrijft als zijn “grootste niet-NAVO bondgenoot en partner van de Verenigde Staten”.

De “African Lion” vindt dit jaar voor het eerst plaats onder een nieuwe Amerikaanse commandostructuur. In november jongstleden werden de Amerikaanse troepen in Europa en de Amerikaanse strijdkrachten in Afrika samengevoegd onder één commando: het “Amerikaanse leger Europa en Afrika”, waarvan de commandant, generaal Chris Cavoli, de reden voor dit besluit als volgt uitlegt: “De veiligheidsproblemen in Europa en Afrika zijn nauw met elkaar verbonden en kunnen, als er niets aan wordt gedaan, snel van de ene regio naar de andere overslaan.

Het Amerikaanse leger besloot daarom zijn Europese en Afrikaanse commando’s samen te voegen om “troepen dynamisch van het ene theater naar het andere te verplaatsen en zo onze reactietijd op regionale noodsituaties te verbeteren”. In dit verband wordt de oefening “African Lion 21” geïntegreerd in “Defender Europe 21”, waaraan 28.000 soldaten en meer dan 2000 zware voertuigen deelnemen. Het is in feite een reeks gecoördineerde militaire manoeuvres die plaatsvinden van Noord-Europa tot West-Afrika. Het officiële doel? Om een diffuse “kwade activiteit in Noord-Afrika en Zuid-Europa en nadelige militaire agressie” tegen te gaan, met duidelijke verwijzingen naar Rusland en China.

Italië neemt deel aan “African Lion 21” – zoals het ook deelneemt aan “Defender Europe 21” – niet alleen door manschappen en militaire middelen ter beschikking te stellen, maar ook zijn grondgebied als strategische basis. De oefening, die in Afrika plaatsvindt, wordt – vanuit de Italiaanse provincie Vicenza – geleid door de Task Force Zuid-Europa van het Amerikaanse leger, terwijl de deelnemende strijdkrachten via de Italiaanse haven Livorno grote hoeveelheden oorlogsmateriaal ontvangen uit Camp Darby.

De deelname van Italië aan “African Lion 21” maakt deel uit van het groeiende militaire engagement van Italië in Afrika. Een voorbeeld hiervan is de Italiaanse militaire missie in Niger, die officieel wordt uitgevoerd “in het kader van een gezamenlijke Europese en Amerikaanse inspanning voor de stabiliteit van het gebied en om illegale handel en bedreigingen van de veiligheid tegen te gaan”… maar die in werkelijkheid gericht is op de controle van een van de rijkste gebieden aan strategische grondstoffen (voornamelijk aardolie, uranium en coltan), waarvan de exploitatie in handen is van Amerikaanse en Europese transnationals, wier oligopolie onder meer door de Chinese economische aanwezigheid in gevaar wordt gebracht.

World Socialist Website en de waarheid

Barry Grey, een analist voor de World Socialist website, hekelde (14.06.21) dat Democratische leiders beschuldigingen van “antisemitisme” ondersteunen in reactie op de kritiek van de Democratische afgevaardigde Ilhan Omar op de Israëlische oorlogsmisdaden in Gaza.

In de eerste week van juni is opnieuw gebleken dat de Democratische Partij steun verleent aan de Israëlische wreedheden tegen de Palestijnse bevolking op de bezette Westelijke Jordaanoever en in Gaza.

Slechts enkele weken nadat de Israëlische defensietroepen een 11-daags bombardement uitvoerden op de weerloze inwoners van Gaza, een verarmde kustenclave van twee miljoen mensen die al 14 jaar geblokkeerd wordt door de Israëlische staat, staken Huisvoorzitter Nancy Pelosi en haar leiderschapsteam afgevaardigde Ilhan Omar omdat ze kritiek hadden op “ondenkbare gruweldaden” begaan door Israël en de Verenigde Staten.

 Op maandag plaatste Rep. Omar, een van de twee moslimvrouwen die in 2018 in het Congres zijn gekozen, een tweet waarin ze een vraag citeerde die ze stelde aan minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken tijdens een hoorzitting voor de commissie Buitenlandse Zaken van het Huis: “We moeten hetzelfde niveau van verantwoording en gerechtigheid hebben voor alle slachtoffers van misdaden tegen de menselijkheid. We hebben wreedheden gezien die zijn begaan door de Verenigde Staten, Hamas, Israël, Afghanistan en de Taliban. Dus, nu we het toch hebben over hiaten in de macht, de Amerikaanse regering leeft van de doofpot. Als een gat wordt blootgelegd, wordt het opgevuld ten koste van een ander gat.

Een gevoel voor strategie

De opmars van Amerikaanse soldaten naast Italianen en andere NAVO-landen “in Noord-Afrika, die eindigde met de aankondiging dat Engelstalige strijdkrachten zouden oprukken naar China, betekende de inwijding van een militaire strategie om de plaatselijke bevolking te betrekken bij de vuurlinies die uiteindelijk in Azië en Oost-Europa zullen worden geopend tegen China en Rusland.

Intussen houden de Verenigde Staten in Noord-Afrika vast aan het toetredingspact dat in de Kaukasus werd gesloten om de Turkmeense bevolkingsgroepen die van Noord-Iran tot Afghanistan leven, vrije doorgang naar de Turkestan-landen te verlenen. De Verenigde Staten hebben aangeboden hun troepen uit Afghanistan terug te trekken. Hetzelfde is gebeurd in Afrika: de Verenigde Staten paraderen met hun soldaten met Europese NAVO-contingenten in een gebied waar een conflict woedt tussen Marokko en Spanje over het Sahrawi-domein.

De korte militaire manoeuvres waren een boodschap aan de bij het conflict betrokken landen om uit te zoeken wie verantwoordelijk is. Maar het is duidelijk dat het Pentagon van plan is in Noord-Afrika een grootschalige geostrategische en geopolitieke operatie uit te voeren ten gunste van de Islam, waarvoor het de steun heeft van de grote mogendheden.

De Verenigde Staten laten onmiddellijk weten dat in geval van een Chinese aanval op Taiwan, de Amerikanen hun oorlogsinspanning zullen beperken tot het steunen van de Taiwanese guerrilla’s, waardoor een directe confrontatie met China wordt vermeden.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: Les tendances géopolitiques convergent sur tous les continents  – La force de la réinitialisation : Euro-Synergies (hautetfort.com)



Categorieën:Geopolitiek

Tags: , , , , , ,