Er zijn geen democratieën of autocratieën, alleen regeringen

Andrew Korybko (2021)

De verdeling van de wereld in “democratieën” en “autocratieën” is een onjuiste afspiegeling van de werkelijkheid. Er zijn enkel regeringen, en elke regering heeft elementen van beide, zij het in verschillende mate, afhankelijk van de bijzonderheden van het nationale model dat daadwerkelijk in voege is.

De Amerikaanse president Joe Biden zei eind vorige maand tegen Amerikaanse militairen dat “we ons in een strijd tussen democratieën en autocratieën bevinden”. Hij maakte ook gebruik van zijn uitgebreide persoonlijke contacten met de Chinese president Xi Jinping om zich op te werpen als een autoriteit die de mondiale visie van de Chinese leider kan beoordelen. Biden beweerde ten onrechte dat president Xi “er vast van overtuigd is dat China, vóór 2030, 2035, Amerika zal bezitten omdat autocratieën snel beslissingen kunnen nemen”. Hoewel dit zeer onbelangrijke details zijn in een veel groter betoog, verdienen zij onze aandacht omdat zij veel onthullen over Amerika’s hedendaagse geostrategische plannen.

De VS, nu geleid door de Democraten, hebben een openlijk ideologische regering die de wereld opdeelt tussen “democratieën en autocratieën”, waarbij de Verenigde Staten en China respectievelijk aan het hoofd staan van een van deze kampen. Het doel van deze visie is de ideologische en structurele basis te leggen voor een nieuwe Koude Oorlog. Het dient ook als voorwendsel voor de Verenigde Staten om druk uit te oefenen op landen die hun soevereine belangen niet aan Amerika afstaan, met als argument dat zij “autocratieën” zijn en daarom vermoedelijk behoefte hebben aan (meestal gewelddadige) door de VS gesteunde “democratie”. Met andere woorden, dit is niets meer dan retoriek om zelfzuchtige doelstellingen van het buitenlands beleid te verhullen.

De reden waarom het zo’n list is, is dat er in werkelijkheid geen welomschreven democratieën of autocratieën meer zijn, alleen nog regeringen. In theorie bestaat democratie in haar zuiverste en meest klassieke vorm in geen enkel land op nationaal niveau. Het is niet praktisch voor burgers om de mogelijkheid te hebben om te stemmen over elke beslissing die op elk niveau van hun regering wordt genomen, vandaar de behoefte aan wat representatieve democratie wordt genoemd. Maar zelfs dit systeem vertoont gebreken, omdat er vóór de volgende verkiezingsronde weinig kan worden gedaan om politici ter verantwoording te roepen als zij tijdens hun campagne tegen het volk liegen.

Een ander punt van kritiek op het concept democratie is dat permanente, op nationale veiligheid gerichte bureaucratieën, zoals het leger, de inlichtingendiensten en de diplomatie, door de aard can hun opdracht niet echt democratisch kunnen zijn, ook al hebben hun beslissingen gevolgen voor alle anderen in het land en soms zelfs daarbuiten. Veeleer is het begrip democratie zelf misbruikt voor perceptiebeheersing, ten einde zoveel mogelijk mensen te controleren, ten goede of ten kwade, afhankelijk van de specifieke nationale context in kwestie en ook van hun ideale visie op de samenleving.

Wat autocratieën betreft, ook deze term heeft zijn oorspronkelijke betekenis verloren. Er is geen land ter wereld waar één enkel individu de opperste macht uitoefent. Het is gewoon onmogelijk. Geen enkel mens kan alle beslissingen nemen die dagelijks nodig zijn om een land te besturen. Er is wel sprake van gecentraliseerd en beslissend leiderschap, hetgeen meer voorkomt in niet-westerse politieke systemen dan in westerse (zogenaamde “democratische”) systemen, maar zelfs deze laatste kennen soms wettelijk ruime bevoegdheden toe aan bepaalde individuen, zoals de Amerikaanse grondwet doet voor de president. De aan- of afwezigheid van deze rechten is gewoon een verschil tussen politieke systemen.

Zogenaamde autocratieën delegeren verantwoordelijkheden aan de hele samenleving, maar soms niet op electorale maar op meritocratische wijze. Daar is ook niets mis mee, het is gewoon een verschil tussen hoe sommige landen worden bestuurd. Niettemin neigen de VS ertoe deze systemen te verachten omdat zij moeilijker van buitenaf te manipuleren zijn met politieke middelen zoals inmenging in verkiezingen en of gewapend protest. Het blijkt ook dat dit soort systemen wordt geleid door leiders en/of partijen die meer belang hechten aan de nationale soevereiniteit en het welzijn van hun bevolking dan aan de winst van transnationale ondernemingen.

De verdeling van de wereld in “democratieën” en “autocratieën” is derhalve een onjuiste weergave van de werkelijkheid. Er zijn enkel regeringen, en elke regering heeft elementen van beide, zij het in verschillende mate naar gelang van de bijzonderheden van het nationale model dat daadwerkelijk in voege is. Pogingen om een hiërarchie van regeringsstelsels vast te stellen is een inherent subjectieve en bevooroordeelde taak, net zoals het vaststellen van een hiërarchie van etniciteiten dat zou zijn. In plaats van obsessief te doen over de verschillen tussen sommige regeringen, zou iedereen hun diversiteit moeten aanvaarden, net zoals wij de vele etniciteiten in de wereld zouden moeten aanvaarden.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2021/06/06/il-n-y-a-pas-de-democraties-ni-d-autocraties-seulement-des-g-6320371.html    



Categorieën:Metapolitiek

Tags: , , , ,