Bespiegelingen over het conflict tussen Spanje en Marokko

Jordi Garriga (2021)

Met Marokko is het heel gemakkelijk een vergelijking te maken met Israël. De Gaza-kwestie vergelijken met de Sahara of Ceuta? Met andere woorden, de Israëli’s, de Amerikanen, willen hun handen in onschuld wassen, “schone handen” hebben, en daarom hebben zij Marokko eindelijk de Staat Israël laten erkennen. Met deze steun weet Marokko dat het, zo het al niet slaagt, pogingen kan beginnen te ondernemen, te experimenteren, het Spaanse verzet op zijn Noordafrikaanse gebieden te testen.

Men kan er inderdaad van uitgaan dat Marokko het hier niet bij zal laten, Marokko heeft het internationale recht volledig omzeild, net zoals Israël dat doet, net zoals de Verenigde Staten dat doen, en net zoals de meeste soevereine mogendheden in de wereld dat vandaag de dag doen. Want het grote probleem met Spanje is dat het eigenlijk geen of geen soevereiniteit meer heeft.

Documenten, resoluties, alles wat u wilt kan aan ons worden voorgelegd, maar Spanje is een entiteit die niet soeverein is, noch politiek, noch economisch.

Toen Spanje in 1986 toetrad tot de Europese Economische Gemeenschap (nu de EU), werd het toen ook gedwongen de staat Israël te erkennen, waardoor Spanje’s traditionele beleid van vriendschap met de Arabische landen op losse schroeven kwam te staan.

Het gaat de “sultan” van Marokko namelijk voor de wind : enerzijds gebruikt hij zijn volk naar believen door het tegen Spanje op te zetten. Het is een traditionele manier in de politiek om zijn interne problemen, vooral in het geval van Marokko die van het Noorden van het land, op te lossen door ze naar buiten te projecteren, en Spanje de schuld te geven van alle kwalen.

Er zijn echter tal van economische banden tussen beide landen, dus als er een boycot wordt afgekondigd, zullen de schuldigen in de eerste plaats de Spanjaarden zijn, want in Casablanca zal alles wat de Marokkaanse economische situatie verslechtert noodzakelijkerwijs de schuld zijn van de perverse noorderbuur.

Ook in Spanje wordt deze kwestie op een gecompliceerde manier ervaren, omdat wij, net als in Frankrijk, een ernstig probleem van nationale identiteit hebben en wij niet kunnen verwachten dat veel burgers bereid zijn om het “Spaanse karakter” van Ceuta en Melilla te verdedigen.

In die zin dat sinds vele jaren het idee de ronde doet dat het misschien beter zou zijn deze steden aan Marokko “terug te geven”.

Het probleem is dat deze eilandjes niet kunnen worden teruggegeven aan hun eigenaar, aan een staat, bijvoorbeeld de Marokkaanse, omdat zij in feite nooit deel hebben uitgemaakt van Marokko: Ceuta was Portugees in 1415 en Spaans van 1580 tot op heden. Melilla sinds 1556. Marokko bestaat pas sinds 1956.

Maar … deze voortdurende propaganda gedurende meer dan 40 jaar na het in de steek laten van de Westelijke Sahara, verraden door de vroegere koning Bourbon in 1975, heeft zijn tol geëist. Hoewel het standpunt moet zijn: wij hebben niets terug te geven, want het zijn twee Spaanse steden, punt uit.

Het probleem, dat verband houdt met het hierboven genoemde Israël, is dat Marokko het andere grote Yankee-vliegdekschip is dat de toegang van West-Europa tot de Middellandse Zee bewaakt: Controle over Noord-Afrika, controle over Europa, controle over het Midden-Oosten… En deze situatie zal voortduren zolang Europa het oostelijke deel blijft van het globalistische imperium dat belichaamd wordt door de Verenigde Staten, zolang Spanje, net als andere Europese landen, volledig afhankelijk is van de geopolitiek van Atlantische onderwerping, onderworpen aan de verplichting om zich aan te sluiten bij het globalistische, “westerse” blok, wat dat ook moge zijn.

Op het ogenblik hebben Europa en nog minder Spanje of Frankrijk alleen niet genoeg macht om een eigen blok te vormen dat Marokko en Amerikaanse sponsors kan confronteren, aangezien Europa tegen zijn belangen in heeft gekozen voor een anti-Euraziatisch, anti-Russisch beleid.

Voor Spanje zijn de alternatieven ingewikkeld : het is reeds geïntegreerd in een Europa, de EU, maar het is reeds bekend in hoeverre deze organisatie in volledige afhankelijkheid verkeert en niet in staat is een van haar belangen te verdedigen.

Spanje en Marokko hebben lange tijd in voortdurende spanning geleefd. In hoeverre zal deze spanning aanhouden en tot wanneer zullen de pogingen tot invasie, de provocaties voortduren?  Totdat de Hispanic’s wakker worden? Tot de laatste Europese uitbarsting? Het is erg moeilijk te weten. Maar het is duidelijk dat dit gedurende vele jaren veel problemen zal opleveren voor de Spanjaarden en hun naaste Europese buren : de helft van de Marokkanen steekt Spanje slechts over om Parijs te bereiken.

Wat zojuist gebeurd is, is in ieder geval slechts een nieuwe episode in het drama van een Europa dat van binnen en van buiten wordt belegerd.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: https://metainfos.com en http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2021/06/06/reflexions-sur-le-choc-maroc-espagne-6320370.html  



Categorieën:Geopolitiek

Tags: , ,