Een Asturiaans perspectief: de barbaren

Carlos X. Blanco (2021)

Wat bedoelen we met barbaar? Is barbaarsheid een positieve toestand? Zouden we Europa begrijpen zonder barbarij? Is beschaving of Hoge Cultuur mogelijk zonder dit fundamentele anders-zijn dat wij barbarij noemen? Deze en andere vragen worden opgeworpen door een – zeer vergeten – boek van Carlos Alonso del Real, Esperando a los Bárbaros. Ik zal de belangrijkste stelling als volgt samenvatten: zonder romantische idealisaties, zonder pangermanistische overdrijvingen of enige vorm van cultus en verheerlijking van het “blonde beest”, en dat soort dingen, hebben de barbaren een niet altijd destructieve en regressieve functie vervuld in de Geschiedenis van het Westen of in de Universele Geschiedenis (ook in de Universele Geschiedenis, want we zouden analoge gevallen kunnen zien met betrekking tot de barbaren in verband met de Hoge Culturen van China, de Azteken, de Islamitische, de Indische, enz, maar we zullen ons beperken tot Europa).

Heel vaak hebben de barbaren de weg gebaand voor nieuwe manieren van leven en produceren, waarbij verouderde modellen onaangepaste levensomstandigheden werden vernietigd. Een dergelijke functie, die wij “progressief” zouden noemen als wij voorstander waren van een lineaire evolutie (wat wij niet zijn), wordt zelfs ondersteund door het gebruik van taal. Wanneer wij bijvoorbeeld zeggen dat zo’n aantrekkelijk persoon of zo’n lekker en fit ding “barbaars” is. Het is waar dat wij naast dit positieve gebruik ook degenen die zich onnodig, irrationeel en buitensporig wreed gedragen barbaren noemen (de nazi’s, de ETA of de stalinisten “waren barbaren”). De ambivalentie van de term verbergt alle complexiteit en alle sleutels tot de historische functie van de barbaar.

Professor in de prehistorie C. Alonso del Real onderscheidt verschillende soorten barbarij, en toch functioneert elk van deze soorten functioneel op een andere manier naar gelang van de dialectiek die barbaarse volkeren aangaan met a) hoge culturen; b) barbaren van een vergelijkbaar cultureel niveau; c) barbaren van een lager niveau; d) primitieven.

Verder, ongeacht de situatie van elk volk op een gegradueerde schaal die gaat van primitivisme tot Hoge Culturen, langs een enorme variëteit van barbarismen, kan het volk, in het perspectief van een Hoge Cultuur, zich op verschillende manieren in een existentiële strijd tegen deze cultuur en tegen andere barbaren plaatsen: 1) werkelijke barbaren, diegenen die een werkelijke, gevaarlijke en soms dodelijke bedreiging vormen voor de Hoge Cultuur; 2) potentiële barbaren, wier raison d’être het is zich te verzetten tegen de verovering of assimilatie van de Hoge Cultuur.

Anderzijds zou men, afhankelijk van de positie van een barbaars volk, binnen of buiten een limes, een militaire of geopolitieke grens, op zijn minst onderscheid kunnen maken tussen (i) intraliminaire barbaren en (ii) extraliminaire barbaren. Het is bijvoorbeeld duidelijk dat het Romeinse Rijk zijn heerschappij niet alleen over Romeinse burgers uitoefende, maar ook over massa’s intraliminaire “barbaren” met zeer uiteenlopende assimilatiegraden. Verbi gratia: Keltisch en Germaans bij de Galliërs en de Spanjaarden in de keizertijd; Berbers, Hebreeuws en Arabisch in de Noord-Afrikaanse en Levantijnse provincies van diezelfde universele staat, enz. Soms is de dialectiek tussen een intraliminaire barbarij en de extraliminaire en effectieve barbarij de interpretatieve sleutel, of de fundamentele oorzakelijke factor om te begrijpen waarom keizerrijken ten onder gaan en waarom de Geschiedenis voortschrijdt, in de richting van andere manieren van leven en produceren. Wij weten nu reeds – bij voorbeeld – dat de aanval van de barbaren op het Romeinse Rijk werd voorafgegaan door een verregaande germanisering en zelfs een heropleving van intraliminaire barbarismen. Wij weten ook, en de auteur die wij citeren geeft ons aanwijzingen, dat de naties die van oudsher als barbaars worden beschouwd nooit barbaars zijn in de nulgraad, en altijd sterke componenten van Hoge Culturen bezitten die zij dan, als terugbetaling van de lening, in hen injecteren als effectieve Barbaren, dat wil zeggen, aanvallers van een verouderd en gepensioneerd Rijk of Beschaving. Enkele voorbeelden van technische, militaire, geestelijke en economische vernieuwingen:

– De Kelten en Rome. Bezat de Keltische of Keltogermaanse barbaarsheid, vanuit Romeins oogpunt beschouwd, niet reeds lang voordat zij gedeeltelijk een intraliminaire barbaarsheid werd, een oneindig aantal gehelleniseerde en zelfs geromaniseerde componenten toen zij worstelde met een existentieel alternatief voor Rome?

– De Asturiërs en Cantabriërs van de 8ste eeuw voor het Kalifaat. Was deze barbarij (gezien vanuit het islamitische kalifaat) op haar beurt niet de erfgenaam van de Hoge Culturen, vergaan, verduisterd, maar de kiem in zich dragende van een potentiële barbarij, en een effectieve barbarij te vormen voor de islam? De reconquista onder leiding van het Koninkrijk Asturië was zo’n geval. De Moren zagen in Covadonga, in de schermutseling of veldslag van 722, enkel “wilde ezels”. Zij zagen in het Moorse Cordoba niet dat de ideologische Restauratie van het Gotische Rijk, en daarna, het herstel van twee verenigde zaken (a) de potentiële -resistente- barbaarsheid van de Cantabriërs en Asturiërs, gereactiveerd na de verschrikkelijke Octavische oorlogen, (b) het herstel van de Hoge Cultuur van het universele Christelijke Rome, waarvan de Goten (en alle Hispanische volkeren in het algemeen) de erfgenamen waren.

Het is niet zo dat de barbaar slechts relatief is tegenover een Hoge Cultuur die hem als zodanig beoordeelt. Dit zou een terugval kunnen betekenen in het botte culturele relativisme dat tegenwoordig zo overheersend is in de academische wereld. Barbarij is namelijk de stormram van het oude en tegelijkertijd de kiem van het nieuwe. Wanneer ik de Asturiaanse kunst bewonder, bijvoorbeeld de zogenaamde Ramirense stijl, en wanneer ik die kleine plattelandstempels van mijn geboorteland zie, vol schoonheid en vitaliteit, zie ik ook het dubbele gezicht van een Europa dat in wording is. Ja. Elke geboorte is een wedergeboorte. In Oviedo en in andere delen van het Asturië, zie ik het verzet van Rome en Toledo. Ik zie dat mijn Asturiaanse voorouders zich ook verzetten. Ik denk aan een Romeins-Germaanse Hoge Cultuur die wordt belaagd door Arabische en Noord-Afrikaanse “barbarij”, en ik herleef in mijn geest een potentiële of zich verzettende Asturische barbaarsheid, strijdend tegen een nieuwe keizerlijke macht uit de verte. Het doet in mijn ziel het idee herleven van een nieuw christelijk Europa dat de oude mogelijkheden, de oude barbaarsheden en de recupereerbare overblijfselen van de christelijke en Latijnse Hoge Cultuur doet herleven. Ik zie in deze stenen een ziel die geboren is, de Faustiaanse ziel van de Europeaan die in de 8ste eeuw geboren is.

Vertaling : rv

Oorspronkelijke tekst: https://nacionalismuasturianu.blogspot.com/2018/11/espera…   

En wachtend op de barbaren: En attendant les barbares : Euro-Synergies (hautetfort.com)



Categorieën:Geschiedenis

Tags: ,