Democratie als imperiale mystiek

Petru Romosan (2021)

De democratie zoals wij die kennen in de belangrijkste landen van deze traditie (VK, Frankrijk, VS) is onvolmaakt, omdat niets menselijks volmaakt is, volmaaktheid behoort alleen God toe. En dan is er nog de beroemde uitspraak van Winston Churchill, die door iedereen wordt geciteerd – “democratie is de slechtste regeringsvorm, behalve alle andere” – en die wij geneigd zijn als een absolute waarheid te beschouwen. Het is waar dat Winston Churchill en Groot-Brittannië, en (vooral) I.V. Stalin en de USSR, en F.D. Roosevelt en Amerika, Adolf Hitler hebben verslagen en nazi-Duitsland ten val hebben gebracht. Maar dit feit maakt de telg van de hertogen van Marlborough nog lang niet tot een soort plaatsvervanger van God die onaantastbare waarheden produceert.

Churchill sprak de beroemde uitdrukking uit in het Lagerhuis op 11 november 1947, maar hij citeerde toen een niet geïdentificeerde voorganger. Laten we eens kijken naar de bredere context: “Vele regeringsvormen zijn beproefd, en zullen worden beproefd in deze wereld van zonde en ellende. Niemand beweert dat de democratie volmaakt of alwetend is. Er is inderdaad gezegd dat democratie de slechtste regeringsvorm is, afgezien van alle andere vormen die van tijd tot tijd zijn uitgeprobeerd…” – uit de bundel aforismen Churchill by Himself, PublicAffairs, 2011).

Is de democratie dus onvolmaakt, zoals de oligarchie of de dictatuur en de tirannie, of is zij slechts een beetje onvolmaakt, in tegenstelling tot de andere regeringsvormen, die absoluut onvolmaakt zijn? Iets dat niemand tot vandaag heeft opgehelderd. Van de Verenigde Staten van Joe Biden tot het Frankrijk van Emmanuel Macron en het Roemenië van Klaus Iohannis: de democratie lijkt steeds meer verstoken van inhoud en berust slechts op lege vormen (verkiezingen, stemmingen), die uiteraard geen inhoud kunnen bevatten. Een echte vorm zonder inhoud, om Titu Maiorescu te citeren. De democratie is langzaam maar zeker, door de intelligentie en de verraderlijkheid van het volk, omgevormd tot haar tegenpool, de oligarchie.

Want achter de “verkozenen” staan de “kiezers”, er is de mainstream pers, die gesubsidieerd en gecontroleerd wordt, de geheime diensten of de “deep state” (aan de geheime diensten worden de onverwijderbare hoge ambtenaren toegevoegd) en bovenal de oligarchen, de grote fortuinen. De beslissingen van de oligarchen achter gesloten deuren annuleren en ridiculiseren de volksstemming. En democratie is niet langer “regering van het volk, door het volk, voor het volk”, zoals Abraham Lincoln het noemde in zijn Gettysburg Address van 19 november 1863. Gekozen functionarissen zijn slechts de marionetten van onaantastbare multinationals. En natuurlijk bevredigen de “vertegenwoordigers” van het volk tegelijkertijd, door middel van beïnvloeding en verraad van de stem, hun kleingeestige en particuliere belangen, wat gewoonlijk “corruptie” wordt genoemd.

Het ter discussie stellen van de organisatie van het openbare leven, de politiek, de democratie komt overal vandaan, vooral na de verkiezingen van 2020 in de VS, en neemt vaak zelfs technische aspecten aan. “Een ander resultaat (van de noodzakelijke veranderingen) zou moeten zijn dat het een einde maakt aan de pogingen om echte stemhervormingen in de VS te blokkeren. Het zou moeten betekenen dat er altijd meer slordige computergestuurde stemmachines zullen zijn zoals de Dominion en Smartmatic systemen die lobbyisten in 28 staten hebben verkocht, vaak met een royaal smeergeld…. Niets zal bepalen of in dit land alleen dwazen en schurken zich kandidaat zullen stellen voor hoge ambten, maar ze kunnen tenminste eerlijk worden gekozen” (James Howard Kunstler – Don’t look now, kunstler.com, 26.04.2021).

Maar er komt tegenwoordig geen einde aan de decadentie en ellende van de democratie. Het is helemaal niet duidelijk, hoewel het gemakkelijk te begrijpen is, hoe bijna alle politici, bijna alle volksvertegenwoordigers, en met hen de meeste overheidsfunctionarissen, werkeloos, wetteloos en goddeloos zijn. Toch zou het gemakkelijk te begrijpen moeten zijn dat de oligarchen en hun handlangers in de Verenigde Staten, Frankrijk en Roemenië hun politieke marionetten en hoge ambtenaren alleen kunnen kiezen uit mensen zonder sterke overtuigingen, die gewend zijn de wet te overtreden, die gechanteerd kunnen worden met hun eigen staat van dienst, mensen met een slechte opleiding, waardoor ze niet concurrerend zijn op de echte banenmarkt.

De inconsistentie en het gebrek aan verantwoording van de “democratische” stemming die ons de vertegenwoordigers van het volk geeft, houdt niet op bij de verkozenen. De kiezers dragen ook een verantwoordelijkheid. Laten we ook de “afwezigen” niet vergeten, want het absenteïsme neemt over de hele wereld toe. Als verkozen ambtenaren hun programma’s, de beloften die zij tijdens de campagne hebben gedaan, niet nakomen, worden zij op geen enkele manier gestraft. Zij zullen alleen “politiek” worden gesanctioneerd. Wat, natuurlijk, gewoon een slechte grap is. Het is een manier om de boeven buiten te krijgen om plaats te maken voor meer boeven. En van bovenaf. En de “kiezers”, de burgers, kunnen zich gemakkelijk verzoenen met deze slapstick-komedie en gaan zonder veel hoofdpijn of herinneringen naar de volgende verkiezingen.

Maar suggesties om de democratie te “repareren” komen ook van alle kanten. “Ik ben van mening dat politici de volledige verantwoordelijkheid op zich moeten nemen voor zowel hun woorden als hun daden, en dat deze verantwoordelijkheid moet worden afgedwongen via het bestuurs- en strafrecht. Politici moeten de persoonlijke en materiële verantwoordelijkheid op zich nemen voor alle beloften die zij tijdens de campagne doen, en het niet nakomen van die beloften moet worden behandeld als contractbreuk en criminele nalatigheid. […] Ik vind het onredelijk te verwachten dat een onverantwoordelijk en onbekwaam electoraat verantwoordelijke en bekwame politici kan kiezen” (Dmitry Orlov – “Mijn politieke credo”, cluborlov.blogspot.com, 8.05.2021).

Maar het zogenaamde “democratische” systeem is nog perverser. De stemming is geheim (met een hele ceremonie rond geheimhouding), en de geheimhouding zal meestal worden gehandhaafd voor de duur van de ambtstermijn van de slecht verkozen ambtenaar. Waarom is de stemming niet openbaar, open en met publieke verantwoording voor uw keuze? Waarom wordt degene die slecht, zelfingenomen (?) op een belabberde kandidaat heeft gestemd niet ter verantwoording geroepen, eventueel met concrete verantwoording? En de journalisten, sociologen en andere pluimstrijkers die een hele termijn voor hun favoriet hebben geblaft (we herinneren ons de “Băsescu intellectuelen” – ook wel “Băsescu steakers” genoemd – van Evenimentul zilei, Cotidianul of Revista 22 destijds), het uitstorten van leugens en drogredenen, aanvallen op de tegenstanders, enz…, zij hebben geen verantwoordelijkheid? Kunnen ze dat weer doen met de volgende “gekozen” Klaus Iohannis, bijvoorbeeld?

Democratie, zoals die sinds de Tweede Wereldoorlog in West-Europa onder Amerikaanse invloed wordt gepraktiseerd, lijkt meer op een narcose, en lijkt sterk op religie, zelfs op dogmatisme. Aan de andere kant van het IJzeren Gordijn was er de “volksdemocratie”, een eenpartijstelsel. De Verenigde Staten bouwden hun uitgestrekte imperium op en breidden het na 1989 uit tot Oost-Europa, waarbij zij vooral “democratie” exporteerden, een waarlijk mystiek product. Tot de recente Amerikaanse verkiezingen van 2020, betwist tussen Donald Trump-Joe Biden, met hun “vliegende” machines (Dominion, Scytle, Smartmatic, Hammer, Scorecard…), had het begrip democratie een religieuze kracht. Je kon niet de minste twijfel uiten omdat je automatisch werd weggezet als een “communist”,  een voorstander van de dictatuur. Pas in 2020 werd ontdekt dat stemmachines ook bij andere verkiezingen, in andere landen, werden gebruikt. Roemenië werd aangehaald (op de Scytle-kaart), en onlangs worden vraagtekens gezet bij de verkiezing van Macron in 2017 in Frankrijk.

De uitvinding van “stemmachines”, “soft”, werd in verband gebracht met 9/11, de aanslag op de twin towers, toen de 20e eeuw eindigde en het einde van de democratie in het Westen begon. Maar laten we niet vergeten dat andere methoden van stemmenvervalsing, van primitieve bedwelming van het electoraat (met opiniepeilingen, met talkshows, met interviews, met geld…), vooral van de minder of helemaal niet voorbereide kiezers, al sinds de donkere eeuwen en de democratische illusie worden gebruikt. Ion Iliescu werd na 1989 verschillende keren verkozen in Roemenië. Maar een ernstig onderzoek zou verrassende resultaten opleveren, zelfs in de grote huizen van de westerse democratieën.

Democratie kan niet volmaakt zijn omdat zij door mensen is gemaakt, maar wat als die prachtige democratie al een tijd niet meer bestaat, helemaal niet meer? Of, erger nog, is zij het tegendeel geworden van wat zij beweert te zijn – een oligarchie? Sparta beweert Athene te zijn, en Athene is het oligarchische Sparta geworden, verre van dat. Of, om in onze tijd te komen, de Verenigde Staten doen China naar de letter na, met zijn één partij. De Democratische Partij van Joe Biden, Hillary Clinton, Nancy Pelosi, Kamala Harris kan het bestaan van twee partijen niet aanvaarden en streeft ernaar de Republikeinse Partij buiten de wet te stellen.

Zal er in de toekomst nog iemand zijn die gelooft in democratie, zoals hij de afgelopen 70 jaar heeft gedaan? Als men zegt dat een dichter een man is die al zijn ambachten heeft vergeten, dan zien wij dat de democratische politici van vandaag, die vaak als “vakmensen” worden omschreven, meestal mensen zijn die nooit een vak hebben gehad. Wat zullen wij in de plaats stellen van de democratie, die van haar betekenis, van haar inhoud is ontdaan? De komende vijftig jaar zullen onvermijdelijk verschillende antwoorden opleveren: participerende democratie (zoals in Zwitserland), technocratie (Europese Unie), autocratie (zoals in Rusland), dictatuur of tirannie, militair of burgerlijk?

Het debat over democratie kan niet in een paar bladzijden worden afgerond. Men moet zien hoe de Britse, Franse en Amerikaanse keizerrijken, die in de metropool een echte democratie beoefenden, deze ook met propaganda in hun koloniën opeisten, door in feite hun satrapen, hun plaatselijke affidavieten op te leggen. Is democratie een luxe die alleen keizerrijken zich kunnen veroorloven? En, natuurlijk, alleen in het centrum? Maar dan is er het mysterie van India, de grootste democratie van de afgelopen 70 jaar, die pas is ontstaan nadat de Indiërs de Britse imperialisten hadden verdreven. De tragikomische pretenties van de Verenigde Staten om democratie te maken met het leger, met oorlog, zoals in Irak of Afghanistan, bijvoorbeeld, zijn al uitgebreid geanalyseerd.

Vertaler: rv

Oorspronkelijke tekst: https://flux.md/   

En Euro-Synergies (hautetfort.com)



Categorieën:Metapolitiek

Tags: , , , , , , , ,