Gotische kathedralen: tempel, woud en grot

Alejandro Linconao (2021)

Wie de grote Europese gotische kathedralen bezoekt, ervaart een ontmoeting met het heilige. In een fantasievolle selectie kunnen we de Italiaanse kathedraal van Milaan noemen, de Germaanse kathedraal van Keulen, de Spaanse kathedralen van Burgos en Leon, de Franse kathedralen van Reims, Notre Dame of Sainte-Chapelle. Deze prachtige gebouwen ontsnappen aan religieuze verdeeldheid en geven inhoud aan het goddelijke.

Deze nobele gebouwen, die zowel uit technisch vernuft als uit inspiratie zijn voortgekomen, rebelleren tegen de as van het moderne leven. Zij brengen de mens terug naar gezondere stadia waarin het heilige de mens omringde.

Alleen een zeer verward persoon kan in deze kathedralen de gebouwen van een bepaalde religie zien. Zoals iemand die bij een gedicht alleen de woorden waarneemt en het rijm en de schoonheid van de verzen laat ontsnappen. De gotische tempels die door het christendom, een exotisch en betrekkelijk nieuw geloof, zijn gebouwd, dateren van duizenden jaren geleden. Zij roepen de relatie op tussen de mens en het heilige.

Deze gebouwen, schitterende voorbeelden van techniek en kunst, liggen in het verlengde van andere die, misschien met minder raffinement, het heilige opriepen.

De kathedralen zijn de duidelijk Europese ontwikkeling van een universeel gevoel van nabijheid tot het goddelijke. Het heilige is hier en nu, in de grot, het bos of de tempel.

Het alomtegenwoordige goddelijke wordt op deze plaatsen afgebeeld en opgeroepen. Zij zijn de erfgenamen in het menselijk register van Stonehenge, de Externsteine of Machu Pichu. Zij zijn de verfijning van de ziggoeratten en de hoge plaatsen uit de Oudheid. De exotische koepels van de Yazidis worden verfijnd tot die van kathedralen.

Kathedralen, meestal gebouwd op millennia-oude heilige plaatsen, zijn plaatsen van contact met de millennia-oude drie-enige god, de Vedische drie-eenheid of de Capitoolse triade, ongeacht de benaming.

Elke kathedraal is een caleidoscoop, waar de kleuren van de glas-in-loodramen samenkomen in een spel van licht en schaduw. Midden op de dag roepen de bogen de uren van de schemering op en het grote volume bevrijdt van alle lasten. Het gedempte licht boezemt geen angst in voor de nacht, maar nodigt uit tot meditatie. De atmosfeer roept de grot op, het wordt intiem, het wordt een baarmoeder. En zoals in de archaïsche grotten van de cultus, verschijnt aan het einde van de reis het numineuze incarnaat, meestal in de vorm van de atavistische Maagd-moeder. Ook hier zijn namen overbodig. Vruchtbaarheid zal de naam aannemen van Ishtar, Cihuacóatl, de vruchtbare Párvati, Aphrodite of Miriam, Maria.

De kathedralen dragen in hun binnenste de buikholte van de millennia in de schoonheid van de wouden van stenen zuilen. De zuilen zijn precies dat, bomen, axis mundi waardoor alles gebeurt en waardoor het heilige zich opdringt.

Kathedralen zijn ommuringen waarin, op een zeer sierlijke centrale plaats, het Romeinse Lararium is geplaatst, tegenwoordig tabernakel genoemd. In moderne tempels die alles bewaren, buiten en binnen, de oude Egyptische Ankh, de Inca Chacana, de Mapuche Wuñelfe, de Romeinse Tirso en Lábaro, het Kruis. Het kruisvormige hout, de heilige boom die oproept en beschermt, het goddelijke kanaliseert en uitdrukt. Deze granieten juwelen wekken de zintuigen op voor wat we vergeten zijn waar te nemen. Omdat de goden niet hebben gezwegen en de stenen niet hebben opgehouden de stroom van het heilige te zingen. Het enige wat de mens hoeft te doen is wakker worden voor de tempel, het bos en de grot en luisteren naar het ruisen van het heilige.

Vertaling: OvM

Oorspronkleijke tekst: https://grupominerva.com.ar/…/alejandro_linconao-las…/



Categorieën:Identiteit

Tags: , ,

1 reply

Trackbacks

  1. Gotische Kathedralen: Tempel, Wald und Höhle – Asociación Minerva