Waarom houdt links van de “lockdown”?

Marco Malaguti (2021)

Van de Verenigde Staten tot Italië, van Duitsland tot Spanje, overal is links de “partij van de lockdown” geweest. Dit is vreemd voor degenen die in de afgelopen vijftig jaar van het vrije verkeer en “verboden te verbieden” hun paradepaardjes hebben gemaakt. Is daar een reden voor of is het echt een toevalstreffer?

Bij het begin van de pandemie dachten wij dat de strenge maatregelen die de Chinese autoriteiten hadden genomen om besmettingen in te dammen (totaal huisarrest, avondklok, door de overheid gesloten horeca, enz. Maar zoals zo vaak gebeurt, heeft de realiteit de fantasie ingehaald, en de situatie in ons land is welbekend. Een van de weinige elementen van zekerheid, die ook voorbestemd was om te worden weggevaagd, was echter dat de gehele progressieve goegemeente, die vrijheid en mobiliteit tot haar strijdvlag had gemaakt, fel verzet zou hebben geboden tegen de dwangmaatregelen van de regering Conte Bis (Italië, nota van de vertaler).

In feite leken de prodromen van de pandemie de eerder gehoorde vooroordelen juist te bewijzen: Matteo Salvini was van plan niets minder dan de kinderen die uit China kwamen in quarantaine te plaatsen. Een schandaal dat enkel van de ergste soevereinist en racistisch rechts kon komen! Buitenlandse kinderen thuis houden om gezondheidsredenen? Waanzin! De grenzen sluiten? Geen schijn van kans. Open de havens (en luchthavens), laten we de Chinezen omarmen. Je zult huiveren, en tegelijkertijd lachen, als je tussen januari en februari 2020 door een van de kranten bladert die in de kiosken liggen. Tussen een Nicola Zingaretti die een aperitief neemt in een verlaten Milaan en een Corrado Formigli die live op prime time een nem verslindt op La 7, was er geen twijfel mogelijk: de bakens van postmodern links waren nog steeds dezelfde, vrijheid van verkeer tegen elke prijs, verboden te verbieden, afschaffing van grenzen, permanente Erasmus-uitwisselingen als levensstijl. Het duurde maar enkele maanden voordat dit paradigma volledig was omgedraaid. Dezelfde progressieven staan nu in het het diametraal tegenovergestelde kamp. Niet alleen hebben degenen die vroeger alle grenzen wilden afbreken, deze nu opnieuw ingesteld, zelfs tussen regio’s en gemeenten, een omstandigheid waarvan wij dachten dat wij die reeds aan het einde van de Middeleeuwen hadden overwonnen, maar zij hebben zelfs van “huisarrest” hun eigen kruistocht voor de beschaving gemaakt.

De strijd tegen het wilde nachtleven, die ooit het domein was van het meer reactionaire en veiligheidsbewuste rechts, is het voorrecht geworden van links, dat zijn electorale fortuin had gebouwd op laksheid tegenover stedelijk verval, panden vol drugsverslaafden, universitaire enclaves en stedelijke anarchie. Van voorvechter van de vrijheid, koppig levend tegen alle regels van de onverdraagzame, reactionaire burgerlijke maatschappij, is de jongere die op zoek is naar vertier volksvijand nummer één geworden. Daartoe hebben zij zich gebaseerd op de meest afgezaagde retoriek van het ergste bureaucratische en antiburgerlijke links uit de donkerste “donkere eeuwen”: de jongere die zich amuseert is niet langer een “nieuwe partizaan” maar een broodjes etende, lompe, bijna zeker welgestelde (en dus van nature kwaadaardige) slons die zich alleen met zijn eigen zaken wil bemoeien terwijl de bejaarden, gisteren nog de levende en gehate kampioenen van het ergste populistische en eurosceptische rechts, verstikt door het virus sterven in overbevolkte ziekenhuisafdelingen. Zelfs de nomade, meesterlijk geïllustreerd door de Erasmus-student, is in een mum van tijd gedemoniseerd: vaarwel aan Europa voor rugzakreizen, Interrail-bonnen en Ryanair-pelgrimstochten. Nu is het beter om niet meer dan één keer per week van huis te gaan, en nog beter als je uitgerust bent met de vriendelijke status-tracking app genaamd Immuni. Vandaag de dag is de reiziger een ”onverantwoordelijke”, de reiziger is een ”gemene hedonist” geworden, een geldverslindende zonderling.  De expat die, na een jaar semi-slavenarbeid in het Verenigd Koninkrijk, tijdens de vakantie een paar dagen naar huis zou willen, is een publieke vijand, een ultra-conservatief gehecht aan het oude Italië van de kleine steden en de ”amorele gehechtheid aan de familie”. Blijf in je krappe studio in Bristol. Greta en de milieuactivisten zullen je dankbaar zijn. Wat de immigranten betreft die op doortocht zijn tussen Libië en de Siciliaanse kust op gammele schuiten, en die altijd alle sanitaire protocollen zijn vergeten, hoefde je alleen maar op te houden over hen te praten, want zij protesteren niet, zij verschijnen niet in klaslokalen voor afstandsonderwijs, zij klagen niet in radioprogramma’s, zij coördineren niet om te protesteren. Hen negeren en hun verhalen, die ons ooit zo dierbaar waren, tot zwijgen brengen, is minder moeilijk geweest dan we dachten. Het is beter om over de verpleegsters te praten.

Maar hoe was dit alles mogelijk? Hoe was deze metamorfose mogelijk, waarschijnlijk de snelste ooit in ons veranderlijke en veranderlijke politieke landschap? Let wel, de nieuwigheid betreft niet alleen Italië : in Duitsland zijn de groenen en de linkerzijde de vurigste verdedigers van de opsluiting tot het einde toe, en er is geen betoging tegen de sluitingen die niet gepaard gaat met een parallelle mobilisatie van anti-fascistische collectieven tegen de “covid-negationisten”. Hetzelfde zagen we in Spanje, waar “lockdownisme” de Iberische linkervleugel een verpletterende nederlaag kostte in Madrid, die onder meer een einde maakte aan de glansrijke politieke carrière van Podemos-leider Pablo Iglesias. Om nog maar te zwijgen van de Verenigde Staten, waar covid-gerelateerde paranoia de troefkaart was die Joe Biden naar de overwinning leidde op de “ontkenner” Donald Trump. De reden voor de ziedende passie van links voor opsluiting ligt dus stroomopwaarts van alle lokale of nationale overwegingen.

De kunstmatigheid van de door een zeker radicaal links opgeworpen grens tussen rode (of “authentieke”) linksen en zogenaamde paars-linksen is voor iedereen zichtbaar. Postmodern westers links gaat hand in hand met de meest brute maoïstische repressiepraktijk in de Volksrepubliek China.

In de materialistische, atheïstische en in wezen anarchistische visie die deze twee stromingen verenigt, is de natuur volledig ontdaan van elke connotatie van voorzienigheid, of zelfs van elk immanent organicisme. De natuur, die niet langer de schepping is, maar een louter vormloze verzameling atomaire elementen, onverschillig gegroepeerd in bezielde en onbezielde voorwerpen, wordt voorgesteld als een generiek rijk van Chaos. Het leven is slechts een sluier van schimmel op een rotsachtige planeet genaamd Aarde. Het is dus de taak van de mens, gewapend met de criteria van de rede, om het te normaliseren, het te ordenen voor een hoger historisch doel. De mens is niet de agent van de orde, de mens is de orde. Als de mens de voorzienigheid wordt, volgt daaruit het logische axioma dat alles, als het door de mens wordt verlaten, ophoudt behouden te worden. Vandaar de obsessieve manie voor het milieu (waarbij de mens dubbelzinnig zowel het probleem als het antwoord is) en voor het naakte biologische leven, waarbij men doet alsof men niet ziet hoe de mens altijd pandemieën van allerlei aard heeft overleefd. In de progressieve visie moet alles genormaliseerd worden, anders zullen ongelijkheid, lijden en uiteindelijk wanorde zich verspreiden. Vanuit dit gezichtspunt is de natuur een mestvaalt, een purulente zwerm biologische etter, een wond in het lichaam van de Leegte, zoals Georg Büchner het definieerde. Inperking is niets anders dan de kwintessens van het progressivisme verheven tot een sociale context.

Niets bevredigt de progressieve politicus meer dan een samenleving die zichzelf niet meer op natuurlijke wijze regelt, maar automatisch de bevelen van de gebruiker opvolgt, als ware zij een elektrisch apparaat. Wel een Lockdown, geen lockdown. Gele zone, rode zone, gele zone, rode zone. Ken je het plezier en het gevoel van almacht dat je als kind voelt als je het licht herhaaldelijk aan en uit doet? Nu hebben we het over hetzelfde. Jammer genoeg, zoals ouders ons altijd waarschuwden, brandt de lamp door. Daar gaat het om, het besef plastische macht te hebben over de werkelijkheid, in staat te zijn een menigte als één te laten paraderen, wat altijd de natte droom is geweest van alle collectivisme, of het nu nationalistisch of egalitair is. De geschiedenis regeert immers altijd, en er zijn geen archeologen voor nodig om aan te tonen dat de communistische en socialistische regimes uit het verleden, maar ook uit het heden, nooit de beste vrienden zijn geweest van de vrijheid van beweging en vermaak. Tussen de poëtisch omgedoopte antifascistische beschermingsmuren, de goelags, de gesloten steden, de gedwongen ontvolking en herbevolking van hele regio’s in de Sovjet-Unie, China, Cambodja en Oost-Europa, hebben regimes die streefden naar de grootst mogelijke vrijheid van het volk, ruimschoots laten zien wat zij onder vrijheid verstonden. Natuurlijk was er in die dagen ook geen gebrek aan mopperaars, maar werd de verantwoordelijkheid voor het lijden in e schoenen geschoven van de saboteurs wier losbandigheid de stralende komst van de communistische samenleving alleen maar sine die vertraagde? Ook toen al was er geen gebrek aan interne vijanden: onder de dissidenten, de geestelijken, de “asocialen”, de kruimeldieven, de hedonisten en de generieke “verraders” was er keuze zat, en als u denkt dat ik overdrijf, kijk dan eens naar de ideologische achtergrond en de geopolitieke sympathieën van degenen die vandaag de dag in Italië koste wat het kost opsluiting steunen.

En dit alles terwijl ze zwijgen over de neo-stalinistische praktijk van het liquideren van zogenaamde klassevijanden. Waar de NKVD niet meer kan komen, is het bevel van een regionale president voldoende. Heeft u een BTW-nummer? Bent u geen werknemer (vooral van de staat)? Dan gaat uw zaak dicht. Maakt niet uit wat. Zelfs als je uitgehongerd bent. Trouwens, we weten waar de sympathie van deze winkeliers heengaat. Als de revolutie zich nog niet heeft gemanifesteerd in de superstructurele lagen van de samenleving, is er niets beters dan onmiddellijk aan de basis in te grijpen, door in te grijpen in de zogenaamde economische basis. Je hoeft geen politicoloog te zijn om te begrijpen dat, voor degenen die van proletariërs en uitkeringstrekkers hun sociale basis maken, hun verdwijning een tragedie zou zijn. Integendeel, het is beter dat de proletariërs altijd talrijker zijn, en dit, zo zijn wij het eens, heeft het communisme altijd weten te bereiken op alle plaatsen waar het aan de macht heeft kunnen komen. De 50 jaar oude propaganda over individuele vrijheden is een kolossaal paard van Troje gebleken, ontworpen om de verdediging van de zogenaamde “burgerlijke maatschappij” te ondermijnen, precies zoals Karl Marx ons er altijd aan herinnerde, dat je niet naar het socialisme gaat tenzij het kapitalisme eerst zijn beloop heeft gehad, zodat zogenaamd paars-links zijn einddoel nooit uit het oog verloor. Voorvechters van burgerrechten? Individuele rechten? Laat ze naar China gaan, uiteraard met masker. Lenin had het over nuttige idioten.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: www.progettoprometeo.it/perche-la-sinistra-ama-il-lockdown/   



Categorieën:Geen categorie, totalitarisme

Tags: , , , , ,