Mensenrechten vs het Avondland

Marcello Veneziani (2021)

Maar wat staat er op het spel met de wet op de homotransfobie, de open deuren voor migranten, de verdediging van de grenzen, het soevereiniteitsbeginsel, de politieke correctheid, de cancel cultuur, de relaties met moslims, zwarten en Chinezen? De beschaving staat op het spel. Of zo u wilt, het is het spel tussen mensenrechten en beschaving.

Ooit waren er links en rechts, conservatieven en progressieven, nationalisten en internationalisten. Of zo u wilt, fascisten en antifascisten, communisten en anticommunisten. Hoe zijn vandaag de dag, in het wereldwijde tijdperk van de pandemie en van de regering van nationale eenheid onder leiding van een superpartijentechnicus, de politieke opvattingen en de burgerlijke overtuigingen verdeeld? De bovengenoemde categorieën, hoewel nog steeds in gebruik, zijn versleten door tijd en misbruik; zij verliezen hun kracht door de vele variaties, veranderde contexten, en polemische en residuele toepassingen waarin zij worden gebruikt. Zij zijn niet langer in staat om de huidige realiteit en de verschillen weer te geven. Waarover zijn Italianen, Europeanen, westerlingen vandaag echt verdeeld, wat zijn de meest relevante gevoelige kwesties?

In de eerste plaats de thema’s van de biopolitiek, dat wil zeggen de gebieden die betrekking hebben op leven en dood, geboorte en geslacht, het geboortecijfer, adopties en draagmoeders, homoseksuele verbintenissen en gezinnen, het recht op leven of abortus, identiteitsveranderingen en transhumanisme, rechten van dieren, gebruiken, drugs. Ten tweede zijn zij rechtstreeks van invloed op “beschermde” categorieën, omdat zij door de bestaande wetten en gebruiken niet voldoende worden beschermd: vrouwen, migranten, zwarten, homoseksuelen, transgenders, Roma, religieuze minderheden. Ten derde hebben zij betrekking op het collectieve historische geheugen, identiteiten, het religieuze erfgoed van volkeren, tradities, gebruiken en hun verwerping, klassieken en hun uitwissing, de kunsten en de censuur, toponymie, monumenten, festivals en wereldkranten, het verleden en zijn ontkenning. Dit zijn de kwesties die de meeste verdeeldheid zaaien op politiek, burgerlijk of op het vlak van iddeën, naast contingentele, gezondheids- of economische kwesties. De beschaving staat op het spel, bedreigd van binnen en van buiten. Alle kwesties die door de huidige regering als “splijtzwam” zijn bestempeld (de Zan-wet, de migrantenkwestie, ius soli) zijn terug te voeren op dit dualisme.

De bovengenoemde oude etiketten volstaan niet meer, en degenen die zich verzetten tegen de voorschriften van de neo-conformisten kunnen ook niet meer op een manicheïstische en denigrerende manier worden weggezet, alsof het zou gaan om een uitdaging tussen mensenrechten en racisme (plus diverse fobieën). In plaats daarvan is er enerzijds het gemeenschappelijk gevoel van het volk, gevormd in de loop der tijd en generaties, en anderzijds de nieuwe canon van correctheid, opgelegd door de heersende klassen. Met andere woorden, de oude vooroordelen van het volk tegenover de nieuwe ideologische vooroordelen.

Laten wij de twee tegengestelde lijnen zo indelen dat zij elkaar respecteren : enerzijds is er de zorg voor de rechten van de mens, anderzijds is er de verdediging van de beschaving in gevaar. Dat wil zeggen dat enerzijds de hoekstenen van de beschaving – het gezin, de religieuze betekenis, de gemeenschapsbanden, de traditie, de symbolen, het patriottisme – op het spel staan, en anderzijds de verwerving van nieuwe burger-, wereld-, gender- en minderheidsrechten. Inclusief het recht om iemands gelaatstrekken, geslacht en burgerschap te veranderen.

De bitterste conflicten gaan in feite over racisme, sexisme, kolonialisme, suprematisme, islamofobie, xenofobie, homofobie, maar het zijn variaties op hetzelfde thema: beschaving of wereldwijde mensenrechten.

Verdediging van de beschaving betekent bescherming van identiteiten, nationale soevereiniteit, christendom, traditionele culturen. Bevordering van de mensenrechten betekent daarentegen ondersteuning van de wereldwijde emancipatie van individuen en volkeren vanuit hun cultuur, geschiedenis en tradities, maar ook vanuit hun aard en verschillen.

Hij die de beschaving verdedigt, houdt van de gemeenschap, te beginnen met degenen die het dichtst bij hem staan. Hij die de mensenrechten verdedigt, bemint de wereld, te beginnen met de meest afgelegen mensen. Hij die de beschaving verdedigt, erkent rechten in relatie tot plichten en uit natuurlijke rechten; hij respecteert het verleden, het heden en de toekomst en beschouwt bepaalde grondslagen als tijdloos. Zij die opkomen voor de mensenrechten plaatsen zichzelf in het perspectief van het mondiale heden en steunen verandering. Zij die de beschaving verdedigen willen de verschillen beschermen tegen wereldwijde homogenisering en radicaal reductionisme. Degenen die de mondiale samenleving verdedigen, willen de verschillen resetten en bepaalde diversiteiten op een bepaalde manier beschermen.

Het verdedigen van de beschaving betekent niet de klok terugdraaien en oorlog, mannelijke suprematie, slavernij, klasse- of rassenhaat verheerlijken. Het betekent het erfgoed van beschaving, tradities en symbolen aanvaarden, zonder ze mechanisch opnieuw in archaïsche vormen te gieten; het betekent het verleden niet beoordelen door de lens van het heden, de geschiedenis niet beoordelen of uitwissen omdat ze verschilt van de huidige sensibiliteit, maar de geschiedenis erkennen zoals ze is en dan met realisme onderscheid maken tussen wat leeft en wat dood is, tussen wat nog geldig is en wat voorbij is; zonder het historische niveau te verwarren met het gerechtelijke niveau en het gerechtelijke niveau met het morele en ideologische niveau.

De politieke en sociale strijd draait om deze tegenstellingen. De blanke, hetero, christelijke man, kind en ouder wordt een gigantisch schuldgevoel over beschaving van het Avondland ingelepeld. Alles wordt in de smeltkroes van de nieuwe conformiteit gegooid: van geschiedenis tot gender, van cultuur tot strips. Het is merkwaardig dat veel overtuigde pro-Europeanen in feite aan eurofobie lijden: zij haten hun eigen beschaving en berechten haar continu.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: https://www.ariannaeditrice.it/ en http://euro-synergies.hautetfort.com/



Categorieën:Identiteit

Tags: , , ,