Geostrategische controle over de aanleg van een nieuwe energiecorridor

Pooya Mirzaei (2021)

Energie is zowel een last als een hefboom geworden om de internationale betrekkingen en de geopolitiek te beïnvloeden. Als gevolg daarvan is de continuïteit van de energievoorziening in de hele wereld van vitaal en belangrijk belang, hetgeen vaak heeft geleid tot de noodconstructie van een strategische en tactische energiecorridor of -doorgang als middel om de veiligheid te waarborgen.

Energie is een van de belangrijkste motoren voor de economische ontwikkeling van de wereld. De wereldwijde wedloop naar ontwikkeling heeft geleid tot instabiliteit en onevenwichtigheden in vraag en aanbod van energie. Daarom vereist de toegankelijkheid van elke energiebron, op het niveau van de naties, een noodaanpak op mondiaal niveau. Het bepaalt namelijk het vermogen van een land om invloed uit te oefenen op wereldwijde economische tendensen, geopolitiek en internationale betrekkingen.

Het grootste probleem met energiecorridors is dat ze niet worden ondersteund door een specifieke visie of een specifiek concept. Vele denkers hebben hun eigen ideeën en concepten voorgesteld om te verduidelijken wat een energiecorridor is. James McPherson (2013) definieerde het concept van een “energiecorridor” [1] in North Dakota als een corridor die olie, aardgas, elektriciteit en water kan transporteren vanuit gebieden in het westen van North Dakota. Volgens de Global Energy Analysis (BP, 2018) omvat energie de volgende elementen: elektriciteit, aardgas, steenkool en ruwe olie.

Daarom kan een energiecorridor worden omschreven als een doorgang die een of meer routes tussen twee punten omvat; het vervoer van olie, gas, elektriciteit en steenkool vindt dan plaats via een directe verbinding met het gebied van energievoorziening en -verbruik. Duma et al. (2003) gingen uit van een ruimtelijke benadering en definieerden een vervoerscorridor als een geografisch gebied tussen twee punten, dat verschillende centra met elkaar verbindt en de verplaatsing van mensen en tijd mogelijk maakt. Een corridor bestaat uit een of meer routes die centra van economische activiteit met elkaar verbinden. Deze routes bestaan uit verschillende dimensionale niveaus, maar hebben een gemeenschappelijk transmissiepunt dat verbonden is met hetzelfde eindpunt (definitie van de Wereldbank 2015).

Volgens Meltem en BasKan (2011) zou de energiecorridor tussen de Kaukasus, Centraal-Azië en de Europese Unie (EU) de afhankelijkheid van de EU van Rusland voor de energiezekerheid kunnen verminderen, wat een belangrijk voordeel zou zijn voor de EU. Volgens de Europese Commissie (2006) kan de energiecorridor tussen de Kaukasus, Centraal-Azië en de EU, Turkije helpen zijn potentieel om een belangrijk doorvoercentrum voor energie te worden, volledig te benutten. Volgens Fazilov en Chen (2013), Higashi (2009), Kulkarni en Nathan (2016) voorziet de energiecorridor Centraal-Azië/China in het grootste deel van China’s gasimportbehoeften en heeft deze corridor ook een gediversifieerde energie-exportstrategie naar Centraal-Azië.

Kubicek (2013) analyseerde de strategische doelen van de belangrijkste deelnemers aan de Kaspische energiecorridor: ”Het doel van Rusland is om zijn dominantie te behouden, het doel van de Verenigde Staten is om te diversifiëren, het doel van China is om zijn positie te bereiken, en de leden van de Europese Unie willen graag hun energiebronnen diversifiëren omdat ze nu bijna geen vertrouwen meer hebben in hun huidige bronnen, hoewel ze de facto 30% van de olie en het gas van Rusland bezitten.” Kortom, de energiecorridor speelt een belangrijke rol bij de verwezenlijking van de strategische energiedoelstellingen van de landen die in de nabijheid ervan liggen.

Iran bezet de belangrijke Midden-Oosten route. Met andere woorden, Iran is de vitale steunpijler van de regio, die waarschijnlijk een handige route zal openen voor het Euraziatische zeeverkeer en als brug zal dienen tussen de oliegebieden van het Midden-Oosten en Centraal-Azië. Iran is een land dat rijk is aan olie- en gasvoorraden.

De Straat van Hormuz, die de belangrijkste doorgang of corridor voor de invoer van olie en gas in de West-Aziatische regio vormt, wordt door Iran gecontroleerd. Volgens Zhang (2007) probeert Iran de economische barrière en het politieke isolement die het Westen het land heeft opgelegd, te doorbreken door een grensoverschrijdende energiecorridor te creëren om zijn energie-export te diversifiëren en zijn veiligheid te waarborgen.

Volgens de analyse van Chen (2009) is China de grootste verbruiker en importeur van ruwe energie ter wereld (Cao en Bluth, 2013; EIA, 2014; BP, 2018). Verdere internationale samenwerking op energiegebied, de totstandbrenging van nieuwe energiecorridors en aanvoerroutes, en de diversificatie van energiecorridors en energie-importgebieden zijn de nieuwe overwegingen van China’s energie- en strategische veiligheid.

(Office of the Economic and Trade Advisor, 2014). Pakistan, dat in het noorden grenst aan het Midden-Oosten en Centraal-Azië, en in het oosten aan India en China, beschikt over verschillende belangrijke zeeroutes van Afrika, Europa, via de Rode Zee, de Straat van Hormuz en de Perzische Golf, naar het gebied Azië-Stille Oceaan, die alle langs de zuidkust van Pakistan lopen. In die zin is Pakistan een land op de “energiecorridor-route”.

Zijn energiereserves zijn echter uitgeput en het hoopt spoedig toegang te krijgen tot olie- en gaspijpleidingen uit de Perzische Golf, West-Azië en Centraal-Azië om zijn precaire nationale energieprobleem te verlichten. Maar de druk om een energiecorridor te bouwen om de binnenlandse energie te versterken is groot, en dus moet Pakistan internationale samenwerking zoeken in de energiesector.

Volgens de perceptie van Cetin en Oguz (2007a; 2007b) heeft Turkije geen energie en is het voor zijn aardgasverbruik afhankelijk van invoer.

Maar Turkije is een strategische bestemmingen tegelijkertijd een van de grootste energieverbruikers ter wereld is. Turkije is het verbindingspunt tussen Europa en de energierijke landen van Centraal-Azië en het Midden-Oosten. Daarom wil Turkije fungeren als een energieknooppunt dat past bij de geopolitieke structuur van de regio (Correlje & Van der Linden, 2006). Bevordering van de diversificatie van energiebronnen en inspanningen om energiepolen/hubs [2] te creëren zijn belangrijke strategische doelstellingen voor Turkije.

Uit de analyse blijkt dat de energiecorridor China-Pakistan-Iran-Turkije een strategische energiecorridor of doorgangsweg is die vier landen met elkaar verbindt en dat de totstandbrenging van deze corridor in overeenstemming is met de energie- en strategische doelstellingen van de landen rond de corridor. China is dus zowel een importeur als een consument van energie. Pakistan is niet alleen een energie-importeur en -consument, maar ook een energiedoorvoerland.

Iran is zowel een energieleverancier als een doorvoerland voor Pakistan en Turkije; laatstgenoemd land is een energie-importeur en een doorvoerland voor de Europese Unie. Ook kan worden afgeleid dat de aanleg van de energiecorridor in overeenstemming is met de strategische energiedoelstellingen van sommige landen in het Midden-Oosten (China, Pakistan, Iran en Turkije). Maar zelfs met de aanleg van de corridor zijn er zwakke punten en risico’s, maar de vooruitzichten blijven interessant. De landen in deze corridor moeten hun samenwerking versterken op het gebied van politieke communicatie, onderlinge connectiviteit, energie, systemen en veiligheid.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: https://www.geopolitica.ru/it/

Voetnoten

[1] https://ilfarosulmondo.it/geostrategic-scrutiny-construct…

[2] https://pejournal.online/getting-east-mediterranean-energ… Origin



Categorieën:Geopolitiek

Tags: , , , ,