Biden vs Poetin? Een Pools perspectief

Konrad Rękas (2021)

In de geschiedenis van de diplomatie en de geopolitiek is het begrip “de laatste Chinese waarschuwing” welbekend. Laten we niet vergeten dat dit een zeer dreigende uitspraak was van  vertegenwoordigers van de maoïstische autoriteiten van de Volksrepubliek China die de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten bedreigde en met een wereldoorlog aan toe. De eerste keer dat de Volksrepubliek dergelijke dreigementen uitte, ging er een ware golf van angst doorheen de wereld. Met de volgende laatste waarschuwing bleef de wereld uiteindelijk onverschillig. En na de volgende laatste waarschuwingen werden de tirades van Mao al helemaal niet meer ernstig opgenomen.

Yamal-pijpleiding

De huidige dreigementen en beschuldigingen van Joe Biden aan het adres van Rusland en president Vladimir Poetin zij  in wezen niet anders. Want hoe moeten zij “boeten” voor sommige van de “verschrikkelijke misdaden” die het Amerikaanse establishment afgeschilderd heeft?  Heeft dat establishment niet al talloze keren aangekondigd dat het Rusland op de knieën krijgen. En dan?

En zoals gewoonlijk is er niet alleen niets van dat alles gebeurd, maar is Rusland sterker uit het tot dusver gevoerde sanctiebeleid tevoorschijn gekomen. In feite heeft het zich gesterkt gevoeld in de overtuiging van zijn eigen kracht en vooral van zijn zelfvoorziening – en bovendien heeft het nieuwe bondgenoten gekregen en zijn internationale autoriteit versterkt. Evenmin mogen we de enorme kosten vergeten die het sanctiebeleid met zich heeft meegebracht… voor de Europese staten die het ondanks alles in stand houden. In de voorste gelederen van de landen die schade ondervinden van de zinloze handelsoorlog tegen Rusland – bevindt zich Polen, dat vóór 2014 moeizaam maar doeltreffend zijn handelsbetrekkingen had heropgebouwd en zijn investeringen in het oosten een nieuwe impuls heeft gegeven, en dat dit alles de afgelopen zeven jaar heeft verkwanseld, tot groot nadeel van de Poolse economie.

Europa’s belang

Dit alles zou niet alleen een les moeten zijn voor de Europeanen die steeds minder bereid zijn achter de Amerikaanse tank aan te lopen en die hun eigen belang voor ogen houden. Reken op ons – en op de handel met Rusland, niet op Amerika, dat alleen maar neemt en eist. Een politieke ommekeer en een diplomatieke reset zijn natuurlijk altijd mogelijk, maar de vraag is in hoeverre – dat wil zeggen, voor wie – zij gunstig zullen zijn. Of, preciezer gezegd, of het voor beide partijen gunstig zal zijn. Het opleggen van het Amerikaanse dictaat aan Rusland, zoals aan Oekraïne of aan de Baltische microstaten, is onmogelijk. Voorlopig blijven de fantasieën van de Amerikaanse haviken niet meer dan dat. Niemand kan ernstig hopen de Krim opnieuw op Rusland te veroveren. En dan is er Nord Stream 2: dit is een absoluut strategisch en vitaal project, in de eerste plaats voor Duitsland en onrechtstreeks voor geheel Europa. Laten we wel wezen: Duitsland, dat zelf geen gas produceert, is nu al een van de grootste herverdelers van gas, met een volume van 30 miljard kubieke meter per jaar. Dankzij Nord Stream 2 zal Duitsland 55 miljard kubieke meter extra gas krijgen. En dit alles in een context van een snelle kernuitstap en een iets tragere uitstap uit de steenkoolenergie (hoewel zij officieel het tegendeel beweren). En dit alles in naam van de slogan “100% energie uit hernieuwbare bronnen”, waarin niemand gelooft en die uiteindelijk in diskrediet is gebracht tijdens voorbije winter? Duitsland bouwt zijn eigen energie-industrie (de zogenaamde Energiewende) en daarmee de Europese energie-industrie op gas. Op Russisch gas, zou ik kunnen toevoegen. Dus, om NS2 te stoppen, moet Biden Berlijn bombarderen in plaats van Moskou. En de economie van de VS kan zich zeker niet veroorloven ten strijde te trekken tegen Rusland, Europa, en bovendien tegen China.

De Poolse belangen

Het is echter duidelijk dat het Amerikaanse militair-industriële complex nog steeds vrijwilligers in reserve heeft, die maar al te graag een koude oorlog met Rusland om zouden in een “hete” oorlog. De Verenigde Staten, geconfronteerd met een onzeker Europa en met de globale macht van China, verkeren niet in een positie om een grootschalig conflict uit te vechten. Maar wat als er een paar pionnen worden opgeofferd, een afleiding die het Kremlin bezig houden en de escalatie van het conflict rechtvaardigt om de trouweloze maar angstige Europeanen te disciplineren. Waarom niet Litouwen, Letland, Oekraïne en… Polen? Als wij allemaal onze economische belangen, onze nationale soevereiniteit en een bepaalde geopolitieke positie al hebben opgeofferd – wat voor extra kwaad zou het dan kunnen als wij rechtstreeks het leven van onze eigen landgenoten op het spel zetten? Zou het niet mooi zijn om te sterven enkel opdat de wereld niet meer zou spotten met een struikelende  Amerikaanse bejaarde?

Het loont de moete even naar de feiten voordat we de agenda van de VS volgen en ons weer op Moskou storten. Strategisch gezien vormt het moderne Amerika niet eens een bedreiging voor de groeiende macht van China, hoewel het tactisch gezien nog steeds in staat is om verschillende ongemakken te veroorzaken, vooral voor het in wezen naar binnen gekeerde Rusland. Maar zelfs als de VS hun tv-oorlogen niet winnen, kan Polen ze nog verliezen. En dan is het niet de schuld van Poetin of zelfs van Biden, maar, zoals gewoonlijk, van ons en van ons alleen.

De Yamal-pijpleiding loopt door Polen en brengt aardgas uit de Arctische gebieden rond Nieuw-Zeeland.

Zelfs als we de Duitsers, onze rechtstreekse economische opzichters en eigenaars, nader bekijken, is dat onze belangen veel meer baat hebben bij een versterking van de Europees-Russische en Europees-Chinese samenwerking dan aan orders van Washington. Ons energiesysteem, evenals ons industrieel potentieel, is immers geschikt voor een mix van steenkool en gas. Polen en niet Duitsland heeft het meeste baat bij een energievoorziening waarin Rusland een partner is. Aangezien een dergelijke optie helaas verworpen wordt door degenen die namens Polen optreden, zouden wij op zijn minst ons eigen geopolitieke en geo-economische belang moeten nastreven boven het sinistere alternatief van een man die geen trappen meer kan opklimmen maar urbi et orbi belooft om Rusland te verslaan. De keuze tussen Biden en Poetin is ondergeschikt aan de keuze voor een sterk, soeverein en economisch welvarend Polen als een belangrijke entiteit op het Euraziatische continent.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: https://xportal.pl/                 

https://euro-synergies.hautetfort.com



Categorieën:Geopolitiek

Tags: , , , , , ,