Blinken kan banden EU-China niet verbreken

Andrew Korybko (2021)

De voortdurende verbetering van de betrekkingen tussen China en de EU is onomkeerbaar omdat zij de drijvende kracht van de geschiedenis belichaamt, vooral met het oog op de onvermijdelijke integratie van het Euraziatische supercontinent als gevolg van de opkomende multipolaire wereldorde.

China en de EU zijn economisch complementaire partners en even rijke beschavingen die hun tot dusver ongekende samenwerking op natuurlijke wijze uitbreiden via het in december jl. gesloten EU-China-investeringsverdrag. Dit verdrag stelt hen in staat hun economieën nauwer aan elkaar te koppelen en te streven naar wederzijds voordelige resultaten door middel van hun gedeelde filosofie van “win-win”. Niettemin heeft Amerika agressief geprobeerd hun bilaterale banden te verbreken uit hegemoniale jaloezie, boos dat het scenario waar de transatlantische partners voor kozen, namelijk van vazalstaten te evolueren naar onafhankelijke spelers in de internationale betrekkingen, werkelijkheid wordt.

Dit blijkt uit de reis van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Blinken vorige week naar de landen van het Atlantisch blok, waar hij probeerde de 27 lidstaten van de EU tegen de Volksrepubliek China op te zetten. De heropleving van deze inter-Atlantische dialoog, die voordien onder de vorige regering-Trump werd bevroren, is alleen maar bedoeld om de inspanningen van de VS te bevorderen om een wig te drijven tussen de EU en China. De doorstart werd voorafgegaan door het opleggen door Brussel van de eerste sancties tegen Peking in meer dan 30 jaar, na druk vanuit Washington om de EU te laten meegaan in de lijn van de Amerikaanse propaganda, die vooralsnog vooral gericht is op (oor China ontkende) beschuldigingen van mensenrechtenschendingen in Xinjiang.

De Volksrepubliek reageerde onmiddellijk op symmetrische wijze, geheel in overeenstemming met haar rechten krachtens het internationale recht, om te laten zien dat geen enkele provocatie ooit onbeantwoord zal blijven, maar dat Peking evenmin van plan is de zaken met Brussel te laten escaleren. Beide gebaren zijn vooral symbolisch, maar zij zijn een verontrustend teken dat Washington tracht zijn hegemoniale invloed op de EU volledig te herwinnen. De 27 leden van de Europese Unie moeten dus op hun hoede zijn voor hun historische trans-Atlantische partner, die hun belangen helemaal niet voor ogen heeft.

De voortdurende verbetering van de betrekkingen tussen China en de EU is onomkeerbaar omdat zij wordt aangedreven door de drijvende kracht van de geschiedenis, vooral met betrekking tot de onvermijdelijke integratie van het Euraziatische supercontinent als gevolg van de opkomende multipolaire wereldorde. De internationale betrekkingen verschuiven van een nulsom-perspectief naar een nieuw perspectief van win-win-engagement, aangedreven door China’s actieve inspanningen om deze filosofie in de hele wereld ingang te doen vinden. Er is reeds veel vooruitgang geboekt, en hoewel inmenging van buitenaf onderweg voor enige moeilijkheden kan zorgen, blijft de weg vooruit duidelijk en door beide partijen gewenst.

De volgende stap om de banden tussen China en de EU te versterken in het licht van het verzet van de VS is de uitbreiding van hun bestaande samenwerking tot andere strategische gebieden, zoals de gezamenlijke beheersing van de COVID-19-pandemie, de bestrijding van de klimaatverandering en de samenwerking op het gebied van 5G-technologieoplossingen om de vierde industriële revolutie te vergemakkelijken. Sommige EU-lidstaten staan onder sterke druk van de VS om op deze gebieden te kiezen tussen hun traditionele transatlantische partner en hun nieuwe Oostaziatische partner, maar deze nulsom-keuze is vals en wordt hun alleen opgedrongen om hegemonische redenen. In werkelijkheid kunnen en moeten zij met beide landen samenwerken.

In tegenstelling tot de Verenigde Staten oefent China geen druk uit op zijn partners ten aanzien van enig aspect van hun bilaterale betrekkingen en met name niet ten aanzien van hun betrekkingen met een derde partij. Het enige wat Peking vraagt is dat hun pragmatische samenwerking vrij blijft van invloeden van buitenaf en zich uitsluitend richt op het bereiken van win-win-resultaten. Hieruit blijkt hoezeer China de beginselen van de multipolariteit zoals die in het Handvest van de VN zijn neergelegd, koestert, in tegenstelling tot de aanpak van de VS, die de strategische elementen van hun betrekkingen met bepaalde staten uitbuiten om nulsomresultaten te bereiken met die staten die zij als rivalen beschouwen, zoals China.

De wereld bevindt zich midden in een brede paradigmaverschuiving die voor iedereen een opwindende toekomst brengt. Iedereen is erbij gebaat als de internationale betrekkingen steeds meer multipolair worden, waardoor nieuwe ontwikkelingskansen ontstaan die op hun beurt de levensstandaard van de mensen zullen verbeteren. De EU moet weerstand bieden aan de druk van de VS om terug te keren naar het in diskrediet geraakte model van het nulsom-denken en met trots de “win-win”-filosofie omarmen die het nieuwe model van internationale betrekkingen kenmerkt. Dit is de enige manier waarop de EU haar strategische onafhankelijkheid kan versterken en een werkelijk belangrijke speler op het wereldtoneel kan blijven.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: http://oneworld.press/



Categorieën:Internationaal

Tags: , , , ,