Liberale democratie: communisme met de goedkeuring van de beurs

Eric Delcroix (2021)

Professor in de wijsbegeerte, voormalig Minister in Polen, en conservatief Europarlementslid Richard Legutko heeft met The Demon in Democracy (in het Frans gepubliceerd onder de titel Le Diable dans la démocratie bij Editions de l’Artilleur, 2021), een interessant boek gepubliceerd over de totalitaire verleiding waaraan de liberale democratie niet kan weerstaan.

Professor Legutko, die het communistische regime meegemaakt heeft en ontdekte, na een korte vrijheidseuforie, dat de westerse zogenaamde “liberale democratie” bol stond van sympathie voor deze gevallen progressieve broeder… Hij schrijft: “Het is symptomatisch dat in de geschiedenis van de postcommunistische samenlevingen de belangrijkste mediacampagnes werden gevoerd tegen degenen die twijfelden aan de voordelen van het verwelkomen van communisten door hen eerst immuniteit en vervolgens privileges te verlenen” (p. 21). En terugkijkend op de geschiedenis van de twintigste eeuw merkt de auteur gedesillusioneerd op: “Zelfs de meest liberale liberalen stonden zeer welwillend tegenover de USSR en het Sovjet-communisme … maar velen hebben duidelijk anticommunistische activiteiten aangeklaagd …” (p. 101).

De morele orde die communisten en liberalen gemeen hebben

In tegenstelling tot Jean-Claude Michéa, die anders zo relevant is over de samenzwering tussen uiterst links en het kapitalisme, gaat de Poolse professor niet voorbij aan de morele orde die de liberale democratie sterk maakt. Tenzij de uitdrukking bij het vertalen verloren gegaan is, gebruikt de auteur niet de uitdrukking “morele orde”, misschien minder bekend bij de Polen dan bij ons. Hij constateert (maar dit was inderdaad het geval bij de Sovjet-communisten voordat Stalin weer een zekere familie-orde instelde) de omkering van morele paradigma’s: “Na verloop van tijd begon de geest van de liberale democraat te lijken op die van de socialist, die dezelfde neiging vertoonde om de taal van de moraal en de politiek te combineren… Er zijn geen onderwerpen, hoe triviaal ook, die de liberale democraat zou kunnen noemen of bespreken zonder vrijheid, discriminatie, gelijkheid, mensenrechten, emancipatie, autoritarisme en andere verwante begrippen te noemen” (blz. 98-99). En, “in de afgelopen decennia… begonnen Europese regeringen… wetten te maken over morele kwesties, waarbij ze de open confrontatie aangingen met de leer van het christendom …” (p. 311). Hij concludeert: “De liberale democratie heeft, evenals het socialisme, een grote neiging tot politisering en ideologisering van het maatschappelijk leven in al zijn aspecten, ook die welke vroeger als privé werden beschouwd. ” (p. 335).

Uiteraard houdt dit de vernietiging in van de oude orde, in al haar aspecten : “De liberale democratie wordt als onvolledig en als mislukt beschouwd zolang de scholen er de traditionele moraal en het culturele autoritarisme eerbiedigen. ” (p. 192).

En dat is inderdaad wat wij hier en nu meemaken, met de anti-discriminatoire morele orde, haar internationale organisaties (VN, EU) haar wetten, haar rechters, haar politie, haar media, haar verachtelijke intellectuelen (“lompen-intelligentsia”1) en haar informanten die “als zovele hedendaagse Pavel Morozovs”2zijn. ” (p. 213).

Naar dezelfde stralende toekomst…

Twee regimes, maar één en hetzelfde progressivisme. “Communisme en liberale democratie zijn beide regimes die de werkelijkheid ten goede trachten te veranderen (…) Beide voeden zich met de overtuiging dat de wereld zoals hij is ondraaglijk is en veranderd moet worden. ” (p. 27). Vandaar het gemeenschappelijke gezaag van al onze politici om het werkwoord “hervormen” in alle tijden en modi te vervoegen…

Als wij ons gisteren en nu midden in het totalitarisme bevinden, dan is dat omdat “gesteld wordt dat communisme en liberale democratie … geen alternatief hebben” (p. 96). Strikt genomen bestaat er dus geen vrijheid van denken in een dergelijk systeem, dat zich beroemt op het vieren van “dialoog”, “debat” en “wederzijds respect”. Inderdaad, merkt professor Legutko op, “kan men zien dat de dialoog in de liberale democratie een zeer bijzondere wending neemt, omdat hij er alleen op gericht is de overheersing van de ene gedachte te handhaven.” (p. 204). Geen alternatief!

De zogenaamde liberale democratie, die net als het communisme geluk en een stralende toekomst belooft, heeft een met de instemming van een zeer groot deel van de bevolking een formidabel voetje voor ten opzichte van haar sovjetneef. Ontzet moet de auteur dan toegeven dat waar de communistische staat “zijn opdringerigheid … met geweld … moest opleggen, in de liberaal-democratische staat de oorsprong van deze toenemende opdringerigheid te vinden is bij de burgers zelf, als individu en als leden van groepen die privileges nastreven. ” (p. 134).

Het maatschappelijk communisme plaatst het narcistische individu, bevrijd van familie- en nationale banden, in het centrum van de samenleving. Het vleit hem en doet hem, om zijn instemming te verkrijgen, wegzinken in lichtzinnigheid. “In de hedendaagse wereld is vermaak niet louter een tijdverdrijf of een levensstijl, maar een substantie die alles doordringt: scholen en universiteiten, de opvoeding van kinderen, het intellectuele leven, kunst, moraal en religie… Vermaak betekent niet louter vermaak in de gewone zin van het woord, maar leven en handelen volgens kunstmatige regels die ons leven ordenen, ons conventionele en triviale doelen stellen… en er alles aan doen om onze gedachten af te leiden van fundamentele existentiële vragen.”(pp. 84-85).

Zoals het nu loopt, zijn we op weg naar een nieuw (?) communisme, maar dan wel een communisme met de goedkeuring van de beurs.

Vertaling: rv

Oospronkelijke tekst: https://www.polemia.com/vers-une-societe-dans-laquelle-le-communisme-rencontre-la-bourse/

Voetnoten

  1. Naar analogie met het Lumpenproletariat van Karl Marx.
  2. Pavel Morozov zou een noot verdiend hebben die ik hier invoeg. Een Sovjetheld en martelaar maar in werkelijkheid uitschot. Nauwelijks 13, werd hij gevierd omdat hij zijn vader, een boer, had laten doodschieten als “hamsteraar”. Vervolgens werd daarom hij door zijn familie omgebracht.


Categorieën:Geen categorie, totalitarisme

Tags: , , ,