Waarom de NAVO Libië tien jaar geleden bombardeerde

Manlio Dinucci (2021)

Tien jaar geleden, op 19 maart 2011, begonnen de VS/NAVO-troepen met luchtaanvallen op Libië. De oorlog werd geleid door de VS, eerst via US Africa Command, daarna door de NAVO onder Amerikaans commando. In zeven maanden tijd heeft de Amerikaanse/NAVO-luchtmacht 30.000 missies gevlogen, waarvan 10.000 aanvalsmissies, met meer dan 40.000 bommen en raketten. Italië – met een meerpartijenconsensus van het Parlement (Partito democratico op de eerste rang) – stelt 7 luchtmachtbases (Trapani, Gioia deL Colle, Sigonella, Decimomannu, Aviano, Amendola en Pantelleria) ter beschikking en neemt actief deel aan het strijdgewoel met Tornado-, Eurofighter- en andere jachtbommenwerpers, met het vliegdekschip Garibaldi en andere oorlogsschepen. Reeds vóór het lucht- en zee-offensief werden in Libië stammen en islamistische groeperingen die de regering vijandig gezind waren, gefinancierd en bewapend. Commando’s, met name uit Qatar, hadden deze groepen al geïnfiltreerd om de gewapende conflicten in het land uit te breiden.

Libië, dat volgens de Wereldbank in 2010 een “grote economische groei” kende met een jaarlijkse stijging van het bbp met 7,5%, en zich onderscheidde door “hoge menselijke ontwikkelingsindex”, waaronder universele toegang tot basis- en middelbaar onderwijs en, voor meer dan 40%, tot universiteiten, werd met de grond gelijk gemaakt. Ondanks de ongelijkheden was de gemiddelde levensstandaard in Libië hoger dan in andere Afrikaanse landen. Ongeveer twee miljoen immigranten, voornamelijk Afrikanen, vonden werk in Libië. De Libische staat, die over de grootste oliereserves van Afrika beschikte, alsmede over aardgasreserves, liet aan buitenlandse bedrijven slechts beperkte winstmarges. Dankzij de uitvoer van energie had de Libische handelsbalans een overschot van 27 miljard dollar per jaar. Met dergelijke middelen had de Libische staat ongeveer 150 miljard dollar in het buitenland geïnvesteerd. Libische investeringen in Afrika waren van cruciaal belang voor het plan van de Afrikaanse Unie om drie financiële instellingen op te richten: het Afrikaans Monetair Fonds, gevestigd in Yaoundé (Kameroen); de Afrikaanse Centrale Bank, gevestigd in Abuja (Nigeria); de Afrikaanse Investeringsbank, gevestigd in Tripoli. Deze organen moesten helpen een gemeenschappelijke markt en een gemeenschappelijke munt voor Afrika tot stand te brengen.

Het is geen toeval dat de NAVO-oorlog om de Libische staat te vernietigen begon minder dan twee maanden na de top van de Afrikaanse Unie, die op 31 januari 2011 het licht op groen zette voor de oprichting van het Afrikaans Monetair Fonds binnen het jaar. Het bewijs daarvoor is te vinden in de e-mails van de minister van Buitenlandse Zaken van de regering-Obama, Hillary Clinton, die later door WikiLeaks aan het licht zijn gebracht: de Verenigde Staten en Frankrijk wilden Kadhafi elimineren voordat hij de goudreserves van Libië zou gebruiken om een pan-Afrikaanse munteenheid te creëren als alternatief voor de dollar en de CFA-frank (de munteenheid die Frankrijk aan 14 van zijn ex-koloniën had opgelegd). Bewijs? Vooraleer de bommenwerpers in 2011 in actie kwamen, namen banken het initiatief: zij legden beslag op de 150 miljard dollar die de Libische staat in het buitenland had geïnvesteerd en waarvan het grootste deel is verdwenen. Goldman Sachs, de machtigste Amerikaanse investeringsbank, waarvan Mario Draghi vice-voorzitter was, heeft zich medeplichtig gemaakt aan deze roof.

Vandaag worden in Libië de inkomsten uit de energie-export gemonopoliseerd door machtsgroepen en multinationals, te midden van een chaotische situatie van gewapende confrontaties. De gemiddelde levensstandaard van de meerderheid van de bevolking is ineengestort. Afrikaanse immigranten, die ervan beschuldigd worden “Kadhafi’s huurlingen” te zijn, zijn gevangengezet in onder andere kooien in de dierentuin, en worden gemarteld en vermoord. Libië is, in handen van mensensmokkelaars, de belangrijkste doorgangsroute geworden van een chaotische migratiestroom naar Europa die veel meer slachtoffers heeft gemaakt dan de oorlog van 2011. In Tawerga hebben de door de NAVO gesteunde islamitische milities van Misrata (die Kadhafi in oktober 2011 hebben vermoord) een ware etnische zuivering uitgevoerd, waardoor bijna 50 000 Libische burgers op de vlucht zijn geslagen zonder de hoop ooit te kunnen terugkeren. Voor dit alles is ook het Italiaanse parlement verantwoordelijk dat op 18 maart 2011 de regering heeft opgeroepen “elk initiatief (d.w.z. de deelname van Italië aan de oorlog tegen Libië) te steunen om de bescherming van de bevolking van de regio te waarborgen”.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: http://www.france-irak-actualite.com/2021/03/pourquoi-l-otan-a-detruit-la-libye-il-y-a-dix-ans.html



Categorieën:Internationaal

Tags: , , , ,