Gesprek met Alain de Benoist: assimilatie is goed noch slecht, ze is gewoon onmogelijk.

Gesprek met Alain de Benoist, opgetekend door Nicolas Gauthier (2021)

Boulevard Voltaire: Het debat over de “integratie” van immigranten loopt al tientallen jaren vast, al was het maar omdat nooit duidelijk wordt gemaakt waarin zij integreren: in een natie, een geschiedenis, een samenleving, een markt? Het is in deze context dat sommigen de voorkeur geven aan de oproep tot “assimilatie”. Twee maanden geleden wijdde het tijdschrift Causeur een heel dossier aan deze notie met als kop op de voorpagina: “Assimileren! Wat denkt u hiervan?

Alain de Benoist : In de kringen die het meest bezorgd zijn over de migratiestroom, horen we vaak dat assimilatie de wonderoplossing zou zijn: de immigranten zouden “Fransen worden zoals de anderen” en het probleem zou opgelost zijn. Dit is het standpunt dat met talent wordt verdedigd door Causeur, maar ook door auteurs als Vincent Coussedière, die op het punt staat een Éloge de l’assimilation te publiceren, of Raphaël Doan (Le rêve de l’assimilation, de la Grèce antique à nos jours). Anderen werpen tegen dat “immigranten onassimileerbaar zijn”. Weer anderen wijzen assimilatie af omdat ze noodzakelijkerwijs vermenging impliceert. Deze drie standpunten zijn zeer verschillend en zelfs tegenstrijdig, maar wat zij gemeen hebben is dat zij stellen dat assimilatie mogelijk is. Althans in theorie, ook al willen sommigen niet van assimilatie weten of vinden ze dat immigranten het spel niet meespelen.

Assimilatie is een universalistisch concept, dat uit de filosofie van de Verlichting stamt (de term komt reeds voor bij Diderot). Het vetrekpunt is dat mensen in principe allemaal hetzelfde zijn. Om gemeenschappen te doen verdwijnen, is het dus nodig de individuen die er deel van uitmaken zover te krijgen dat zij zich ervan losmaken. Het is een soort deal die wij met de immigranten willen sluiten: word individuen, gedraag u zoals wij en u zult volledig als gelijken worden erkend, aangezien gelijkheid in onze ogen gelijk-zijn veronderstelt.

In december 1789 zei Stanislas de Clermont-Tonnerre: “Alles moet worden toegekend aan de Joden als individuen, alles moet worden ontzegd aan de Joden als natie! “. De Joden hebben niet toegegeven aan deze chantage, anders zou er vandaag geen Joodse gemeenschap meer bestaan. Emmanuel Macron zegt niet anders wanneer hij zegt dat het Franse burgerschap “het vrije rationele individu erkent als boven alles staand”. Raphael Doan is heel duidelijk op dit punt: “Assimilatie is de praktijk om van de vreemdeling te eisen dat hij een gelijke wordt (…) Om te assimileren moet men zich oefenen in het abstraheren van de afkomst.” Met andere woorden, ophouden een Ander te zijn en Dezelfde worden. Kortom, de eigen afkomst afzweren en zich bekeren. “Emigreren is je genealogie veranderen,” zegt Malika Sorel. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want assimileren aan de “waarden van de republiek” betekent niets. Assimileren is het overnemen van een cultuur en een geschiedenis, een sociabiliteit, een model van relaties tussen de seksen, kleding en culinaire codes, specifieke manieren van leven en denken. Vandaag de dag zijn de meeste immigranten dragers van waarden die haaks staan op die van de gastbevolking. Wanneer wij hen voorstellen om over hun integratie te onderhandelen, vergeten wij eenvoudigweg dat waarden niet verhandelbaar zijn (hetgeen een maatschappij die beheerst wordt door de logica van individuele belangen maar moeilijk kan vatten).

NG: Beschouwt u assimilatie dan als iets goeds of slechts?

AdB: Noch goed, noch slecht. Ik ben geneigd te denken dat assimilatie onmogelijk is. De belangrijkste reden is dat je individuen kunt assimileren, maar je kunt geen gemeenschappen assimileren, vooral wanneer zij 20 tot 25% van de bevolking uitmaken en wanneer zij geconcentreerd zijn – “niet omdat zij in getto’s zijn gestopt, maar omdat mensen van nature de nabijheid cultiveren van degenen die leven zoals zij” (Élisabeth Lévy) – in gebieden die het ontstaan bevorderen van tegen-samenlevingen die uitsluitend op de het samenleven onder elkaar zijn gebaseerd. Dit geldt in het bijzonder voor een land als Frankrijk, dat gekenmerkt wordt door het jakobinisme, dat voortdurend heeft gestreden tegen bemiddelende instanties om het politieke en sociale leven te herleiden tot een confrontatie tussen het individu en de staat. Colbert had al grote inspanningen geleverd om van Amerikaanse Indianen echte Fransen te maken. Dat draaide uiteraard op een mislukking uit.

In Frankrijk bereikte de assimilatie haar hoogtepunt onder de Derde Republiek, in een tijd waarin de kolonisatie in volle gang was op initiatief van linkse republikeinen die de “wilden” wilden laten kennismaken met de voordelen van de “vooruitgang”. Maar de Derde Republiek was ook een groot opvoeder: op scholen maakten de “hussards noir” (nota van de vertaler: Charles Péguy gaf deze bijnaam aan de onderwijzers van de openbare scholen), er een punt van om de glorierijke geschiedenis van de nationale geschiedenis te onderwijzen. Vandaag is de situatie enigszins anders. Alle instellingen (kerken, leger, partijen en vakbonden) die in het verleden integratie en assimilatie bevorderden, verkeren in een crisis. De Kerk, de familie, de instellingen draagt niets meer over en de school zelf, waar de leerplannen in het teken staan van berouw, heeft niets meer over te dragen, behalve schaamte over de misdaden van weleer.

Assimilatie houdt in dat er een wil tot assimilatie is van de kant van het regime en een verlangen om geassimileerd te worden van de kant van de nieuwkomers. Maar die is er ook niet meer. In december jongstleden verklaarde Emmanuel Macron uitdrukkelijk tegenover L’Express: “Het begrip assimilatie strookt niet meer met wat wij willen doen”. Ik zie trouwens niet goed in hoe het Franse culturele model nog aantrekkelijk kan zijn voor nieuwkomers die merken dat de autochtonen, die zij vaak verachten, als zij hen niet al  haten, de eersten zijn die niets met hun geschiedenis te maken willen hebben en om vergeving smeken voor het feit dat zij überhaupt bestaan. Waar zit de aantrekkingskracht van een dergelijk model? Hoe wil men nieuwkomers aanmoedigen deelachtig te worden aan de geschiedenis van ons land?

Tenslotte nog dit: in het assimilatiemodel wordt assimilatie verondersteld er met elke generatie op vooruit te gaan. In Frankrijk zien we echter dat het precies omgekeerd is. Uit alle opiniepeilingen blijkt dat het de recentste generaties onder de allochtonen zijn, die in Frankrijk geboren zijn en de Franse nationaliteit hebben, die zich het meest vervreemd voelen van Frankrijk, die vinden dat de sharia voorrang heeft op het burgerlijk recht en die het meeste aanstoot nemen aan elke “belediging” van hun godsdienst. Op de vraag “Is de islam onverenigbaar met de waarden van de Franse samenleving?” van augustus jongstleden antwoordde 29% van de moslims bevestigend, terwijl dit percentage bij de jongeren onder 25 jaar 45% bedroeg.

NG: Is een dergelijk debat specifiek voor Frankrijk? Wat met andere Westerse landen? Of is de discussie rond integratie door assimilatie zowat overal te vinden?

AB: Angelsaksische landen, die niet gekenmerkt zijn door jakobinisme, zijn gastvrijer voor gemeenschappen. Bovendien koesteren immigranten in de Verenigde Staten over het algemeen geen vijandigheid jegens het land dat zij willen binnenkomen. De overgrote meerderheid van de immigranten, die geleerd hebben de Founding Fathers te respecteren, wil Amerikaan zijn. Constitutional patriotism doet de rest. In Azië is het weer anders. Het begrip assimilatie is daar onbekend, om de eenvoudige reden dat burgerschap samenvalt met etniciteit. Voor de twee miljard mensen die in het noorden en noordoosten van Azië wonen, vooral in de confucianistische invloedssfeer, wordt men als burger geboren, niet als staatsburger. Dit is de reden waarom China en Japan weigeren een beroep te doen op immigratie en slechts zeer spaarzaam naturaliseren (de zeer weinige Europeanen die de Japanse of Chinese nationaliteit hebben verkregen zullen nooit als volwaardige Japanners of Chinezen worden beschouwd).

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: https://www.alaindebenoist.com/2021/03/15/lassimilation-nest-ni-bonne-ni-mauvaise-elle-est-impossible/



Categorieën:Metapolitiek

Tags: , ,