Gender Mainstreaming Het tragische experiment van John Money, goeroe van de gender-theorie

Door Emilie Lanez (2014)

Wat betekent het Engelse gender, of het Franse genre, dat vreemde woord dat uitsluitend in de grammatica gehanteerd werd? Vandaag is het een complex intellectueel instrument met twee gezichten: aan de ene kant is het een relevant interpretatieschema voor de rollen die de maatschappij aan elke sekse oplegt, meestal ten nadele van de vrouw. Aan de andere kant, een militante theorie die stelt dat de seksuele identiteit niet worden herleid tot ons geboortegeslacht of worden beperkt tot onze sociale seksuele rol. Iedereen moet van zijn identiteit bevrijd worden, zichzelf kiezen, zichzelf bepalen, experimenteren. De gender-theorie stelt dat de mensheid willekeurig verdeeld is in mannelijk of vrouwelijk.

Gender-studies zijn geen recent verschijnsel. In de jaren zeventig schreef de Amerikaanse academica Judith Butler al dat “de rolverdeling tussen man en vrouw niet bilogisch vastligt maar een sociale constructie is”. Het is echter de Nieuw-Zeelandse seksuoloog en psycholoog, John Money die grondslag van de gender-theorie legde. In 1955 definieerde hij het geslacht als het seksuele gedrag dat wij verkiezen, buiten onze lichamelijke werkelijkheid. Maar hij is een controversieel figuur. Als specialist in hermafroditisme aan de Johns Hopkins Universiteit in de Verenigde Staten, bestudeerde hij kinderen die met een intersekse conditie geboren waren en vroeg zich af tot welk geslacht zij zouden kunnen behoren. Welk moet voorrang krijgen? Het onduidelijk gedefinieerde geslacht dat ze van nature hebben? Datgene waarin ouders kiezen om hen op te voeden? Zelden wordt er door de aanhangers van de gender-studies op gewezen voor welk menselijk drama en welk wetenschappelijk bedrog de vader van de genderstudies, John Money, verantwoordelijk was.

Hersenspoeling

In 1966 werd de dokter gecontacteerd door de Reimers, ouders van een tweeling van 8 maanden oud, die zij wilden laten besnijden. Helaas, David verloor zijn penis bij de besnijdenis. Brian, zijn tweelingbroer, werd niet besneden. John Money ziet in dit ongeluk de kans om in vivo aan te tonen dat biologische sekse een waanidee is, een iets willekeurigs waarvan men via opvoeding kan worden bevrijd. Hij overtuigt de ouders ervan, David als meisje op te voeden en hem – of zijn broer – nooit te vertellen dat hij als jongen is geboren. De dokter geeft het kind, tot Brenda herdoopt, een hormonale behandeling en verwijdert de testikels veertien maanden later. De ouders kleden Brenda in jurken, geven ‘haar’ poppen, en praten tegen ‘haar’ alsof het om een meisje ging.

Op 6-jarige leeftijd lijkt de tweeling zich te hebben aangepast aan de seksuele rol die hen is toebedeeld. Het bewijs dat opvoeding en maatschappij het geslacht bepalen… Brian is een harmonieuze jongen, Brenda een gracieus meisje. Money onderzoekt ze eens per jaar. Hoewel ze nog maar zes jaar oud zijn, vraagt hij hen naar hun seksuele voorkeuren, vraagt hen zich aan te raken. “Het was een soort hersenspoeling,” vertrouwde Brenda-David later toe aan John Colapinto, die het verhaal in 1998 in Rolling Stones publiceerde en vervolgens in een boekvorm uitgaf: As Nature Made Him: The Boy Who Was Raised As A Girl.

Feministische strijd

Money is ervan overtuigd dat hij heeft bewezen dat biologische sekse kan worden uitgewist als er een ander “geslacht” wordt ingeprent. Hij publiceerde talrijke artikelen over de zaak John-Joan (zoals hij David-Brenda noemde), en vervolgens, in 1972, een boek, Man-Woman, Boy-Girl. Daarin beweert hij dat alleen opvoeding de mens mannelijk of vrouwelijk maakt. De gender-theorie was geboren.

Wat hij niet schrijft is, dat de ontwikkeling van Brenda pijnlijk verloopt. Als tiener voelt ‘ze’ dat haar stem dieper wordt, ze bekent dat ze op meisjes valt en weigert ze de vaginoplastie die Money ‘haar’ wil opleggen. Brenda stopt met ‘haar’ medicatie, laat zich testosteron voorschrijven, wordt karakterieel, drinkt te veel. Brenda voelt zich als een jongen in het lichaam van een meisje. De onthutste ouders vertellen de waarheid aan de tweeling. Brenda wordt weer David en hij trouwt met een vrouw.

Het geëxperimenteer met hun identiteit heeft bij beide jongens sporen nagelaten. Brian pleegt zelfmoord in 2002 en twee jaar later stapt ook Brian uit het leven. Over deze tragische afloop zwijgt Money in alle talen. In 1997 stelde Milton Diamond, hoogleraar anatomie en voortplantingsbiologie aan de Universiteit van Hawaii, de vervalsing aan de kaak. Money antwoordde door een samenzwering te suggereren van mensen “voor wie mannelijkheid en vrouwelijkheid van genetische oorsprong zouden zijn”.

Dit verhaal heeft niets te maken met de delicate, en zeer reële, kwestie van mensen die geboren zijn met een onzekere seksuele identiteit, wier psychische of lichamelijke gevoelens onduidelijk blijven. En als dit verhaal een tragedie was, dan is het omdat een kind gedwongen werd te leven volgens een identiteit die niet bij hem paste en dat hem en zijn broer een verwoestende leugen werd opgedrongen. Het is belangrijk erop te wijzen dat dit experiment geen smet werpt op de gender-studies, die zich overigens afstand zullen nemen van deze dwalingen uit de medische wereld, en halen hun inspiratie uit feministische strijd en vervolgens uit de antropologie, die de invloed van de cultuur op de natuur onderzoekt, tot op het punt waarop gender-studies een transversaal onderwerp worden met een mix van literatuur, filosofie, sociologie, enz.

De twijfels van gender-pionier Noorwegen

De vraag naar de wetenschappelijke grondslagen van gender-studies is pertinent. In 2009 wijdde een Noorse journalist, Harald Eia, een documentaire Hjernevask (hersenspoeling) aan het onderwerp. Zijn uitgangspunt: hoe is het mogelijk dat in Noorwegen, een kampioen van het gender-beleid, verpleegsters vrouwen zijn en ingenieurs mannen? Hij ondervraagt vier vooraanstaande deskundigen: de Amerikaanse professor Richard Lippa, die verantwoordelijk is voor een wereldwijd onderzoek naar de keuze van beroepen naar gelang van het geslacht (het antwoord is dat vrouwen de voorkeur geven aan contact- en zorgberoepen), de Noor Trond Diseth, die onderzoekt naar welk speelgoed baby’s grijpen (het antwoord is dat alles wat zacht en tastbaar is, aantrekkelijker is voor meisjes), vervolgens Simon Baron-Cohen, hoogleraar ontwikkelingspsychopathologie aan het Trinity College in Cambridge, en de Engelse evolutionair psycholoog Anne Campbell. Deze specialisten antwoorden dat geboren worden als man of vrouw belangrijke verschillen inhoudt. Op de vraag naar hun mening over gender-studies kunnen ze een lach niet onderdrukken. De evolutie van de soort, het hormonenbad waarin onze hersenen zijn gemaakt, maken dat de man en de vrouw verschillende geslachten zijn. Even intelligent, maar niet identiek. Harald Eia confronteert aanhangers van de gender-theorie met de reacties van deze deskundigen. Uiteraard beschuldigen zij de deskundigen er meteen van biologie freaks te zijn. Eia vraagt hen dan naar de bewijzen voor de stelling dat geslacht een sociale en culturele constructie is. Er volgt een stilte. Na de verschijning van zijn film in 2010 besliste de Noorse overheid het Nordic Gender Institute niet langer te steunen.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: L’expérience tragique de John Money, le gourou de “la théorie du genre” – Les Observateurs

Bron : https://www.lepoint.fr/societe/l-experience-tragique-du-gourou-de-la-theorie-du-genre-31-01-2014-1786513_23.php



Categorieën:Geen categorie, totalitarisme

Tags: , , ,