Amerikanen zetten kruistocht tegen Nord Stream 2 onverminderd verder

Brian Berletic (2021)

In Washington is er op het gebied van het buitenlands beleid vrijwel niets veranderd sinds de machtswissel in januari. De retoriek van de nieuwe regering verschilt nauwelijks van die van haar voorganger.

Van de Amerikaanse spanningen met China en Iran tot de voortdurende druk op Rusland: de Verenigde Staten voeren een uitgesproken oorlogszuchtig buitenlands beleid als onderdeel van een voortdurende poging om een door de VS geleide “internationale orde” in stand te houden en de hegemonie van de VS overal op aarde te bevestigen, vooral daar waar deze wordt uitgedaagd.

Dit geldt ook voor West-Europa, waar de politieke en economische belangen zijn gaan afwijken van de belangen van de VS of deze zelfs tegenwerken.

Het beste voorbeeld hiervan is de deelname van Duitsland aan het pijpleidingproject Nord Stream 2 – een gezamenlijke inspanning van Rusland en Duitsland om gas rechtstreeks naar West-Europa te leveren – waarbij potentieel onstabiele regio’s in Oost-Europa worden omzeild, regio’s die de Verenigde Staten inzetten om de Russisch-Europese samenwerking te belemmeren.

Bliken en Mike Pompeo: zoek de verschillen

De nieuwe Minister van Buitenlandse Zaken van de VS, Antony Blinken, was het tijdens zijn eerste hoorzitting voor de Senaat vrijwel unaniem eens met de Amerikaanse senatoren – zowel Republikeinen als Democraten – over de noodzaak om de Amerikaanse militaire aanwezigheid in de wereld te handhaven en zelfs uit te breiden.

Met name wat Nord Stream 2 betreft, antwoordde Blinken op een vraag van de Amerikaanse senator Ted Cruz over de belofte van de nieuwe regering om de Russisch-Duitse pijplijn te blokkeren: “De president is het volledig met u eens dat Nord Stream 2 een slecht idee is. Hij is daar heel duidelijk over geweest. Ik ben vastbesloten alles te doen wat in ons vermogen ligt om de voltooiing van de laatste honderd meter [van de pijpleiding] te voorkomen. Ik sta daar volledig achter”.

Op de vraag of de nieuwe regering zich zal verzetten tegen druk van Duitsland om het project toch te voltooien, antwoordde Blinken: “Ik kan u zeggen dat ik weet dat [Biden] geen middel onbenut zal laten om onze vrienden en partners, waaronder Duitsland, ervan te overtuigen niet verder te gaan met dit project”.

Volgens de officiële website van Senator Cruz, wordt Nord Stream 2 omschreven als “een project dat, indien voltooid, het agressieve expansionisme en de economische chantage van Rusland zou belonen, de energiebevorrading van onze Europese bondgenoten laten gijzelen door Rusland, en de nationale veiligheidsbelangen van Amerika zou schaden”.

Maar als dit alles waar is, waarom zou Duitsland dan überhaupt instemmen met deelname? Waarom zou Duitsland zich vrijwillig onderwerpen aan Russische “economische chantage” of zijn eigen energiebevoorrading opzettelijk in gevaar brengen?

Hoezo zijn de VS beter geplaatst dan Europa zelf om bedreigingen voor de Europese energiebevoorrading te beoordelen en erop te reageren? En is het niet een enorm en flagrant belangenconflict dat de VS hun eigen Liberty Gas aan Europa willen verkopen?

De VS bevrijden Europa van de keuzevrijheid

Zoals de VS regelmatig doet, creëert het een retorisch rookgordijn waarachter het zijn agenda uitvoert – doorgaans een agenda die rechtstreeks in tegenspraak is met de mooie woorden.  De Amerikaanse druk om Nord Stream 2 niet te voltooien vormt hierop geen uitzondering.

De VS brengen zelf de Europese energiebevoorrading in gevaar door te proberen Europa de toegang tot goedkoop en gemakkelijk verkrijgbar Russisch gas af te snijden, en Europa te dwingen duurder gas uit de VS te kopen – voornamelijk afkomstig van het politiek en ecologisch controversiële proces van fracking. Aangezien de winning en het vervoer van gas van de VS naar Europa volgens dit procédé ingewikkelder is, is het ook duurder dan Russische gas.

De “energiezekerheid” die de Verenigde Staten Europa bieden als alternatief voor de goed werkende levering van Russisch gas, stuit dus op politieke, ecologische en zelfs economische tegenstand.

Het zijn net de dreiging met sancties en de druk van de Verenigde Staten die een mooi voorbeeld van  economische chantage vormen.

In feite is het enige echte bezwaar van Washington tegen de voltooiing van Nord Stream 2 dat het een bedreiging vormt voor “de nationale veiligheidsbelangen van Amerika”. Deze mogen echter niet worden verward met de eigenlijke verdediging van de Verenigde Staten – maar veeleer met de verdediging van de macht en invloed van de VS in het buitenland – een macht en invloed die zowel ongerechtvaardigd als in toenemende mate onwelkom is.

Duitse reacties

Het Duitse staatsmedium Deutsche Welle (DW) beschrijft in een artikel met de titel “Nord Stream 2: Duitse stichting weert mogelijke VS-sancties af” de inspanningen van Duitsland om de gevolgen van VS-sancties te verzachten. Het artikel merkt op: ”Eerder deze maand heeft de deelstaatregering van Mecklenburg-Vorpommern een openbare stichting opgericht, die een mogelijk sanctioneerbare activiteit zou kunnen overnemen, omdat de stichting ”niet bang hoeft te zijn voor sancties”, vertelde een woordvoerder van het energieministerie van de deelstaat aan DW.

“De stichting zou de mogelijkheid kunnen bieden om onderdelen en machines die nodig zijn voor de aanleg van pijpleidingen aan te schaffen en indien nodig ter beschikking te stellen van de deelnemende bedrijven,” aldus de woordvoerster, Renate Gundlach, in een verklaring. “Het doel is om deze zeer gespecialiseerde artikelen, die slechts door enkele bedrijven in de wereld worden geproduceerd, veilig te stellen voordat het mogelijk niet meer mogelijk is om ze aan te schaffen als gevolg van sancties”.

Aangezien de VS-sancties – vooralsnog – alleen tegen Duitse bedrijven gericht zijn en niet tegen de Duitse regering zelf, zou de oprichting van een stichting ter bescherming van particuliere ondernemingen die het doelwit van de sancties zijn, bedrijven in staat stellen de VS-sancties te omzeilen.

Om dit tegen te gaan zouden de VS zich gedwongen zien de Duitse regering rechtstreeks aan te pakken – een stap die waarschijnlijk zou leiden tot een permanente en onomkeerbare verslechtering van de Amerikaans-Europese betrekkingen. En terwijl ons is verteld dat de eerder gespannen banden tussen de VS en Europa het gevolg waren van de “regering Trump”, zal de escalatie naar verwachting plaatsvinden onder de regering Biden.

Dit zou een einde maken aan het gekonkel in Washington en aan iedereen laten zien dat het buitenlands beleid van de VS wordt gestuurd door de belangen van grote bedrijven en financiers – met inbegrip van degenen die geld willen verdienen door in de VS geproduceerd Liberty Gas aan Europa te verkopen.

Jarenlang hebben de VS landen als Rusland, China, Iran en andere afgeschilderd als “schurkenstaten” – en daarmee alles gerechtvaardigd, van economische sancties tot politieke druk, proxy wars en dreiging met een totale oorlog. Het lijkt er echter op dat nu ook de VS hun volledige soft power-trukendoos tegen Europa opgebruikt hebben. Eiuropa mag er zich binnen afzienbare tijd aan verwachten dat de VS zullen overschakelen op hard power-technieken. Daarmee zullen de VS voor eens en bewijzen dat hun exceptionalisme het probleem zijn – en niet de landen die op de groeiende lijst staan van naties die weigeren zich aan de Amerikaanse agenda te onderwerpen en de bevelen uit Washington te volgen, enkel omdat de regeringen in Washington zich het recht toe-eigenen andere landen af te dreigen.

Ironisch genoeg heeft, naast de Nord Stream 2 pijpleiding zelf, de toegenomen strijdlust van Amerika tegen Rusland en Duitsland, Moskou en zijn West-Europese buren een gemeenschappelijke basis verschaft waarop zij kunnen werken om de Amerikaanse sancties te omzeilen.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: http://euro-synergies.hautetfort.com/archive/2021/03/13/les-etats-unis-poursuivent-leur-croisade-contre-nord-stream-2.html



Categorieën:Geopolitiek

Tags: , , , , , , ,