De doodstrijd van de vrijheid of de posthumanistische dageraad

David Engels (2021)

David Engels, historicus, essayist, professor en leerstoelhouder Romeinse geschiedenis aan de Université Libre de Bruxelles, is de auteur van twee in het Frans vertaalde essays, Le Déclin. La crise de l’Union européenne et la chute de la République romaine (Toucan, 2013) en Que faire? Vivre avec le déclin de l’Europe (Blauwe Tijger, 2019). Hij heeft ook een collectief werk geredigeerd, Renovatio Europae – Plaidoyer pour un renouveau hespérialiste de l’Europe (Cerf, 2020).

Toen ik aan het begin van de coronaviruscrisis schreef dat lockdown en de gevolgen daarvan de grootste schok in de geschiedenis van West-Europa zouden zijn sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, vonden veel lezers en commentatoren dat standpunt te pessimistisch. Vandaag, na een jaar, is de situatie niet verbeterd, erger nog, in vele opzichten is zij zelfs verslechterd, maar wij worden geconfronteerd met de gevolgen van onze verkeerde beslissingen en vooral met een niet te ontkennen feit: niet de pandemie verwoest de Europese samenleving, maar de manier waarop de regeringen en de internationale instellingen deze crisis te lijf gaan.

De lockdown is in feite niet eens het echte probleem; integendeel, deze maatregel is niet meer dan een katalysator voor veel van de ontwikkelingen die al lang voor de pandemie aan de gang waren. Daar schuilt de ware politieke tragedie: zelfs de burgers en regeringen die deze ontwikkelingen tot dusver met enig scepticisme hebben bekeken, lijken nu te popelen om geconcretiseerd te zijn, alleen maar om snel terug te kunnen keren naar het comfort van de (veronderstelde) “normaliteit” – voor het grotere genot van allen die ervan profiteren. Want deze “nieuwe normaliteit”, ook al zou zij aanvankelijk gelijkenis vertonen met de “oude”, zou toch gebaseerd zijn op een ondubbelzinnige voorwaardelijkheid die haar een geheel andere grondslag zou geven, en zou snel de hefboom worden voor ingrijpende veranderingen : de “nieuwe” vrijheid van de burgers zal slechts een tijdelijke concessie zijn en geen onvervreemdbaar recht. En ook al zal deze “nieuwe normaliteit” voor een oppervlakkige waarnemer positief afsteken tegen de enorme vrijheidsbeperkingen die ons nu te midden van de pandemie worden opgelegd, toch zal het moeilijk zijn om, althans op lange termijn, de fundamentele paradigmaverschuiving te negeren die nodig is – een breuk die ons in één klap het posthumanisme in katapulteert.

De middenklasse, de echte pijler van de klassieke naoorlogse burgerlijke democratie, worstelt nu al vele jaren met groeiende economische problemen. Vandaag is ze, dankzij een rampzalige lockdown, volledig geplet zit tussen twee uitersten: enerzijds door een kleine laag van ongelooflijk rijke oligarchen die “big tech”, “big data”, de diepe staat, de politiek en de media controleren; en anderzijds door een grote massa van geatomiseerde en verarmde individuen. Wat er na de covid-19-crisis van de middenklasse zal overblijven zal, via het mechanisme van een expansieve fiscaliteit en voorwaardelijke subsidies, volledig afhankelijk worden van de staat.

De situatie is vergelijkbaar voor het internationale financiële stelsel. Reeds vóór de pandemie vreesden velen dat de implosie slechts een kwestie van tijd was. Nu is duidelijk geworden dat de enorme staatsschulden die vóór 2020 al onbeheersbaar waren, door de lockdown worden vertienvoudigd en nooit meer onder controle zullen worden gebracht zonder een fundamentele reorganisatie van het hele monetaire systeem door de afschaffing van fysiek geld, negatieve rentetarieven, een planeconomie, kwijtschelding van schulden, bezuinigingen, de “zombificatie” van de kleinhandel en verholen devaluaties. Vanuit dit oogpunt kan het financiële beheer van de coronaviruscrisis zelfs worden gezien als de “gecontroleerde sloop” van een financieel systeem dat reeds lang vóór de pandemie tot aan zijn grenzen was geduwd – met rampzalige gevolgen voor burgers en natiestaten.

Evenzo zal onze huidige opvatting van een waardig leven fundamenteel veranderen. Nog vóór de covid-19-crisis konden we in Japan of Zuid-Korea al zien hoe een gerobotiseerde, volledig geïnformatiseerde en ontmenselijkte maatschappij van eenzame individuen, die weinig meer zijn dan uiterlijke, organische verlengstukken van de computer die zowel dient als werkplek als vrijetijdsbesteding, eruit zou zien. Nu er op grote schaal gebruik wordt gemaakt van virtuele klaslokalen, thuiswerk, elektronische gesprekken en online bestel- en leveringssystemen, kunnen miljoenen Europese burgers weken of zelfs maanden achtereen thuis opgesloten blijven zonder de deur uit te gaan, Deze nieuwe manier van leven heeft overal in Europa voet aan de grond gekregen en dreigt een soort permanente en definitieve staat te worden – wat des te tragischer is omdat de opsluiting onvoorspelbare gevolgen zal hebben voor het geestelijk evenwicht van de Europese jeugd, die nu al een jaar lang enorm lijdt onder deze permanente opsluiting.

Ook het medialandschap verandert snel in de strijd om het monopolie om de pandemie te mogen interpreteren. De tendens van de mainstream media om ideologisch onaangename inhoud te censureren was reeds duidelijk zichtbaar vóór 2020. Maar de financiële ineenstorting van de traditionele gedrukte media, de indirecte nationalisering ervan door de staat via subsidies, de wijdverspreide strijd tegen het zogenaamde “nepnieuws” of fake news, de vervolging van “dissidente” denkers vanwege hun zogenaamde hate speech, en de publiekelijk geëiste censuur van de vrijheid van meningsuiting van covidioten en “aanhangers van complottehorieën” zullen de transformatie van de mediawereld radicaal versnellen en zullen deze, op enkele uitzonderingen na, herleiden tot het niveau van louter propaganda-organen van de regering.

Een andere factor is de politieke polarisatie van de samenleving, die zich reeds heeft gemanifesteerd sinds de opkomst van het zogenaamde “populisme”, maar die als gevolg van de pandemie enorm is toegenomen en binnenkort zal leiden tot de vorming van onverwachte politieke fronten. In de meeste Westerse landen wordt de politieke strijd niet langer gevoerd als een klassieke argumentatieve uitwisseling tussen progressieve en conservatieve, sociale en liberale, nationalistische en globalistische standpunten. Wij zien veeleer enerzijds de opkomst van een overwegend links-liberale en globalistische elite, die de openbare media en het onderwijs controleert en hand in hand gaat met de nieuwe economische oligarchie, en anderzijds een groeiend aantal mensen dat dit “systeem” diep wantrouwt en strijdt voor radicale verandering. Dit komt ook tot uiting in de interpretatie van de pandemie en de beheersing ervan en leidt geleidelijk tot soms verrassende politieke convergenties tussen antisysteem-partijen die voorheen ondenkbaar zouden zijn geweest, zoals de steeds duidelijker wordende bereidheid van de politieke en media-elite om duidelijk te liegen over de planning, de uitvoering en de omvang van lockdown, de intentie om inentingen te verplichten, de ingeperkte mobiliteit of subsidies heeft bij velen het vertrouwen in de gevestigde instellingen ondermijnd – een hypotheek die zwaar zal drukken op alle politieke instellingen en een onuitputtelijk electoraal reservoir zal vormen voor alternatieve bewegingen die het nodige chrisma uitstralen.

Nauw hiermee verbonden is de achteruitgang van de democratische waarden. Deze neergang was al sinds het begin van deze eeuw in voorbereiding door ideologische radicalisering en de uitbreiding van de bevoegdheden van de Europese instellingen, alsook de toenemende politisering van het onderwijs en de media. Maar nu heeft de strijd tegen de pandemie geleid tot een brede maatschappelijke aanvaarding van maatregelen die niet alleen ondemocratisch, maar vaak zelfs antidemocratisch zijn en twee of drie decennia geleden nog ondenkbaar waren. In naam van het “algemeen belang”, op basis van noodwetgevingen en met behulp van vaak avontuurlijke interpretaties van grondwetten, worden grondrechten beknot, parlementen uitgeschakeld, politiediensten ingezet tegen de eigen bevolking, toekomstige generaties beroofd van hun rechten – en dit alles met instemming van de media en vaak de burgers zelf. Zal het mogelijk zijn de instellingen en waardesystemen die zo zwaar beschadigd zijn, althans gedeeltelijk, te herstellen? Ik heb daar twijfels bij.

Zelfs de meest absurde politieke eisen, die op geen enkele manier verband houden met de crisis, zullen nu worden uitgevoerd onder het mom van “bestrijding van de pandemie”, zoals niet alleen is aangekondigd door de vele nationale regeringen, maar ook door de Europese instellingen, die de toekenning (of weigering) van Brusselse subsidies voor zuiver ideologische doeleinden trachten te instrumentaliseren. Van de institutionalisering van de “gendertheorie” via de strijd tegen rechts, de “verdieping” van de Europese integratie, de controle van de “rechtsstaat” en de zogenaamde “green deal” tot de door sommige linkse politici zonder verpinken geëiste “klimaatdictatuur”: er liggen momenteel concrete politieke projecten op tafel waarvan de reikwijdte en radicaliteit nog maar enkele jaren geleden door alle verstandige mensen als onaanvaardbaar zouden zijn beschouwd en als volstrekt surrealistisch zouden zijn verworpen.

Tenslotte mogen we een van de ergste gevolgen van de huidige situatie niet vergeten: de aantasting van de integriteit van het menselijk lichaam. Deze inmenging, die aanvankelijk op grote schaal werd verworpen door de meeste van diezelfde politieke instellingen, die ons nu steeds meer dwingen ons te laten inenten met mRNA-vaccins, waarvan het langetermijneffect (bijvoorbeeld op het gebied van auto-immuunziekten en genetische ziekten) volstrekt onbekend is, is voldoende om het wantrouwen van veel burgers jegens hun gekozen vertegenwoordigers te versterken, temeer daar hun doelstelling – het bestrijden van een pandemie die in werkelijkheid slechts een miniem percentage van de bevolking treft, voornamelijk bejaarden met ernstige reeds bestaande ziekten – niet overtuigend lijkt te zijn. Erger nog: in het licht van de transhumanistische bocht waartoe veel vooraanstaande politici, zoals president Macron, oproepen, lijkt het massale gebruik van vaccins waarbij gebruik wordt gemaakt van genetische technieken met bestanddelen waarover onzekerheid bestaat, die zeer waarschijnlijk regelmatig zullen moeten worden herhaald, onder dreiging van het ontnemen van essentiële vrijheden, een doelbewuste doorbraak van de laatste barrière op weg naar de creatie van een “nieuwe”, kunstmatige, volledig gemedicaliseerde mensheid.

Wie vandaag niet opstaat om de dingen bij hun naam te noemen, wanneer de hierboven beschreven “nieuwe realiteit”, deze “grote reset” niet langer een complottheorie is van een paar gekken, maar een “utopie” die publiekelijk, voor het oog van de camera’s, door vele politieke en economische besluitvormers wordt geclaimd, moet achterad niet klagen dat hij “niets heeft zien aankomen” ….

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: http://metapoinfos.hautetfort.com



Categorieën:Politiek

Tags: , , , , ,