Het Hongarije van Viktor Orbán volgens Thibaud Gibelin: het bewijs dat een ander Europa mogelijk is

Michel Geoffroy (2021)

Thibaud Gibelin, historicus en politicoloog, wijdde recent een boek aan Hongarije: Pourquoi Viktor Orbán Joue et Gagne – Résurgence de l’Europe Centrale1

De politieke carrière van Viktor Orbán is die van een dissident: eerst tegen het communisme in de jaren tachtig en vervolgens tegen het liberale Europa in de jaren negentig. Daarom is Viktor Orbán”een bladzijde uit de geschiedenis, maar wel een levende bladzijde, waarvan de lectuur ons niet alleen een kostbaar inzicht in de recente geschiedenis biedt maar een stuk toekomst ontsluiert”2.

Maar Gibelin beperkt zich in zijn essay niet tot de geschiedenis van Hongarije, Midden-Europa en de politieke opkomst van Viktor Orbán. Thibaud Gibelin gaat ook on op alle geopolitieke en culturele gevolgen van wat er in het Oosten van de Europese Unie gebeurt. Want het Hongarije van Viktor Orbán en de V4-landen laten zien dat een andere Europese Unie niet onrealistisch is.

Het Europa van het oude regime versus het Europa van de illiberalen

 De auteur stelt het vanaf het begin: “Ik wil twee dingen helpen aantonen: zelfs in het Europa van 2020, zelfs binnen het verre van perfecte kader van Brussel kan men een andere weg inslaan. Een beweging die de EU overstijgt en haar zal overleven, groeit in haar schoot”.3

Zijn essay is daarom evenzeer, zo niet meer, een reflectie over het lot van Europa als een analyse van het Hongarije van Viktor Orbán.

Thibaud Gibelin toont inderdaad aan dat, rond de persoon van Viktor Orbán, twee Europa’s voortaan de degens kruisen.

Aan de ene kant een Europa, in het Westen dat  voortaan het Ancien Régime belichaamt, dat wil zeggen het oude kosmopolitische liberale/libertaire Europa, ontstaan in de tweede helft van de 20ste eeuw, en dat niemand meer doet dromen behalve enkele westerse miljardairs4 . Wat de auteur het Karolingische Europa noemt – West-Europa, geleid door Duitsland met een achterna hinkend Frankrijk- dat zijn primaat verspeeld heeft omdat het op het punt staat heel Europa te laten wegzinken in de transatlantische en globalistische fata morgana.

Tegenover dit Europa verrijst het Europa van Višegrad5, zijn alter ego, zijn slechte geweten, zijn voorloper in de nieuwe eeuw”6.

Het is een Europa dat zijn wortels heeft in een andere opvatting van soevereiniteit, die van het Oostenrijks-Hongaarse keizerrijk, dat niet de etnisch-nationale weg heeft gevolgd die de naties van West-Europa zijn ingeslagen, maar integendeel heeft getracht de secessionistische eisen in te tomen, die Europa na 1919 in chaos en oorlog hebben gestort. Het gaat inderdaad om een illiberaal Europa, zoals de westerse oligarchen en hun mediaschurken het verwijten.
Dit betekent dus dat het een democratisch Europa is, terwijl het Westen in plaats daarvan heeft gekozen voor globalistische opvatting van liberalisme, en dus ook om de democratie en de volkeren van Europa te vernietigen.

Het Europa van Višegrad beklemtoont zijn illiberale aard, zijn cultuur en christelijke identiteit, terwijl het Europa van Brussel zijn christelijke wortels verloochent om moslimimmigranten te behagen.

Constructieve afwijkende mening

 Thibaud Gibelin toont aan dat de politieke carrière van Viktor Orbán alle pessimisten logenstraft, die beweren dat er binnen het systeem of de Europese Unie nooit iets kan worden gedaan. Want hij belichaamt een realistische optie van vreedzame en constructieve onenigheid.

Intern heeft Viktor Orbán, na de overwinning van Fidesz op links in 2010 (door een tweederde meerderheid in het parlement te behalen), zijn land ingrijpend hervormd met een nationale assemblee die een echte grondwetgevende vergadering is geworden.

“In het kader van de zittingsperiode 2010-2014 reorganiseert Fidesz de staat om er een politiek instrument ten dienste van de natie van te maken. Een instrument dat Hongarije in staat stelt op het Europese toneel een rol te spelen die niet in verhouding staat tot zijn grootte7,schrijft Thibaud Gibelin. 7] Symbolisch wordt de naam van het land veranderd, om de term “republiek” uit de nieuwe grondwet te schrappen, die het regime integendeel in de continuïteit van de vorige eeuwen plaatst. De preambule “bestempelt het gezin en de natie als het wezenlijke kader van het leven in gemeenschap en eert de arbeid als de grondslag van de menselijke waardigheid”.8 Een dergelijke preambule staat diametraal tegenover de abstracte republikeinse waarden die Macron als stichtende mythe voor Frankrijk ziet in plaats van la patrie charnelle waarin volk en geschiedenis gebed zijn.

Op grond van dit beginsel heeft bijvoorbeeld het Hongarije van Viktor Orbán zich ingespannen om zoveel mogelijk Hongaren weer aan het werk te krijgen. Het is ook om die reden dat Viktor Orbán zich verzet tegen de economische specialisatie van het continent, die “Duitsland zou veranderen in een fabriek waar Italianen, Fransen en Spanjaarden zouden werken.9 met als oneervol vooruitzicht een universeel inkomen voor hen die geen toegang meer hebben tot werk in eigen land.

Centraal-Europa in het verzet

Viktor Orbán ook zien dat het niet nodig is de EU te verlaten – zoals nostalgische soevereinisten in Frankrijk beweren – om zich tegen de Duitse hegemonie te verzetten. Dit blijkt uit zijn verzet tegen het suïcidale migratiebeleid van bondskanselier Merkel en uit zijn verdediging van het gezin en de traditionele waarden tegenover het offensief van de Regenboogrevolutie.

De migrantencrisis van 2015 toont inderdaad het falen aan van het Karolingische Europa, geleid door een Duitsland dat “hegemoniaal is in Europa en inconsequent daarbuiten10 en dat daarom op een merkwaardige wijze autoritarisme en zwakheid vermengt. Want in het licht van de migrantenchaos functioneren het recht en de markt, de twee pijlers van de EU, niet langer. Duitsland legt dus het idee op, om de migratie te organiseren (door de migranten op autoritaire wijze te verdelen over staten en gebieden), om erover te onderhandelen met Turkije, omdat het de kracht en de moed mist om de migratie te stoppen of terug te draaien.

Een regressieve evolutie die de uitputting weerspiegelt van het liberale/globalistische model, dat Hongarije en de V4-landen niet aanvaarden, en waartegen zij zich daadwerkelijk verzetten, niet met woorden, maar door opnieuw grenzen vast te stellen en de islamisering van hun vaderland te weigeren. Want zoals Viktor Orbán ons in herinnering bracht: “De verandering van de etnische samenstelling van een land betekent verandering van zijn culturele identiteit.”11

De heropleving van Centraal-Europa tegenover de ineenstorting van Karolingisch Europa

Thibaud Gibelin legt uit dat de pragmatische dissidentie van Viktor Orbán perfect past in de afhankelijkheidspositie van de V4-landen ten opzichte van de EU: een uittreding zou voor deze landen zinloos zijn.

Maar dit leidt er niet toe dat ze zich blindelings onderwerpen aan de EU. Daarvan getuigt ook de campagne tegen de inmenging door de stichtingen en NGO’s van George Soros, zelf van Hongaarse afkomst, die campagne voeren voor de open samenleving. Dat iseen Orwelliaanse uitdrukking die in werkelijkheid neerkomt op de onderwerping van volkeren, waar “transparantie de werkelijke hefbomen van de macht verhult, waar corruptie verwijst naar verzet tegen de corruptie van internationale geldschieters, waar vrijheid niets anders is dan het isoleren van het individu tegenover de markt”.12

Ook de V4-landen profiteren van de crisis die Unie doormaakt. Zij heel goed weten dat het Europa van Brussel machteloos zou staan tegen nieuwe uittredingen. De periodieke demoniseringscampagnes van de Commissie of het Europees Parlement bekijken zij dan ook vanop een veilige afstand: de Brusselse honden mogen gerust blaffen, maar de V4-landen, ook al moeten zij soms op een compromis ingaan, gaan verder op de ingeslagen weg!

Het Europa van Visegrad heeft ook begrepen dat de vertrouwenscrisis die de Unie, bovenop de Brexit, treft“het westerse universalisme van binnenuit breekt. Tegenover het obsessieve universalisme van Brussel tekent zich een politieke en identiteitskwestie af: hoe kan Turkije in een EU worden geïntegreerd die Engeland niet aan boord kan houden?”.13

Een nieuw Europa is mogelijk

 Welk van de twee Europa’s zal zegevieren: het globalistische en dictatoriale Karolingische Europa, geleid door Duitsland, of het christelijke en gewortelde Europa van de landen van de Visegrad-groep, geleid door Hongarije? Het laat zich raden dat de voorkeur van de auteur uitgaat naar het Europa van Viktor Orbán, wiens politieke opkomst in zijn ogen “de opstand van het realisme” belichaamt

Maar zoals de zaken er nu voor staan, hebben de V4-landen alleen geen blokkeringsminderheid in de Raad van de EU: een aantal grote landen of een groot aantal kleine staten zouden zich bij hen kunnen aansluiten. Een vooruitzicht dat de globalistische oligarchie uiteraard met alle middelen wil voorkomen.

Thibaud Gibelin herinnert er in dit verband aan dat het merkwaardige schandaal dat in 2017 een einde maakte aan de FPÖ-ÖVP-coalitie in Oostenrijk, zeker bedoeld was om “de populistische hoeksteen van het continent” op te blazen. Oostenrijk fungeert immers als brug tussen Midden-Europa, Italië en Zuid- en Oost-Duitsland”.15

Maar als je ziet waartoe de landen van de Visegrad-groep in staat zijn, kun je je voorstellen wat er zou gebeuren als Frankrijk of Italië, als Latijns-Europa, zich zou aansluiten bij de standpunten van Midden-Europa. Dat zou de geboorte van een nieuw Europa zou geboren betekenen16.

Het Europa aan de rand van het graf of het diepgeworteld Europa

Hongarije en de landen van de Visegrad-groep laten eindelijk zien dat, in tegenstelling tot wat Nietzsche in een andere context voorspelde, Europa niet aan de rand van het graf zal worden gemaakt. Het Europa dat ons naar het graf leidt is het Europa van Brussel, een globalistisch, immigrationistisch en post-democratisch Europa!

Nee, Europa zal niet ex nihilo, maar uit een bewuste terugkeer naar de basis van zijn identiteit als beschaving.

En dit zal niet vanzelf gaan, maar zal offers vergen. En moed. De moed die alle dissidenten, die weigeren hun beschaving te laten ondergaan, elke dag opnieuw moeten tonen.

Daarom is het noodzakelijk om aan het begin van dit jaar het boek te lezen en te overdenken dat Thibaud Gibelin zojuist aan Viktor Orbán heeft opgedragen.

1 Thibaud Gibelin Pourquoi Viktor Orbán joue et gagne, Fauves éditions, 2020, €20
2 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 21.
3 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 21.
4 Volgens een in december 2020 gepubliceerd rapport van UBS/PwC is het fortuin van Franse miljardairs tussen 2009 en 2020 met 439% gestegen.
5 Hongarije, de Tsjechische Republiek, Polen, Slowakije, d.w.z. in totaal 64 miljoen inwoners.
6 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 17.
7 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 106.
8 dito
9 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 216.
10 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 162.
11 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 225.
12 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 171.
13 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 184.
14 Thibaud Gibelin, op.cit. blz. 20.
15 Thibaud Gibelin, op.cit., blz. 195.
16 Dat is met name de hypothese van het essay van Bruno Mégret “Le Temps du Phénix”, uitgegeven door Cité Libertés, 2016.

Vertaling: rv

Oorspronkelijke tekst: La Hongrie de Viktor Orbán vue par Thibaud Gibelin : la preuve qu’une autre Europe est possible (polemia.com)



Categorieën:Europese Unie

Tags: , , , , ,