Salvini, Draghi en de Lega: Italië in de “Great reset”

Gabriele Adinolfi (2021)

Gabriele Adinolfi is een Italiaans politiek theoreticus. Hij is redacteur van de krant Orion en heeft verschillende media- en metapolitieke projecten opgezet, zoals de nieuwswebsite NoReporter of de denktank Centro Studi Polaris. Hij heeft in Italië ook de ilde Legale bezetting van verlaten gebouwen door arme Italiaanse gezinnen gesponsord. Waarvan de bekendste Casapound is (genoemd naar de schrijver Ezra Pound), Deze is nu ook een nationale politieke beweging. Vanaf 2013 leidt hij de in Brussel gevestigde denktank, EurHope. De activiteiten van Eurhope en Polaris leiden tot het project Europe Academy (2020) dat intellectuelen, activisten en ondernemers uit verschillende landen met elkaar verbindt. Het doel van dit initiatief is een politieke en ondernemerselite te creëren die in staat is het Europese beleid op continentale schaal te beïnvloeden. In het kader van deze Europa-academie geeft hij elke donderdag om 18.00 uur een cursus politieke methodologie in het Frans. Deze cursus is online beschikbaar.

Om te bepalen of de Lega haar kiezers al dan niet heeft verraden, is het eerste wat men in overweging moet nemen, hun drijfveren. De toename van de consensus voor DE LEGA, na de stemming over Draghi, was het dubbele dan bij de stemming inzake Fratelli d’Italia (Broeders van Italië) die ervoor kozen buiten de nieuwe regering te blijven.

Waarom zou de keuze van de Lega als verraad gezien moeten worden? Dat is de perceptie van wat in de sociologie subculturen worden genoemd. In de moderne communicatie worden sociale getto’s gecreëerd en binnen deze sociale getto’s beïnvloeden gebruikers elkaar, waardoor de realiteit aangaande partijen en politici (Salvini, Trump, Poetin, Orban) naar hun hand wordt gezet. Zij verwerpen alles wat in strijd is met hun visie en leggen de nadruk op wat voor hen belangrijk is. Ze geloven dat het succes van deze partijen of politici te danken is aan de redenen die de gebruikers van sociale getto’s als fundamenteel beschouwen, en wanneer de realiteit hun illusie doorprikt, geloven zij dat de kiezers verraden zijn en keren ze zich tegen deze verraders. Maar dit verraad ligt alleen in de valse perceptie van de werkelijkheid door de sociale getto’s.

De Lega, Europa en de euro

De Lega, de euro en Europa

De strijd van Salvini voor het verlaten van de euro duurde een jaar, van 2016 tot 2017. Gezien de manier waarop deze lijn Marine Le Pen had benadeeld bij de presidentsverkiezingen, liet Salvini deze lijn abrupt varen.

Ook moet worden gezegd dat deze demagogische campagne werd gelanceerd door een De Lega die op haar laagste electorale punt ooit stond (4%), Op dat moment kon ze zich veroorloven te zeggen wat zij wilde.

De Lega is echter teruggekeerd met het idee om de productieve regio’s van Italië te besturen, om de industrie, het toerisme en de handel te vertegenwoordigen. En als daar iemand zou voorstellen uit de euro te stappen, belt men rechtstreeks naar een psychiatrische kliniek.

De sociale getto’s hebben dit niet begrepen omdat er nog steeds drie of vier DE LEGA-vertegenwoordigers zijn die nog steeds de “nee-euro” en anti-Duits kaart trekken. En zoals gewoonlijk, verwarren de sociale gebruikers degenen die in hun omgeving komen vissen met de hele beweging, die helemaal niet achter deze standpunten staat.

Ook moet gezegd worden dat het soevereinisme op de voet gevolgd wordt door de Engelse Loges; Loges die het Italiaanse en Europese vasteland willen verzwakken en daarom de anti-euro lijnen steunen.

De belangrijkste figuur van haute finance die dicht bij de Lega staat is Paolo Savona. Hij was één van de architecten van de scheiding tussen de Bank van Italië en de Schatkist, en is één van de vaandeldragers van de privatiseringen. Zijn taak is niet om ons uit de euro te krijgen, maar om de economische macht van Europa te saboteren. De Britse octopus van soevereiniteit ter ondersteuning van de dollar en de pond bevindt zich niet binnen de Lega, hij opereert daarbuiten (Paragone, Giubilei, Fusaro). Binnen DE LEGA is de grootste criticus van de euro en Europa: Alberto Bagnai. Op een veel lager niveau van de hiërarchie bevinden zich Borghi en Rinaldi, wiens invloed in DE LEGA en op het electoraat van DE LEGA onbeduidend is, maar die door de sociale getto’s worden voorgesteld als leiders van DE LEGA.

Draghi en de Italianen

Draghi kreeg 86% van de stemmen in de Senaat en 89% van de stemmen in het Parlement.
De consensus van de Italianen voor Draghi is lager dan die van de partijen, Hoewel dit verschil niet zo groot is, hij komt daar dicht bij 80%.

Draghi wordt beschouwd als de man die erin is geslaagd de bezuinigingslijn van de Centrale Bank te doorbreken en de Italiaanse economie te helpen. Italianen die in het buitenland nog steeds eurosceptici worden genoemd, zijn helemaal geen eurosceptici. Het is noodzakelijk de Italiaanse mentaliteit en de bijzondere uitdrukking van de politiek te begrijpen.
In Italië is de staat van oudsher iets vreemds in het dagelijks leven: hij wordt vervloekt voor het innen van belastingen, maar wordt ingeroepen voor economische hulp en werkgelegenheid.
Het is alsof je te maken hebt met een grootvader die zichzelf als rijk beschouwt en van wie je hoopt iets te krijgen, maar waar je zeer terughoudend tegenover staat om voor te zorgen.
De Christen-democraten hadden vijftig jaar lang een ononderbroken meerderheid, maar iemand tegenkomen die openlijk aangaf voor de CD te stemmen was zeldzamer dan het vinden van een klavertje vier. Met hun vakbondsmentaliteit hebben de Italianen de neiging kritiek te leveren op datgene waarvoor zij eigenlijk stemmen, dit omdat zij geloven dat hun steun daardoor doorslaggevend zal lijken en zij meer van hun heer zullen kunnen eisen en krijgen.

De relatie met de EU van de kant van de Italianen is precies hetzelfde. Het is passief Europeanisme.

Sinds Merkel de Europeanen dwong de Italiaanse economie te helpen herstellen, koesteren de Italianen de illusie dat ze zichzelf kunnen laten meedragen op de schouders van anderen en geloven ze dat Draghi de autoriteit heeft om dit tegen een beperkte kostprijs te laten gebeuren.

Als we ook bedenken hoe amateuristisch de twee regeringen onder leiding van Conte waren, Is het niet verwonderlijk dat in de Italiaanse geschiedenis de consensus voor Draghi niet moet onder doen voor die van Mussolini.

Italië en de schijnvertoning

Elk volk heeft zijn schijnvertoningen en democratie is de schijnvertoning bij uitstek.
Geen enkele schijnvertoning is volledig serieus te nemen en ze verschillen van land tot land. In Frankrijk is het de neiging om op te scheppen, in Italië de neiging tot aanstellerij.

De opschepper moet de rol die hij speelt zo veel mogelijk respecteren, de aansteller wisselt zonder problemen van rol en speelt indien nodig een andere rol.

De onwaarschijnlijke Italiaanse eensgezindheid achter Draghi is elders onbegrijpelijk. Salvini ontmoet de leiders van de Democratische Partij en bereidt zich voor om met hen te regeren. Salvini die praat met de minister van Binnenlandse Zaken die zijn plaats tegen hem heeft ingenomen en een gemeenschappelijke lijn trekt, Borghi die verzint dat Draghi een “soevereinist” is, zijn capriolen die nergens anders in de wereld mogelijk zouden zijn, maar die in Italië heel normaal zijn, zoals de films van Sordi en Gassman leren.

De Lega en Draghi

We weten niet precies wat Draghi zal proberen te doen en of hij zal slagen. Zelf hoop ik dat het zal mislukken om een eenvoudige reden: ik denk dat er nu een zwarte en gewelddadige catastrofe in Italië nodig is om een schokeffect teweeg te brengen dat misschien de Italiaanse deugden in iemand naar boven zou kunnen brengen, omdat Italië vandaag de dag, collectief, een enorme hansworst is geworden.

Hoe dan ook, om zich voor te stellen wat Draghi tracht te doen, moet men alle clichés in de sociale getto’s achterwege laten. Draghi wil Italië niet “liquideren” voor een slechte Duitse of Franse baas en wil het land niet failliet laten gaan. Integendeel, hij wil de uitgaven rationaliseren, de inkomsten beheersen en de productie weer op gang brengen. Dit is helemaal niet in strijd met de zogenaamde grote Davos-reset, want als je hun voorbereidende documenten leest, maken zij zich zorgen over de gezondheid van de productieve ondernemingen; om de eenvoudige reden dat wie zich voedt met het bloed van anderen, deze hen stevige transfusies moet geven als zij stervende zijn.

Draghi is nog niet aan het werk, maar sommige aanwijzingen geven al wat duidelijkheid. Het politieke gewicht van rechts, en in het bijzonder van Berlusconi, is zeer groot. Draghi wil een armworsteling aangaan met de diep parasiterende Italiaanse staat, en de keuze van Brunetta als minister van Openbaar Bestuur bevestigt dit. Drie ministeries zijn naar de Lega gegaan, waarvan twee met een enorm strategisch belang, zowel voor de economie als voor de kiezers van die partij. Dit zijn het Ministerie van Toerisme, dat naar Massimo Garvaglia gaat, en het Ministerie van Economische Ontwikkeling, dat naar Giancarlo Giorgetti gaat, die opgroeide in de MSI (nota Strategika: Italiaanse Sociale Beweging, post-fascistisch nationaal rechts).

De Lega heeft alle kaarten in handen het spel goed te spelen en te zegevieren. En als het spel mislukt? Dan kiest de Lega wellicht voor een ander spel. De Italiaanse politieke omwenteling en de mentaliteit waarmee in Italië politiek theater wordt gespeeld laten nog wel enkele opties open. Laten we niet vergeten dat de Lega afwisselend separatistisch, autonomistisch, soevereinistisch en pro-Europees is geweest en dat het, weliswaar met een ander masker, altijd in het zadel is gebleven. Simpelweg omdat ze de werkende middenklasse vertegenwoordigt die door de staat en de bureaucratie worden gestraft. Bijgevolg riskeert zij weinig of niets bij haar deelname aan deze regering.

Vertaler: kp

Oorspronkelijke tekst: https://strategika.fr



Categorieën:Internationaal

Tags: , , , ,